Η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ουσία του γάμου. Ο γάμος απαιτεί θυσία. Για να ζήσουν δύο άνθρωποι αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να «πεθάνει» το εγώ τους και να γεννηθεί το «εμείς». Ο Άγιος Προκόπιος, που θυσίασε τη ζωή του από αγάπη για τον Χριστό, διδάσκει στους συζύγους αυτό ακριβώς το θυσιαστικό πνεύμα. Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς συγχώρεση και χωρίς το μαρτυρικό φρόνημα της υπομονής, ο γάμος δεν μπορεί να ριζώσει.
Η Μνεία στην Ακολουθία
Κατά την αφαίρεση των στεφάνων, ο ιερέας εύχεται:
«...ο ευλογήσας τον εν Κανά της Γαλιλαίας γάμον... παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία σου... διά των πρεσβειών... του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου...»
Είναι η στιγμή που τα στέφανα της γης —που συμβολίζουν τη δόξα αλλά και το μαρτύριο της κοινής ζωής— παραδίδονται στα χέρια του Θεού για να γίνουν αιώνια. Ο Άγιος Προκόπιος στέκεται εκεί ως εγγυητής, πρεσβεύοντας στον Κύριο να κρατήσει την αγάπη του ζευγαριού άσβεστη, προστατεύοντας το σπιτικό τους από κάθε κλονισμό.
