πότε αρχίζει η ανάστασις, πως συντελείται και πότε τελειούται…

Κατά τους αγίους, η ΠΔ είναι η σκιά της ΚΔ. Σε αυτήν (ΠΔ) διαβάζουμε περί αναστάσεως του ανθρώπου, από το μηδέν στο είναι, κατάσταση που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Για αυτήν την ανάσταση… αναφέρεται ότι… 25 ῎Εγνω δὲ ᾿Αδὰμ Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱόν, καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἐξανέστησε γάρ μοι ὁ Θεὸς σπέρμα ἕτερον ἀντὶ ῎Αβελ, ὃν ἀπέκτεινε Κάϊν. (Γεν.δ’)

Υπό αυτήν την έννοια ο όρος ανάσταση ‘’διευρύνεται’’ από αυστηρά ορθόδοξη σε πανανθρώπινη, αφού η αρχή της εντοπίζεται στην ανάσταση σπέρματος, εις άνθρωπον και την μετάβαση από την αταξία, αμορφία, χάος, σε τάξη και ζωή.

Έτσι κι αλλιώς, ΑΔΑΜ πλην της έννοιας του πήλινου που του προσδίδεται, τα αρχικά του, δηλώνουν την πρώτη τάξη και υγιή προσανατολισμό του προσώπου του προς τον Δημιουργό του [ΑΔΑΜ – Ανατολή Δύση Άρκτος (βορράς) Μεσημβρία (νότος)]. 

Αυτή η ‘’ανάσταση’’ είναι κάθε κατά φύσιν δημιουργία (και πλάσις). Όχι μόνο τότε τω καιρώ εκείνω στην γένεση, αλλά με κάθε γέννηση. Επειδή όμως η τρεπτότητα της φύσης μας πολλές φορές μας διολισθαίνει από την τάξι στην αταξία, χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το φως, η ανάσταση είναι εκείνη η διαρκής δύναμη

που πρέπει να βρίσκουμε, για την αποκατάσταση από το παραφύσιν στο κατά φύσιν.

[η τάξις στον ψυχισμό, οι αιτίες της αταξίας και η αποκατάσταση, να επαναφέρει η αναστάσιμη χάρις του Θεού στην παραδείσια τάξη, οικιστές μεταξύ των τεσσάρων αγιογραφικών ποταμών και επιστροφής σε αυτές τις ιδιότητες (όπως τις ερμηνεύουν οι άγιοι) διάκριση (τίγρης) εγκράτεια (ευφράτης)… που απωλέσαμε δολίως όταν ακούσαμε [αλλά και κάθε φορά που (υπ)ακούμε] στον αντίδικο της σωτηρίας μας… οπότε, όποιος επιθυμεί αναστάσιμη ζωή, θα πρέπει να βαδίζει, ως αγώνα ζωής, από την ανομία στον νόμο και δι αυτού, στην πολυπόθητη χάρι… από την οδό Σαββάτου στην Οδό Κυρίου… με, εντός του κειμένου, ερμηνεία των όλων βημάτων που απαιτούνται προς τέλεια (1000) αποφυγή κακού (κ=20), σύνολο 2040 βήματα και σε θεωρία και σε πράξη ως δύο σκέλη…]. 

…Με αυτό το σκεπτικό, την πρώτη ανάσταση την έχουμε βιώσει όλοι οι άνθρωποι κι είναι η βιολογική και σαρκική, όταν εκ του μη όντος στο είναι… ημάς παρήγαγε και από το (Τριαδικό) ΕΝΑ έλαβε και λαμβάνει (στους αιώνες) ο καθένας μας το ΕΙΝΑΙ. 

ΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ 

Είναι εκείνη η χρονική κατά Θεόν στιγμή, που Ο Κύριος τυπώνει την εικόνα Του εφ’ημών , σαν σε άγραφο χάρτη, μας εξάγει από την αμορφία και χάος (Γεν.α’) εισάγει στον κόσμο το Φως και εφεξής την φέρουμε και την διαχειριζόμαστε. [Άλλωστε, άνθρωπος σημαίνει, ο έχων Του Ανδρός (ανθρ) και ορθίου Σοφού την όψη (ωπος). Η ‘’πρόσθεση’’ των δύο Ι που το ΕΝΑ το κάνει ΕΙΝΑΙ, δηλώνουν την έμφυτη ελεύθερη επιλογή, ποιο από τα δύο Ι (γιώτα) θα ακολουθήσουμε στην ζωή και διαχείρηση του είναι μας… ζωή με την κεντρομόλο (Ι, Ιησού) συγ-κείμενοι Αυτού ή την φυγόκεντρο (Ι, ι’ τάγμα δαιμόνων), αντι-κείμενοι Του Δημιουργού, με την όλη  πορεία μας να εξαρτάται απόλυτα από την θέλησή μας].  

Αναστηθήκαμε σταυροειδώς στην εξωτερική δημιουργία ως εικόνες Αυτού, γίναμε ως κορωνίδα της δημιουργίας κέντρο του κόσμου, αλλά όχι για να μείνουμε εκεί, (υπερήφανοι και αλαζόνες, με κέντρο του σύμπαντος το εγώ) αφού έδωσε εξαρχής πλην αυτής (εικόνος) εν δυνάμει και το  καθ’ωμοίωσιν [26 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν… (Γεν.α’)], ώστε με ιδιαίτερη εργασία (εν ημίν) και εφόδια (μυστικά και ορθόδοξα μυστηριακά), μετά την καθ’ύλην γέννηση να επιτύχουμε την αναγέννηση. Αν από αδιαφορία ή άλλες αιτίες αποτύχουμε, ενώ θα ισχύει το φως έξω και αριστερό σκέλος του σχεδιαγράμματος, εντός θα υπάρχει σκότος (Γεν.α’, σαν κατάσταση ψυχική, προ δημιουργίας, προαδαμιαίας ζωώδους κατάστασης, χωρίς θεία πνοή, σκέτη σάρκα, παρά τις θυμικές και διανοητικές ιδιότητες) μη έχοντας βάλει αρχή της έσω ζωής με κέντρο Τον Θεό (και δεξί σχέδιο). 

Στο… γέννηση κατά σάρκα και γέννηση κατά Πνεύμα (Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ), ο άγιος σημειώνει … Ὑπάρχουν δύο εἴδη γεννήσεως· τὸ ἕνα κατὰ σάρκα, τὸ ἄλλο κατὰ πνεῦμα. Ὁ Χριστὸς εἶπε στὸν Νικόδημο: «Τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς σάρξ ἐστι, καὶ τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος πνεῦμα ἐστι. Μὴ θαυμάσης ὅτι εἶπον σοί, δεῖ ὑμᾶς γεννηθῆναι Ἄνωθεν» (Ἰωάν. 3,6-7). 

Με το ‘’δει υμάς γεννηθήναι άνωθεν’’ και το ‘’πρέπει’’ Του Κυρίου προς τον άνθρωπο, σημαίνει πως είναι αναγκαία και συμφέρουσα η άνωθεν γέννηση (αυτό που συνήθως αναφέρεται ως αναγέννηση και ανάσταση). 

Στο σύμβολο της πίστεως έχουμε για Τον Κύριο το, γεννηθέντα ου ποιηθέντα. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα εξωτερικά επιζητεί και την εσωτερικά βιωματική, δια Της Θεοτόκου. 

Αναστήνει Ο Θεός Τον Κύριο δια του σπέρματός Της, σαν εικόνα μέσα Σε Αυτήν, εμφανίζοντάς Τον στον κόσμο… πάλι δι Αυτής γεννάται σε κάθε άνθρωπο, εφόσον κατά τον άγιο Συμεών τον νέο θεολόγο ισχύει το : Ότι και πάντες οι Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεοτόκω παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυτοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και μητέρες αυτού χρηματίζουσιν. 

Η αφετηρία της πνευματικής αναστάσεως, είναι Ο ευαγγελισμός, σαν σύλληψη, τέλος δε η ανάσταση Του Κυρίου από τον Τάφο. Η πρώτη ανάσταση (Ο Λόγος σαρξ εγένετο) ανοίγει το κεφάλαιον της σωτηρίας και η δεύτερη ολοκληρώνει τον ίδιο κύκλο. Λένε οι άγιοι, πως την ίδια ώρα και ημέρα (25^η Μαρτίου) που άκουσε η Εύα το λυπηρόν της εξόδου ίδια ώρα και ημέρα άκουσε Η Θεοτόκος το χαίρε του αρχαγγέλου. 

Έτσι, Η Θεοτόκος είναι εκείνο το κομβικό πρόσωπο της ιστορίας, που, αφενός ‘’χωρίζει’’ το όλον σε δύο όψεις και αφετέρου τα ‘’ενώνει’’. Την σάρκα από το Πνεύμα. Το ποίημα (γεννημένο εκ σαρκός) από την γέννηση του πνεύματος. Από την μία εντοπίζουμε την α-νοησία και σκότος (κεφαλή εξάκτινο χωρίς Νου Χριστού) από την άλλη ο Νους και Φως εν ημίν, αρχή γενομένης από την κεφαλή (όπως αγιογραφήθηκε αυτή στους χαιρετισμούς και οίκο ‘’π’’. Δι ορθοδόξου πίστεως). 

Στη μέση, η φλογίνη ρομφαία μεταξύ φρονήσεως και αφροσύνης, που δια Σταυρού παρατηρείται η παράδοξος σβέσις… και που ενώ στην αρχή χωρίζει, μετά ανοίγει σαν αδιόδευτος πύλη, και ενώνει. Από την μία η αρά από την άλλη η χ+αρά, με αιτία Την γεννήσσασα στον κόσμο αμήν και κόσμο μας, Χ (Χριστό Μεσσία), Ούσα η μόνη επουράνιος κλίμαξ δι Ης κατέβη και πάλι, μοναδική γέφυρα Η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν. [ο Ευαγγελισμός ως προϋπόθεση της Αναστάσεως (και των δύο, ο ΣΤΑΥΡΟΣ)]. … (όπως υμνείται στον παρακλητικό της Παναγίας πορταϊτίσσης, ως μόνης θύρας και πύλης σωτηρίας)… Θεοτοκίον Χαίρε πύλη, και γέφυρα και κλίμαξ, εκ θανάτου προς την αθανασίαν, δι΄ης χωρούμεν διαπεραιούμενοι, την υγράν του βίου θάλασσαν και γήθεν, υψούμεθα προς πόλον.

Ο πρώτος άνθρωπος ως πλάσμα από πηλό και σαρξ, ο δεύτερος γεννημένος ως πνεύμα… γιαυτό και στο σύμβολο της πίστεως διαφοροποιείται Ο Κύριος ‘’γεννηθέντα ου ποιηθέντα’’… και διακριτά όρια βίου… από την μία και από την άλλη ‘’επιλογή’’, σε ποιον κύκλο ‘’περιπατούμε’’… κύκλος Αληθείας και κύκλος ασεβείας… αναπτυσσόμενες, δύο τάσεις, εκατέρωθεν τανύσματα, έλξεις  σαν από μαγνήτες… και προοπτικές αντιτιθέμενες… Σαρκοποίηση του πνεύματος ή πνευματικοποίηση της σάρκας. Ζωή Αλήθεια και ανάστασις ή θάνατος ψεύδος (αληθοφάνεια) και στάσις (σαν επανάσταση και απομάκρυνση από τον Θεό). 

Σκοπός μας, μετά την προς τα έξω εικόνα ανθρώπου (και πρώτη ανάσταση) να ακολουθήσει η ‘’μόρφωση’’ (εξ αμορφίας και χάους) της εικόνος Του Χριστού εν ημίν, δι ενεργείας του πνευματικού μας και χάριτι Του Αγίου Πνεύματος [… έως ου μορφωθεί Ο Χριστός εν υμίν (Γαλ.δ’19)]. Μια ‘’επανάληψη’’ δημιουργίας με τα ‘’ίδια’’ στοιχεία, αλλά αναλογικά προς τα έσω, αφού Η ‘’έλξις’’ της Αναστάσεως νίκησε την έλξη της γης… αμήν αντικαθιστώμενα τα έξω στοιχεία του κόσμου με τα έσω στοιχεία, ως ΠΥΡ, ως ΑΗΡ, ως ΥΔΩΡ ως ΓΗ… εν ημίν πεμπτουσία, όλα Χριστός, Σταυρός. [Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης… και από την αιχμαλωσία στην ελευθερία … ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία (π.Ιωάννης Ρωμανίδης)]. 

Μια σταδιακή, αύξηση ηλικίας, ελίκων της πέριξ Του Ηλίου… με αρχή και πρόοδο, δι ευχών… Οι 7 ηλικίες του ανθρώπου - Αγίου Αναστασίου Σιναΐτου 

Οι 7 ηλικίες του ανθρώπου στην παλαιά και καινή διαθήκη 

Μη μείνουμε στην έξω λάμψη και έξω εσπερινά φώτα, αλλά να περάσουμε στην έσω ανέσπερη φωταγωγία και αναδημιουργία όπως σημειώνει ο απ.Παύλος… ⁶ ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁷ Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ⁸ ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, ⁹ διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, ¹⁰ πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ¹¹ ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ¹² ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ¹³ ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, ¹⁴ εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. ¹⁵ τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. (Β’ Κορ.δ’ 6 – 15) 

Όλη η πορεία ξεκινά από το τι προσδοκούμε… τι θεωρούμε θησαυρό… γήινα επιτεύγματα ή προσδοκώ ανάσταση νεκρών, που ορίζει την ευθεία και ελικοειδή πορεία από το υπόγειο στο κατά φύσιν και επί γης, ενέργεια εν ημίν από την εις τον άδη κάθοδον Του Κυρίου, με ανάσταση να είναι η χειραγωγία Του Κυρίου που μας ανέλκει εκ τάφου… 

Γιαυτό και ο Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, μας πληροφορεί:   …''Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.'' (από το προσδοκώ ανάσταση νεκρών μέχρι το ... και τοις εν τοις μνήμασι ζωή, χαρισάμενος) 

ανάσταση προσωπική… η εις άδην κάθοδος και η συνανάσταση με Τον Κύριο, των 120 προσώπων… 

Εάν δεν έρθει το φως στην καρδιά μας… 

Στην αναστάσιμη ακολουθία ψάλλεται 99 φορές το Χριστός Ανέστη (33Χ3) δηλώνοντας και σημειολογικά αυτήν την ανέλιξη (και ελικοειδή 9, άνοδο), όπως και τα ‘’σχήματα’’ που εκτελούνται από τον ιερέα σκιωδώς επί του εδάφους της εκκλησίας για να μας ανεβάσουν Στον Παντοκράτορα (αγιογραφία στον τρούλλο) ουρανό και καρδία. 

Αυτός που θέλει να εντοπίσει την διαφορά της έξω από την έσω ζωή, πρέπει να σταθεί πάνω σε μια αναλογική με σπουδαίο νόημα, λεπτομέρεια. Εκ της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ αφού ο Θεός τον ύπνωσε και τον έφερε σε έκσταση, εξάγει την (έξω) ζωή (ΕΥΑ) Γεν.γ'20, σε συνάφεια, όπου εκ της πλευράς του δευτέρου ΑΔΑΜ αρχίζει η έσω ΖΩΗ, αφού (παρόμοια) Τον ύπνωσε (τριήμερος Ταφή και Ανάσταση)!!! 

Ομόπνοα (με τον αγ.Συμεών για την κάθοδο Του Κυρίου) ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος αναφέρει, για δική μας κατάρτιση και επιβεβαίωση θεολογική :… "Όταν ακούσεις ότι ο Χριστός κατέβηκε στον άδη και ελευθέρωσε όλες τις ψυχές που ήταν εκεί, μη νομίζεις ότι αυτό είναι μακριά από όσα γίνονται σήμερα. 

Να θεωρείς δηλαδή ότι η καρδιά είναι ο τάφος και εκεί είναι θαμμένοι οι λογισμοί και ο νους, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. 

Έρχεται λοιπόν ο Κύριος στις ψυχές που Τον επικαλούνται από τον άδη, δηλαδή στο βάθος της καρδιάς, και εκεί διατάζει τον θάνατο: "άφησε, του λέει, ελεύθερες τις φυλακισμένες ψυχές, οι οποίες ζητούν εμένα που μπορώ να τις σώσω". 

Κατόπιν, αφού σηκώσει τη βαριά πέτρα που σκεπάζει την ψυχή, ανοίγει τον τάφο και ανασταίνει τον πράγματι νεκρό και ελευθερώνει τη φυλακισμένη ψυχή από τη σκοτεινή φυλακή".  

Για αυτήν την ‘’μόρφωση’’ εν ημίν, αναφέρει ο αγ.Παΐσιος για τις εικόνες, πως ο άνθρωπος που φιλά με πόθο τις εικόνες των αγίων και τις φθείρει, ‘’σηκώνει’’ τα χρώματα αυτών από το χαρτί και τα μεταφέρει μέσα του ‘’μεταθέτοντας’’ αυτές στον ναό της καρδιάς του. 

Έχουμε να διαχειριστούμε τον ‘’εικονικό’’ μας κόσμο ώστε από την πρώτη  πρόσκαιρη χάρι (πρώτη ανάσταση από το μηδέν στο ΕΙΝΑΙ) να περάσουμε στην αιωνιότητα και δεύτερη ανάσταση, επιστροφής στο ΕΝΑ, δια Της Θεοτόκου, αφού… Ὅλος ὁ Κόσμος ἔγινε διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔγινε διὰ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησoῦν Χριστὸν ∽ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ισχύει το χους εις χουν και πνεύμα εις πνεύμα απελεύσει, αλλά αν ο ηγεμονικός νους επιλέξει να μείνει στην πρώτη ανάσταση, την σαρκική,  και δεν εργαστεί για την δεύτερη (πνευματική αναγέννηση), όλη η ζωή κατευθύνεται προς απώλεια… ἐξελεύσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. καὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ· ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ.