Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Πώς δικαιολογούνται οι πέντε άνδρες της Σαμαρείτιδας και ο έκτος που δεν ήταν άνδρας της;




«Και η γυναίκα η Σαμαρείτιδα και 
εκείνη που πήρε τους εφτά 
αδελφούς ως άνδρες της, σύμφωνα 
με τους Σαδδουκαίους, και η 
αιμορροούσα, και εκείνη που 
έσκυβε στη γη, και η κόρη του 
Ιαείρου, και η Συροφοινίκισσα 
δηλώνουν και την ανθρώπινη 
φύση στο σύνολο της και την 
ψυχή του κάθε επί μέρους 
ανθρώπου και κάθε μια σημαίνει, 
σύμφωνα με τη διάθεση που 
υπόκειται στο πάθος, τόσο τη φύση 
όσο και την ψυχή. 

Για παράδειγμα· η γυναίκα των 
Σαδδουκαίων είναι η φύση ή η 
ψυχή, που συνοίκησε βέβαια άγονα 
με όλους τους Θείους νόμους που δόθηκαν από τους αιώνες, δεν 
αποδέχεται όμως την προσδοκία των μελλοντικών. 

Η αιμορροούσα επίσης είναι η φύση και η ψυχή, που με τα πάθη 
αφήνει να της γλιστρήσει πρός την ύλη η δύναμη που της δόθηκε 
για τη δημιουργία έργων και λόγων δικαιοσύνης. 

Η Συροφοινίκισσα είναι η ίδια φύση και ψυχή του κάθε 
ανθρώπου, που έχει κόρη της τη διάνοια αιμορραγεί ασταμάτητα 
εξαιτίας της αγάπης πρός την ύλη. Η κόρη του Ιαείρου είναι επίσης 
η σύμφωνα με το νόμο φύση και ψυχή, που έχει τέλεια νενεκρωθεί 
από το να μην πράττει τις νομικές εντολές και να μην εκτελεί τα Θεία προστάγματα. Η συγκύπτουσα γυναίκα είναι η φύση και η 
ψυχή που με την απάτη του διαβόλου έστρεψε πρός την ύλη όλη 
τη σχετική με την πράξη νοερή δύναμη. 

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες, σημαίνει 
τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που 
δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, 
ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας 
της φύσης ή της ψυχής, με το το να μή γεννά από αυτήν τη 
δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.

Έλαβε λοιπόν η φύση 
ως άνδρα τον πρώτο 
νόμο, το νόμο στον 
παράδεισο· δεύτερο 
νόμο τον νόμο μετά 
τον παράδεισο· τρίτο 
το νόμο κατά τον 
κατακλυσμό του Νώε· 
τέταρτο το νόμο της 
περιτομής επί του 
Αβραάμ· πέμπτο το 
νόμο της προσφοράς 
του Ισαάκ. 

Αυτούς όλους τους 

έλαβε η φύση και τους απέρριψε εξαιτίας της ακαρπίας της στα 
έργα της αρετής. 

Έκτο είχε το νόμο μέσω του Μωϋσή που ήταν σαν να μην 

τον είχε ή επειδή δεν  εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που 
εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο 
ως άνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί 
στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε 
προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο. 

Μ'αυτή την έννοια νομίζω είπε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα «και 
νυν ον έχεις ουκ έστι σός». Γιατί γνώριζε ότι ο άνθρωπος θα 
μεταφερόταν στο Ευαγγέλιο. Γι'αυτό και γύρω στην έκτη ώρα, 
όταν κατ'έξοχή περιλάμπεται η ψυχή από παντού από τις ακτίνες 
της γνώσης εξαιτίας της παρουσίας σ'αυτήν του Λόγου, κι ενώ 
είχε φύγει η σκιά του νόμου, συνομιλούσε την ώρα αυτή μαζί της, 
και κοντά στο πηγάδι του Ιακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην 
πηγή μαζί με το Λόγο των θεωρημάτων της Γραφής. Αυτά ας 
λεχθούν πρός το παρόν και για το θέμα αυτό».




Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ΕΠΕ Φ 14Β, 263-267

πηγή

-----

προτεινόμενος δεσμός μια προσέγγιση στο Ευαγγέλιο του μικρού παρακλητικού που ''δείχνει'' κάπως (στο μέτρο του δυνατού), την 
διαχρονική αναλογία Λόγου (Ανθρώπου) με λόγους (ανθρώπους) 
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, δια των ζωηφόρων αιωνίων λόγων Του! για να μας 
ωριμάσουν και φτάσουν (κατά τάξη και ετοιμότητα και πόσο μας αναλογεί 
χάριτι) στο μέτρο της του Χριστού ηλικίας... 

αλλά και το ότι 
Αυτός (ο σταυρός) μας δόθηκε σαν σημάδι πάνω στο μέτωπό 
μας, όπως στον Ισραήλ δόθηκε η περιτομή·

Ιακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Αγία Φωτεινή και τα προτεινόμενα βιώματα εξ αυτού του ‘’χώρου’’

2 σχόλια:

  1. από τον Μέγα Κανόνα...

    Ἡ κλῖμαξ ἣν εἶδε πάλαι, ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις, δεῖγμα ψυχή μου, πρακτικῆς ὑπάρχει ἐπιβάσεως, γνωστικῆς τυγχάνει ἀναβάσεως, εἰ θέλεις οὖν πράξει, καὶ γνώσει καὶ θεωρίᾳ, βιοῦν ἀνακαινίσθητι.

    Τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας, ὑπέμεινε δι' ἔνδειαν ὁ Πατριάρχης καὶ τὸν παγετὸν τῆς νυκτὸς ἤνεγκε, καθ' ἡμέραν κλέμματα ποιούμενος, ποιμαίνων, πυκτεύων, δουλεύων, ἵνα τὰς δύο, γυναῖκας εἰσαγάγηται.

    Γυναῖκάς μοι δύο νόει, τὴν πρᾶξίν τε καὶ τὴν γνῶσιν ἐν θεωρίᾳ, τὴν μὲν Λείαν, πρᾶξιν ὡς πολύτεκνον· τὴν Ῥαχὴλ δέ, γνῶσιν ὡς πολύπονον· καὶ γὰρ ἄνευ πόνων, οὐ πρᾶξις, οὐ θεωρία, ψυχὴ κατορθωθήσεται.

    Γρηγόρησον ὦ ψυχή μου, ἀρίστευσον ὡς ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις, ἵνα κτήσῃ πρᾶξιν μετὰ γνώσεως, ἵνα χρηματίσῃς νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν, καὶ φθάσῃς τὸν ἄδυτον γνόφον ἐν θεωρίᾳ, καὶ γένῃ μεγαλέμπορος.

    http://glt.goarch.org/texts/Tri/t17.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τὴν Αἱμόρρουν μίμησαι ἀθλία ψυχὴ πρόσδραμε κράτησον, τοῦ κρασπέδου τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ῥυσθῇς μαστίγων, ἀκούσῃς δὲ παρ' αὐτοῦ· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

    Τὴν χαμαὶ συγκύπτουσαν μιμοῦ ὦ ψυχή, πρόσελθε, πρόσπεσον, τοῖς ποσὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἵνα σε ἀνορθώσῃ, καὶ βηματίσεις ὀρθῶς, τὰς τρίβους τοῦ Κυρίου.

    Εἰ καὶ φρέαρ Δέσποτα ὑπάρχεις βαθύ, βλῦσόν μοι νάματα, ἐξ ἀχράντων σου φλεβῶν, ἵν' ὡς ἡ Σαμαρεῖτις, μηκέτι πίνων διψῶ· ζωῆς γὰρ ῥεῖθρα βρύεις.

    Σιλωὰμ γενέσθω μοι τὰ δάκρυά μου, Δέσποτα Κύριε, ἵνα νίψωμαι κᾀγώ, τὰς κόρας τῆς καρδίας, καὶ ἴδω σε νοερῶς, τὸ φῶς τὸ πρὸ αἰώνων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή