Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ''ΑΓΑΠΕΣ''ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ




Έψαχνα πολύ καιρό μια «λογική» απαντηση στο επιχείρημα των οικουμένιστων να εχουμε αγάπη για τους ετερόδοξους και να μην τους στενοχωρουμε.Ακουσα επίσης να λένε «καλύτερα μια ειρήνη στραβή παρά ένας σωστός πόλεμος» Και προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι ανώτερο ,η αγάπη ή η αλήθεια

Την απάντηση μου την έδωσε ο Αγιος Νικόλαος. Παρότι δεν έχει γράψει τίποτα, μια χειρονομία του έχει «φυτευθεί» στο υποσυνείδητο των χριστιανών ’’Αγαπώ τον Άρειο ως μέλος της Εκκλησιας …αλλά παρολα αυτά του δίνω ένα χαστούκι επειδή αρνήθηκε την ΑΛΗΘΕΙΑ.’’


Ένα χαρακτηριστικό της εικόνας του Αγίου Νικολάου είναι ότι μας κοιτάει προσεχτικά,με μάτια ορθάνοιχτα,με μία περίσκεψη που πηγάζει από κάποια παλιά ανάμνηση που δεν θέλει και δεν μπορεί να την ξεχάσει.Την ανάμνηση ενός ΧΑΣΤΟΥΚΙΟΥ.

Χριστιανικά η χειρονομία του παραμένει απαράδεκτη.

Η εικονογραφική μορφή του Αγίου μας εξηγεί ότι δεν πρόκειται για μια εμπαθής χειρονομία,αλλα για αποτέλεσμα της θεολογικής ακρίβειας,συνοδευόμενης όμως από ένα ΕΣΩΤΕΡΙΚΌ ΒΙΩΜΑ, αντίστοιχο του οποίου μπορούμε να βρούμε μόνο στην αγιογραφική διήγηση της απομάκρυνσης των εμπόρων από τον ναό από τον Υιό του Θεού.

Το πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έγινε το 325 στη Νικαία, φάνηκε δυο αιώνες αργοτερα όταν οι βησιτγόθοι αρειανοί ''υιοθετήθηκαν’’ από τη δυτική εκκλησία, αρχίζοντας τους δογματικούς συμβιβασμούς που ως αποτέλεσμα είχαν το σχίσμα

Η εικονογραφική απεικονιση του Αγίου Νικολάου λοιπόν, με το μέτωπο χαρακωμένο από τις ρυτίδες, μας μιλάει για την βαρυτητα όσων έγιναν τότε και όσων ακολούθησαν. Το τεράστιο μέτωπο του,φωλιά πνευματικής δύναμης και σοφίας,αχώριστα από την αγαπη και ρυτιδωμένο από τις έγνοιες του πράου επισκόπου από τα Μύρα της Λυκίας, μας λέει ότι και η πραότητα έχει τα όρια της και ότι οι εκτροπές από την ορθή πίστη ξεπληρώνονται και με άλλον τρόπο, εκτός απ΄αυτά τα γλυκανάλατα που βλέπουμε και ακούμε στις μέρες μας 

Ο Άγιος Νικόλαος σφραγίζει την ακεραιότητα του μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Κύριου ημών Ιησού Χριστου,τον Υιόν του Θεού,τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού,γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοουσιον τω Πατρί, δι ού τα πάντα εγένετο

2 σχόλια:

  1. ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, μη αντιμαχόμενες και αυτοαναιρούμενες, καθώς Εγώ Ειμί....

    ΔΕΝ μπορούν να σταθούν σε αυτήν την άρρηκτη ένωση Ουσίας, ο ανούσιος ψευδεπίγραφος αγαπησμός και η ''γραφική'' αληθοφάνεια, που και τα δύο εκλείπουν ως κηρός από προσώπου πυρός. Έτσι συμβαίνει στα ομοιάζοντα αλλά όχι ομοούσια.

    Διαφορά στο πιστεύω, με την ομολογία μας Ομοούσιον σε σχέση με το ομοιούσιον...

    Κύριε, παράσχου φλογερή πίστη, την σην Αγάπη και Αλήθεια κι όχι απλά ''θερμότητες'' και χλιαρότητες....

    Του γιατί 20 Ιουλ 1054 το οριστικό σχίσμα... :

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com/2011/12/20-1054.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή