Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε


Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, του Παναγίου Πνεύματος ιερόν και αγιώτατον δοχείον και της τρισηλίου θεότητος άμωμον και πανάσπιλον ιερείον.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, το στήριγμα της ευσεβείας και το καύχημα της μοναδικής πολιτείας.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, στειρευούσης σεβασμιώτατον βλάστημα, και πανόλβιον οικουμένης απάσης αγλάϊσμα.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, το κλέος της παρθενίας και το σεμνολόγημα της Ορθοδοξίας.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, των προφητών

αγλαοπυρσόμορφον άγαλμα, και αργυροχρυσόπλοκον των μαρτύρων διάδημα.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, της ασκητικής ζωής αδιάσειστον έρεισμα, και της ενθέου διαγωγής το ωράϊσμα.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, της Παλαιάς τε και Νέας Διαθήκης ενδοξότατε μεσίτα, και των αμαρτωλών ακατάπαυστε προς Θεόν ικέτα.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, επίγειε άγγελε και ουράνιε άνθρωπε

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, του Χριστού πολύφωτε λύχνε και άσβεστε, και απάντων αγίων υπέρτερε άγιε.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, στύλε της Εκκλησίας εδραιότατε, και φίλε γνήσιε του Χριστού προσφιλέστατε.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, όρθρε φαεινότατε, και εωσφόρε λαμπρότατε.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, έκλαμπρε του κόσμου αστήρ, και λαμπροφανέστατε της οικουμένης φωστήρ.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, Ηλία της πρώτης του Χριστού παρουσίας, ζηλωτά ενθεότατε, και των τελωνών στρατιωτών διορθωτά συνετότατε και σοφώτατε.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, του Βασιλέως της δόξης ένδοξε προμηνυτά και του Θεού Σωτήρος υπέρτιμε Βαπτιστά.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, της εν τω Άδη ευκταιότατε ευαγγελιστά, και της Παναγίας Τριάδος μακαριώτατε παραστάτα και θεατά.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, θεοδόξαστε χωροστάτα της αϋλου ταξιαρχίας και πρώτε κληρονόμε της ουρανίου Βασιλείας.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, του εκ των δύο ΟΟ συντιθέμενου Ω, Ι πανεκλαμπρότατον, και του Α.Ν. του δευτέρου Ν, εις το ΗΣ προμηνυτικώτατον.

Χαίρε, Προφήτα και Πρόδρομε, αηδών γλυκύλαλε, χελιδών εύλαλε, και τρυγών φιλέρημε.

Χαίρετε πατέρες των σεβασμίων Μονών,....

Χαίρετε και υμείς άπαντες (ευσεβέστατον άθροισμα) οι τιμώντες με ευλάβειαν τον σήμερον εορταζόμενον Τίμιον Πρόδρομον, η βοήθεια και η ελευθερία εκ πάσης απειλουμένης θεόθεν περιστάσεώς τε και συμφοράς με τας καθημερινάς και ακοιμήτους προς Κύριον πρεσβείαις και ικεσίαις του. Γένοιτο. Γένοιτο.

σχετικά: για το θεόσδοτο όνομα ΙΩΑΝΝΗΣ και ερμηνεία Ευαγγελίου Μικρού Παρακλητικού.

Κατά την γνώμη μου, τα παραπάνω βοηθούν (κάπως) την αντίληψη - διάκριση του Λόγου όχι ως απλού ιστορικού προσώπου αποκομμένου από το παρόν, δλδ τω καιρώ εκείνω... αλλά εκείνου του ψυχωφελούς βιώματος (κατά ετοιμότητα του καθενός) στον Δρόμο, Του ίδιου Του Κυρίου που είναι μεθ' ημών έως της Συντελείας ... δλδ διάκρισης της σχέσης (λόγος - αναλογία) Λόγου (Ανθρώπου) και λόγου (ανθρώπου), όχι θεωρητικά και θρησκοληπτικά ή συναισθηματικά, αλλά ζωντανά και πρακτικά. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μυστικά και μυστηριακά.

2 σχόλια:

  1. μήπως θα μπορούσες να γράψεις για τον Λόγο τι ήταν για τους αρχαίους και τι είναι για τους χριστιανούς, παρακαλώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...εκτιμώ η με σοφία και όσο το δυνατόν αντίληψη και καταγραφή του τελείου, αλλά σε απρόσωπη μορφή (ως αλήθεια, ως αγάπη, ως πνευματικοί νόμοι και λόγοι...) που με την παραδοχή ενσάρκωσης του Λόγου (Ο Λόγος σαρξ εγένετο) προσδίδεται από την Ορθοδοξία ως αποκεκαλυμμένη Αλήθεια η αναζητούμενη τελειότης στο Πρόσωπο Του Λόγου.

    Το απρόσωπο της αγάπης, στο Θεός αγάπη εστίν. Όχι στο ΤΙ είναι αλήθεια, αλλά στο ΤΙΣ. Εγώ ειμί (η Αλήθεια και η Ζωή και η Ανάσταση και η Οδός...)

    Έτσι, αν ξεπεραστεί το κομβικό ''σημείο'' του Σταυρού από μωρία (για τους Έλληνες) και σκάνδαλον, τότε περνά ο άνθρωπος από τα απρόσωπα στο Πρόσωπο χωρίς βία, αφού του αποκαλύπτεται εν σαρκί και λόγο ό,τι ποθούσε να ανακαλύψει. Μεθεκτά πλέον, ορίζοντας την σχέση Ελλάδος και Ορθοδοξίας, όπως η σχέση οδοδεικτών και Οδού. Ως προπαιδειά (εν σοφία) και κυρίως παιδεία Κυρίου, η ελληνορθόδοξη.

    Εσένα Μαγδαληνή ποια είναι η γνώμη σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή