μαρμαρωμένος βασιληάς...

Αναγράφεται στο τέλος ( σελ.21 ) από την Ελένη Κυπραίου, δημοσιογράφο -συγγραφέα :

Απόσπασμα

" Είπε ο Τούρκος στρατηγός, στον Έλληνα ομόλογό του :

<<...Εσείς οι Έλληνες , δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά; Δεν λέτε και ξαναλέτε μεταξύ σας, πως βόλι εχθρού δεν τον άγγιξε ; Πως τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης ; Αλλά πως τον τράβηξε η Παναγιά στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο. Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου...>>

..."ΔΕΝ ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, ούτε και πρόκειται να αλωθεί.

Καθώς γράφουμε, ξεπηδά από τα βάθη της μνήμης μας μια ιστορία, που αν δεν είναι αληθινή, τουλάχιστον θα μπορούσε να αποθανατιστεί σαν θρύλος.

Μας την αφηγήθηκε, πριν μερικά χρόνια, προσωπικότητα αξιόλογη (τηρούμε την ανωνυμία της) και πάντως ούτε ευφάνταστη, ούτε παραμυθόλογα.

Απόσπασμα ομιλίας εις τον αγ Ιωάννην τον Θεολόγο (αγ.Γρηγορίου Παλαμά)

Τῇ ΚϚ´ (26ῃ) τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου, ἡ Μετάστασις τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, Φίλου ἐπιστηθίου, Παρθένου, Ἠγαπημένου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Άραγε μπορεί κανείς να εύρη μεγαλύτερα απ' αυτά τα ονόματα διά να τον επαινέση;

Ενώ σ' όλους τους άλλους ανθρώπους δεν θα μπορούσε να εύρη ούτε όλα αυτά μαζί, σ' αυτόν όμως ανήκουν και άλλα μεγαλύτερα απ' αυτά.

Διότι δεν είναι μόνον αγαπημένος και παρθένος, αλλά και υιός της Παρθένου και μάλιστα αυτής της μητροπαρθένου και Θεομήτορος, αφού έγινε κατά χάριν αυτό που ήτο σ' αυτήν ο Χριστός κατά φύσιν.

Αφού λοιπόν μόνος απέκτησε την ίδια μητέρα με τον Χριστό, είναι και μόνος αυτός απ' όλους αδελφός του και σ' όλα συγγενής και εξομοιωμένος με τον Υιό του Θεού. Υιός αγαπητός εκείνος και αυτός επίσης μαθητής αγαπητός.

Εκείνος υπάρχει μέσα στον κόλπο του Πατρός και αυτός με την χάρι Εκείνου είναι επιστήθιος στον Ιησού.

Παρθένος Εκείνος και αυτός παρθένος με την χάρι Εκείνου. Παρθένου υιός Εκείνος, της ιδίας και αυτός.

αγ Ευφρόσυνος και δίδυμοι πύργοι...

Ἔνα παλληκάρι, πρίν ἀναχωρήσει γιά τή Νέα Ὑόρκη ὅπου εἶχε βρεῖ δουλειά ἀνάλογη τῶν σπουδῶν καί τῶν προσόντων του, ἐπισκέφτηκε τόν π. Ἀνανία Κουστένη γιά νά πάρει τήν εὐχή του σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία τοῦ πατέρα του, ὁ ὁποῖος εὐλαβεῖτο τόν γέροντα, χωρίς νά εἶναι ὡστόσο ὁ πνευματικός του.

Ὁ παππούλης δέχτηκε μέ ἰδιαίτερη ἀγάπη τόν νεαρό.

Τόν ξεπροβόδισε δίνοντάς του γιά εὐλογία μιά μικρή εἰκόνα καί τοῦ εἶπε:

«Κάθε πρωί πρίν πᾶς στή δουλειά σου νά τήν ἀσπάζεσαι καί νά ἐπικαλεῖσαι τή βοήθεια τοῦ ἁγίου».

Ὁ νέος ὑπάκουσε.

Πέρασε καιρός καί ἕνα πρωί πού ἑτοιμάστηκε, ὅπως κάθε μέρα, νά πάει στή δουλειά του, ἀφοῦ ἀσπάστηκε την εἰκόνα-εὐλογία τοῦ π. Ἀνανία, διαπιστώνει ὅτι ἡ πόρτα τοῦ διαμερίσματός του δέν ἄνοιγε.

Παρά τίς ἀγωνιώδεις προσπάθειές του γιά νά μήν ἀργήσει στή δουλειά του, ἀδύνατον νά ἀνοίξει!

Εἶχε μπλοκάρει ὁ μηχανισμός της.

Πέρασε πολλή ὥρα γιά νά ἀντιληφθεῖ τί εἶχε συμβεῖ στούς δίδυμους πύργους, ὅπου ἐργαζόταν…

Εἰκονιζόμενος ἅγιος ἦταν ὁ ἅγιος Εὐφρόσυνος ὁ μάγειρας, μέ τά μῆλα τοῦ Παραδείσου καί τόν παραμυθένιο βίο, πού ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 11 Σεπτεμβρίου!

αρχή οικοδομής αρχή σωτηρίας....

«Εἶσαι αἱρετικός εἶσαι ὁ ἄνθρωπος τῆς Κολάσεως, τελείωσε!

Δέν θέλεις νά πεισθῆς; φύγε ἀπό ’δῶ πέρα, ἀφορίζεσαι, ἀποκόπτεσαι ἀπό τήν Ἐκκλησία!

Θά σέ βοηθήσω νά μάθης τήν ἀλήθεια.

Δέν τήν θέλεις; ἀποκόπτεσαι!

Τελείωσε.»

Ἀλλά συνεχίζοντας ὁ Κύριος, στό βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως, τήν ἐπιστολή του πρός τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἐφέσου, λέγει τά ἑξῆς εἰς τόν ἄγγελόν της, τόν ἐπίσκοπον τῆς Ἐφέσου: «Ἀλλὰ τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἃ κἀγὼ μισῶ.». Ἀλλά τοῦτο τό καλό ἔχεις... –δηλαδή τοῦ κάνει μερικές παρατηρήσεις τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ἐφέσου– ἀλλά ἔχεις αὐτό τό καλό, ὅτι μισεῖς τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, πού καί ἐγώ τά μισῶ, λέγει ὁ Χριστός.

Κατ’ ἀρχάς παρακαλῶ ἡ ἔκφρασις μισῶ. Ὅταν κάποτε τά βάλουμε μ’ ἕναν αἱρετικόν, ἀμέσως μᾶς λένε: «Ἐπιτρέπεται ἐσεῖς, πού εἶστε καλός Χριστιανός..., ἤ: εἶστε καί ἱερεύς... ἐπιτρέπεται ἐσεῖς, πάτερ μου, νά μισῆτε τούς αἱρετικούς καί νά μιλᾶτε μέ τόν τρόπον αὐτόν;!».

προφ.Σαμουήλ... και η γλώσσα του Θεού

Ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή μας μιλά για τον Σαμουήλ(+ 20 Αυγούστου) την στιγμή που άκουσε στον ύπνο του για πρώτη φορά τη φωνή του Θεού να τον καλεί :” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Ο Σαμουήλ τρέχει προς τον Ηλί, που ήταν αρχιερέας, και του λέει:” Εδώ είμαι, με κάλεσες;”. ” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “.

Μια δεύτερη φορά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί:” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Και πάλι τρέχει προς τον Ηλι και του λέει:” Εδώ είμαι, με κάλεσες;”.

” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “. Ακούει για τρίτη φορά ο Σαμουήλ την ίδια φωνή, και τότε ο Ηλι του λέει:” Αν ακούσεις τη φωνή που σε καλεί, στάσου και πες στον Κύριο:” Λάλει, Κύριε, ο δούλος Σου ακούει!”.

Η Αγία Γραφή λέει ότι στην αρχή ο Σαμουήλ δεν γνώριζε ότι ήταν η φωνή του Θεού που του μιλούσε. Είχε εκλεγεί προφήτης από τον Θεό, αλλά δεν γνώριζε αυτή τη φωνή. Το ίδιο αφορά επίσης και τον Ίδιο τον Χριστό. Πράγματι, η Αγία Γραφή λέει ότι Αυτός ” προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεω και ανθρώποις “.

Με έναν παρόμοιο τρόπο αρχίζει κανείς στην μοναχική ζωή. Κόβει τη σχέση του με τον κόσμο, με την έννοια ότι αφιερώνει όλη του τη ζωή για να μάθει τη γλώσσα

περί εικονικής πραγματικότητος και η αιχμαλωσία σε αυτήν…

Ο κόσμος, δυστυχώς βρίσκεται σε σύγχυση όσον αφορά τις έννοιες του καλού και του κακού. Αυτός που διαστρεβλώνει την αλήθεια, παρουσιάζει το άσπρο για μαύρο και αντίθετα… το κακό για καλό, με αποτέλεσμα, πολλοί να πείθονται. 

Ένας άνθρωπος χωρίς νου Χριστού, εύκολα απατάται, μένοντας σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, ως μοναδικό αληθινό. Επαναστατεί για πολλά στραβά, ακόμη και δευτερεύοντα, αλλά για το μεγάλο αυτό ζήτημα ζωής και θανάτου ελευθερίας και σκλαβιάς μοιάζει μουδιασμένος αν όχι αδιάφορος… σχεδόν υπνωτισμένος… η εικονική πραγματικότητα και η αιχμαλωσία σε αυτήν δεν είναι καινούριο φαινόμενο αλλά αγώνας σε κάθε εποχή, με απλά, διαφορετικά μέσα επιβολής της…  

Νους Χριστού, νους αληθείας, νους αφάνταστος αποκτάται χάριτι και με εμπειρία, εποπτευόμενη και καθοδηγούμενη από ορθοδόξους πνευματικούς, με το σταγονόμετρο, βήμα – βήμα (από την οδό Σαββάτου στην Οδό Κυρίου…). Πορεία από την νοητή αίγυπτο και γη, μέχρι την ουράνια βασιλεία. Ένας πλούτος και θησαυρός που ιχνηλατείται μέσα στην καθημερινότητα… συνθέτοντας την έννοια του φωτισμού…  ΦΩΣ. Από το εξωτερικό ίχνος έως της εσωτερικής πληρότητος. 

Στα πλαίσια ελευθερίας, όποιος θέλει, ξεκινά την αναφορά του ορίζοντας Αυτόν ως κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, του κόσμου του, ψηλαφώντας τις αναλογίες του ανθρώπου (καθένα μας) με Τον Άνθρωπο. 

Έτσι, συμπυκνώνοντας Ο Κύριος τα πρώτα (από γενέσεως) και τα έσχατα (έως συντελείας) επί μιας οριζοντίου γραμμής σαν χρόνος (αφού αφήνουμε πίσω μας την γέννηση και προχωράμε μπροστά προς το βιολογικό πέρας), τα άνω σαν ουσία και λόγους, και τα κάτω σαν είδωλα αυτών, (αφού άνω θεωρούνται η βασιλεία και κάτω η απώλεια) καθέτως σαν χώρος, στο σύνολο του σταυροειδούς

η τάξις των λογισμών...

Ο Θεός δεν έχει κανένα λογισμό, δεν σκέφτεται τίποτα. Άμα σκεφτεί κάτι, αυτό αμέσως γίνεται! Ο ταπεινός άνθρωπος έχει τους πιο λίγους λογισμούς. Όχι ότι δεν σκέφτεται, αλλά δεν έχει πονηρούς λογισμούς που βασανίζουν και ταλαιπωρούν τους άλλους ανθρώπους. Ο υπερήφανος νους παράγει πονηρούς λογισμούς και οι λογισμοί αυτοί στην συνέχεια τον θλίβουν. Είναι σαν το σίδηρο που παράγει την σκουριά και η σκουριά στην συνέχεια τρώει το σίδηρο. Όσο περνούν τα χρόνια της πνευματικής ζωής, οι λογισμοί μας αυξάνονται, όχι τόσο σε ποσότητα, αλλά σε ποιότητα. Πρέπει να μάθουμε την τέχνη της προ­σευ­χής, για να αντέξουμε τον βομβαρδισμό των λογισμών από τον εχθρό. Θα πρέπει με την νοερά προσευχή να μειώσουμε τους λογισμούς μας, πάσης φύσεως λογισμοί. Αρχικά πρέπει να μειώσουμε και να εξαλείψουμε τους πολύ κακούς και αμαρτωλούς λογισμούς και στην συνέχεια τους περιττούς λογισμούς. Μετά θα κόψουμε τους καλούς λογισμούς και θα περιοριστούμε στους πάρα πολύ καλούς και αγίους λογισμούς. Αυτοί οι λογισμοί θα είναι ελαχιστότατοι και αυστηρά ελεγμένοι και θησαυρισμένη μέσα στη μνήμη μας. Όσο περισσότερο κλαδεύει κάποιος τους λογισμούς του τόσο περισσότερο γνωρίζει τον εαυτόν του. Με την αυτογνωσία θα γνωρίσει στη συνέχεια και τον Θεό. Για να φτάσει όμως ο άνθρωπος σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να περάσει από μια μεγάλη ταλαιπωρία και θα περάσουν αρκετά χρόνια. Όλοι οι λογισμοί που κάνουμε μέχρι να πεθάνουμε καταγράφονται από τον Άγγελο φύλακα μας, οι καλοί και πονηροί. Ο διάβολος καταγράφει μόνο τους πονηρούς λογισμούς μας. Τους καλούς λογισμούς δεν τους γράφει επειδή περιέχουν

εικόνα της Παναγίας

Να βάλετε μια εικόνα της Παναγίας σε ένα πέρασμα μέσα στο σπίτι, εκεί που περνάτε συχνά. Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της, να Της λέτε με απλότητα: "Την ευχή σας, Παναγία μου". Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας την απάντησή Της: "Την έχεις, παιδί μου!".....

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

---

" Ἄν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τί εἶναι ἡ Παναγία στὴ σωτηρία τους καὶ γενικότερα στὴ ζωή τους, εἴτε ἔπιναν νερό, εἴτε περπατοῦσαν, εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἔκαναν, θὰ τὰ ἔκαναν στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας!

Εἶναι τὸ γλυκύτερο πρόσωπο καὶ τὸ γλυκύτερο ὄνομα, ὅπως καὶ αὐτὸ τῆς Mάνας μας.

Βλέπετε, ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς συμβεῖ, "μάνα μου" θὰ ποῦμε, δὲν λέμε "πατέρα μου".

διάκριση αληθείας και φαντασίας (σε σχέση με τα στοιχεία της φύσης)

Με αφορμή το ευαγγέλιο (που ακολουθεί) και σαν συνέχεια της φαντασίας (εικονικής πραγματικότητος) δυο συνειρμικές σκέψεις…

22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. ²³ καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. ²⁴ τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος. ²⁵ τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. ²⁶ καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. ²⁷ εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. ²⁸ ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα· ²⁹ ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. ³⁰ βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. ³¹ εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας; ³² καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος. ³³ οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ. ³⁴ Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ. (Ματθ.ιδ’) 

Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, τα κεχωρισμένα μεταξύ τους ΓΗ – ΑΗΡ - ΠΥΡ – ΥΔΩΡ είναι ένδυμα που χρησιμοποιεί ο συνέχων αυτά σταυροειδώς ΑΙΘΗΡ και έχουν την εξουσία να μας παιδεύουν… κατά κάποιο τρόπο, όσο υπ-άρχουμε σαν νήπια πνευματικά, μας άρχουν… Δ´\ΛΕΓΩ δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος

περί εικονικής πραγματικότητας και φαντασίας. Η αρχή και το τέλος της…

…ενώ ο όρος είναι γνωστός τώρα τελευταία με κάτι ‘’παιχνίδια’’ που ο άνθρωπος ‘’ζει’’ περιπέτειες μέσω κάποιων ομματοϋάλων (1), δεν είναι μακράν της καθημερινότητος, που ο κάθε άνθρωπος ‘’ζει’’ από γενέσεως και μετά την πτώση, μέσα σε κάτι σαν μάτριξ μέσα σε κάτι σαν όνειρο… Κι ενώ υπάρχουν στιγμές που ‘’ξυπνάμε’’ * ξεφεύγουμε αυτής της ονειρικής καταστάσεως, συνήθως εθελουσίως, στη συνέχεια, ξαναπέφτουμε σε άλλη, πάλι εικονική, με αυτό να ισχύει όσο περιβαλλόμαστε και κατακλυζόμαστε από εικόνες και πιστεύουμε σε αυτές, ως μόνες αληθινές… (ζώντας μέσα στο σπήλαιο του πλάτωνα…). 

Αρχή της εικονικής πραγματικότητος εντοπίζεται σε εκείνη την επιλογή των πρωτοπλάστων, όταν τους ψιθύρισε ο πρώην όρθιος όφις και μετέπειτα έρπων (ΦΩΣ – ΟΦΙΣ, με τον καθένα το φως του και την σ+οφία του, ορθή ή πλάνη) ότι, τρώγοντας τον απαγορευμένο καρπό θα γινόντουσαν θεοί. Κι ο ΑΔΑΜ και η ΕΥΑ πίστεψαν ότι θα γίνουν θεοί χωρίς Θεό, χωρίς χάρη. Τότε εισήλθε η φαντασία στον νου τους και γέμισε η ψυχή τους με τα κάτω (διαθλαστικά Αληθείας) ύδατα… Από τότε συνεχίζει η φαντασία να δρα πάνω και μέσα στον καθένα, όσο νομίζει ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε καλό, χωρίς Θεό, ισχύοντας το αγιογραφικό … χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν, αλλά ποιος το πιστεύει;;; είναι πιο βολική η περηφάνεια…

από την τυπική ανάσταση στην βιωματική…

νοηματική συνέχεια του… πότε αρχίζει η ανάστασις, πως συντελείται και πότε τελειούται… και αφού εκ της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ η έξω ζωή, η εκτυπωμένη αλλά και εξοστρακιστική σε σχέση με την αφετηρία πάλι εκ Της Πλευράς του δευτέρου ΑΔΑΜ / Χριστού η έσω ζωή και πραγματική ανάσταση εκ νεκρών. 

Από εκεί το άλλο, έσω ΦΩΣ, που δεν είναι καθόλου δεδομένο και χωρίς προϋποθέσεις, για να ξεκινήσει η αναδημιουργία. Σημειώνει και ‘’παραλληλίζει’’ ο άγιος την έξω αγιογραφική (ΠΔ) με τις αντίστοιχες ‘’ημέρες’’ και βαθμίδες, ώστε να δημιουργεί (δομηθεί) ο έσω άνθρωπος…     

1) Ἡ πρώτη ἡλικία ἡ βρεφική, γιὰ νὰ φωτιστεῖς ἀμέσως μὲ τὸ βάπτισμα (1), γιατί τὸ φῶς ἔγινε τὴν πρώτη ἡμέρα.

2) Ἡ δεύτερη ἡλικία, ἡ παιδική, γιὰ νὰ στερεωθεῖς στὰ οὐράνια λόγια, γιατί τὸ στερέωμα ἔγινε τὴν δεύτερη ἡμέρα.

3) Ἡ τρίτη ἡλικία ἡ ἐφηβική, γιὰ νὰ ξηραίνεις μὲ τὴν ἁγνότητα τὴν ὑγρασία τῶν παθῶν, γιατί τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ Θεὸς χώρισε τὴν ξηρὰν ἀπὸ τὴν θάλασσαν… και υπόλοιπες ‘’ημέρες’’ (ανα)δημιουργίας στο … Οι 7 ηλικίες του ανθρώπου - Αγίου Αναστασίου Σιναΐτου 

Αφορά την δόμηση του εν ημίν ναού, την μετά την εξωτερική ‘’φαρισσαϊκή''  τυπολατρεία, στην βιωματική ορθόδοξη (σαν πέρασμα από την οδό Σαββάτου στην Οδό Κυρίου…) …λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν

Ο Ζηλωτής του Θεού και ο ζηλωτής του διαβόλου

Ο Ζηλωτής του Θεού και ο ζηλωτής του διαβόλου !!

«Υπάρχει ζήλος που δεν είναι από τον Θεόν, αλλά από τον διάβολον, και ονομάζεται πικρός ζήλος. Αυτός ο ζήλος είναι γεμάτος από ταραχήν, θυμόν, κατάκρισην και μίσος κατά των σφαλλομένων. Όποιος έχει τοιούτον ζήλον, νομίζει ότι υπερασπίζεται την πίστιν, αλλά εις την πραγματικότητα υπηρετεί την ιδικήν του υπερηφάνειαν.»

«Αν έχης ζήλον διά τα δογματα και την τάξιν της Εκκλησίας, αλλά δεν έχεις αγάπην και μακροθυμίαν προς τον πλησίον σου, ο ζήλος σου αυτός είναι σκοτεινός και μιαρός ενώπιον του Θεού. Ο διάβολος δεν φοβείται τον ζήλον σου, όταν αυτός σε χωρίζη από την αγάπην του αδελφού σου· διότι και ο ίδιος ζηλωτής είναι εις το κακόν, αλλά στερείται αγάπης και ταπεινώσεως.»

«Ο γνήσιος ζηλωτής πονά διά την Εκκλησίαν και, όταν βλέπη αταξίας ή σφάλματα, προσεύχεται μυστικά και υπομένει, προσπαθών να βοηθήση με την πραότητα. Εκείνος όμως που με το πρόσχημα του ζήλου δημιουργεί φατρίας, σχίσματα και ταραχάς, αποκόπτων εαυτόν από το κοινόν σώμα, αυτός ομοιάζει με εκείνον που, θέλων να καθαρίση το σπίτι από την σκόνην, του βάζει φωτιά και το καίει συθέμελα.»

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

---

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ Ποιος είναι ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής;

άγ­γε­λος φύ­λα­κας

Ο άγ­γε­λος φύ­λα­κας μας, εί­ναι ο πλη­σιέ­στε­ρος φί­λος μας, εί­ναι ο πιο ισχυ­ρός βο­η­θός μας στη γη.

Έχει το δια­κό­νη­μα να μας φω­τί­ζει, να μας βομ­βαρ­δί­ζει με αγα­θούς λο­γι­σμούς, να μας ενι­σχύ­ει τον νου, να μας βο­η­θά να διαι­σθα­νό­με­θα τους πο­νη­ρούς λο­γι­σμούς και να με­τα­φέ­ρει τις προ­σευ­χές μας στον ου­ρα­νό.
Όταν προ­σευ­χό­μα­στε, προ­σεύ­χε­ται και αυ­τός μαζί μας.
Όταν κά­νου­με κάτι καλό προ­σεύ­χε­ται για εμάς, όχι όμως όταν αμαρ­τά­νου­με.
Και όταν πάμε να κοι­μη­θού­με, πάει και πα­ρου­σιά­ζει στο Θεό τα αγα­θά μας έργα, όχι ότι ο Θεός δεν τα γνω­ρί­ζει, αλλά αυτή εί­ναι η δια­κο­νία του.
Και άμα τα έχου­με »κα­λά» μαζί του, επει­δή διά­γου­με συ­νει­δη­τή πνευ­μα­τι­κή ζωή, θα μας πλη­ρο­φο­ρή­σει λίγο πριν πε­θά­νου­με, ότι έρ­χε­ται η ώρα να φύ­γου­με από τού­το τον κό­σμο.
Εάν έχου­με κα­θα­ρή τη συ­νεί­δη­ση μας, τότε ακού­με κα­θα­ρά τη φωνή του αγ­γέ­λου φύ­λα­κα μέσα μας.
Όταν όμως μας ελέγ­χει η συ­νεί­δη­ση, η φωνή του αγ­γέ­λου δεν ακού­γε­ται ευ­κρι­νώς.
Όταν προ­σευ­χό­μα­στε στον φύ­λα­κα άγ­γε­λό μας, κά­πο­τε θα τον δού­με κιό­λας!
Για τις τό­σες υπη­ρε­σί­ες που μας προ­σφέ­ρει ο άγ­γε­λος φύ­λα­κας μας, να τον ευ­χα­ρι­στού­με και να μην τον στε­νο­χω­ρού­με, με το να αμαρ­τά­νου­με. 

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα +

Οσίου πατρός Σωφρονίου του Έσσεξ

• "Ο σαρκικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται.."

“Οταν ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος διαπράττει τὴν ἁμαρτία, δὲν αἰσθάνεται τὶς συνέπειές της, ὅπως τὶς αἰσθάνεται ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος.

Ὁ σαρκικός, μὴ ἔχοντας ἀκόμη πείρα τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Πνεύματος, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλλαγὴ τῆς καταστάσεώς του μετὰ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας, γιατὶ μένει πάντοτε σὲ πνευματικὸ θάνατο. Αντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ κάθε κλίση τοῦ θελήματός του πρὸς τὴν ἁμαρτία βλέπει μέσα του τὴν ἀλλαγὴ τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως ἐξαιτίας τῆς μείωσης τῆς χάριτος.

• "Μην κρίνετε.."

Να είστε πολύ προσεκτικοί! Μην επιτρέπετε σε κανένα αρνητικό λογισμό να εισδύσει στην καρδιά σας.

Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον, όταν είστε στο κελλί σας.

Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).

Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

• "Το νόημα της ζωής.."

''Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με

Άγιος Προκόπιος ο προστάτης του γάμου

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί. Γιατί ένας ασκητικός Μάρτυρας, που δεν παντρεύτηκε ποτέ, να είναι ο προστάτης του Γάμου;

Η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ουσία του γάμου. Ο γάμος απαιτεί θυσία. Για να ζήσουν δύο άνθρωποι αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να «πεθάνει» το εγώ τους και να γεννηθεί το «εμείς». Ο Άγιος Προκόπιος, που θυσίασε τη ζωή του από αγάπη για τον Χριστό, διδάσκει στους συζύγους αυτό ακριβώς το θυσιαστικό πνεύμα. Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς συγχώρεση και χωρίς το μαρτυρικό φρόνημα της υπομονής, ο γάμος δεν μπορεί να ριζώσει.

Η Μνεία στην Ακολουθία

Κατά την αφαίρεση των στεφάνων, ο ιερέας εύχεται:

«...ο ευλογήσας τον εν Κανά της Γαλιλαίας γάμον... παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία σου... διά των πρεσβειών... του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου...»

Είναι η στιγμή που τα στέφανα της γης —που συμβολίζουν τη δόξα αλλά και το μαρτύριο της κοινής ζωής— παραδίδονται στα χέρια του Θεού για να γίνουν αιώνια. Ο Άγιος Προκόπιος στέκεται εκεί ως εγγυητής, πρεσβεύοντας στον Κύριο να κρατήσει την αγάπη του ζευγαριού άσβεστη, προστατεύοντας το σπιτικό τους από κάθε κλονισμό.

Απολαύσετε την πνευματική ζωή - Γέροντας Ιερώνυμος Αιγίνης

"Απολαύσετε την πνευματική ζωή. Δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο απ’ αυτήν.

Ό αγών είναι σκληρός*, είναι γλυκείς όμως οί στέφανοι. Δριμύς ό χειμών, γλυκύς ό παράδεισος. Στα πνευματικά, είναι ανοιχτή ή καρδία: αγάπη, χαρά. Την χαρά πού παίρνουμε εμείς από τα πνευματικά, δε την νοιώθει ό διάβολος, γι’ αυτό μας ζηλεύει, μας φθονεί και μας στήνει παγίδες και λυπούμεθα και πέφτουμε.

Πρέπει να αγωνισθούμε, γιατί χωρίς αγώνα δεν αποκτούμαι αρετή. Και να ξέρετε, αν εύκολα αποκτήσετε, εύκολα θα χάσετε. Ενώ αν με δυσκολία, με κόπο και αγώνα αποκτήσετε, δύσκολα θα χάσετε.

Να προσπαθείς και να προοδεύεις εις τα Πνευματικά. Το Πνεύμα να υψωθεί. Ό νους από όλα τα άλλα, απαρηγόρητος είναι. Τα πνευματικά δίδουν χαρά και δύναμιν. Και να γνωρίζεις, όλα, απόφασης και ζήλος είναι."

Γέροντας Ιερώνυμος Αιγίνης

ολοκληρωμένο περί πνευματικής ζωής (Όσιος Ιερώνυμος της Αιγίνης)

---

* Ολόκληρη ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου περιέχει τὰ ἑξῆς τέσσερα· τὶς ἐντολές, τὰ δόγματα, τὶς ἀπειλὲς καὶ τὶς ὑποσχέσεις. Χάριν αὐτῶν ὑπομένουμε κάθε σκληραγωγία· ἤτοι νηστείες, ἀγρυπνίες, ἀσκητικοὺς κόπους καὶ μόχθους στὶς διακονίες, ὕβρεις, ταπεινώσεις, μαρτύρια, θανάτους καὶ κάθε θλίψη. Ὅπως λέγει ὁ προφήτης Δαβίδ· «διὰ τοὺς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγὼ ἐφύλαξα ὁδοὺς σκληράς» (Ψαλμ. 16, 4). - Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής (Κεφάλαια περὶ ἀγάπης Ἐκλογὴ ἀπὸ τὴν Β΄, Ἑκατοντάδα 24).

λίγα τινά περί πνευματικής ζωής

με την ευχή, τας εννοίας κάθαρον τους λογισμούς διόρθωσον, … αυτή, δεν είναι

το νερό θυμάται (επιστημονική και πνευματική προσέγγιση)…

Το 2009, ο Λυκ Μοντανιέ — ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον ιό HIV — απέδειξε ότι το DNA τηλεμεταφέρεται μέσω του νερού χρησιμοποιώντας ηλεκτρομαγνητικά σήματα. Κέρδισε το βραβείο Νόμπελ. Στη συνέχεια, εξορίστηκε από τη Γαλλία.
Ο Λυκ Μοντανιέ κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 2008 για την ανακάλυψη του HIV. Ήταν ο πιο βραβευμένος ιολόγος στη Γαλλία. Είχε περάσει 50 χρόνια στο Ινστιτούτο Παστέρ. Ήταν ανέγγιχτος.
Τότε άγγιξε το λάθος θέμα.
Το 2009, ο Μοντανιέ διεξήγαγε ένα πείραμα που παραβίασε τους νόμους της μοριακής βιολογίας όπως διδάσκονται σήμερα. Πήρε έναν σφραγισμένο δοκιμαστικό σωλήνα που περιείχε ένα θραύσμα βακτηριακού DNA διαλυμένο σε νερό. Τον τοποθέτησε δίπλα σε έναν δεύτερο σφραγισμένο δοκιμαστικό σωλήνα που δεν περιείχε τίποτα άλλο παρά καθαρό, αποστειρωμένο νερό. Χωρίς DNA. Χωρίς μόλυνση. Τίποτα.
Εξέθεσε και τους δύο σωλήνες σε ένα ασθενές ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στα 7 Hz για 18 ώρες.
Στη συνέχεια, πραγματοποίησε ενίσχυση PCR στο καθαρό νερό – τον σωλήνα που δεν περιείχε ποτέ DNA. Το νερό παρήγαγε μια αλληλουχία DNA. Την ίδια αλληλουχία που υπήρχε στον άλλο σωλήνα. Με ακρίβεια 98%.
Το DNA δεν είχε μετακινηθεί φυσικά μεταξύ των σωλήνων. Κανένα μόριο δεν διέσχισε το φράγμα. Αυτό που διέσχισε ήταν ένα ηλεκτρομαγνητικό σήμα. Το DNA στον πρώτο σωλήνα εξέπεμπε μια συχνότητα. Αυτή η συχνότητα μεταδόθηκε μέσω του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου στον δεύτερο σωλήνα. Το νερό στον δεύτερο σωλήνα έλαβε το σήμα και οργανώθηκε στην αντίστοιχη δομή DNA.
Τηλεμεταφορά DNA. Μέσω συχνότητας. Μέσω νερού.

επί του πρακτέου η ανάσταση

Η πρόταση ανάστασης, δεν είναι μια περιορισμένη χρονικά θρησκευτική γιορτή (σαν πάσχα), που μόνο τότε (40ήμερο χαιρετιόμαστε με το Χριστός Ανέστη) αλλά τρόπος ζωής που αφορά όλον τον κύκλο ενιαυτού*, όλον τον κύκλο βιολογικής ζωής*… Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν. 

[* και όσους κύκλους μας δώσει ο καλός Θεός. Όση ηλικία, όσες έλικες πέριξ του φυσικού ηλίου, με σκοπό, να μην μείνει δισδιάστατα έρπουσα ζωή, βιολογική και μόνο, χωρίς ίχνος πνευματικής ανύψωσης. 

Έτσι, για όποιον ενδιαφέρεται για αυτήν την ανύψωση (ανάσταση από την ύλη και το φρόνημά της) αρκεί να βρει τα 4 άκρα στον όλο κύκλο, που σταυροειδώς θα μας ανάγει από την βάση, στην ποθούμενη κορυφή… 

ο σταυρός των ηλιοστασίων (4 άκρα στον χρόνο) και η ελπίδα αναστάσεώς μας ....   

Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου

κατά το... τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. (ψαλμ.κγ')

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος.

μια τελειότητα, που αφήνει ίχνη και σημεία προς ευθυπόρηση, ακόμη και στα πιο μικρά, όπως ο μαγνήτης διευθετεί σε τάξη όλα τα άτακτα ρινίσματα σιδήρου. Αμήν Αυτός ο Μεγάλος Μαγνήτης να περάσει από την ζωή μας και διευθετηθεί αυτή η αναστάσιμη έλξη σε κάθε εβδομάδα, με αφετηρία ον Κύριο και Κυριακή και κατάληξη πάλι Σε Αυτόν, αφού περάσουμε την όλη εβδομάδα, σαν μεγαλοβδομάδα... με Τετ την προδοσία και Παρ την σταύρωση... μην τύχει (που δυστυχώς συμβαίνει) να θυμόμαστε το πάσχα ΜΟΝΟ εκείνες τις ημέρες. Σαν να θέλουμε να ανεβούμε μονομιάς 52 σκαλιά ενώ μας δόθηκαν αυτά (εβδομαδούλες) για εκμετάλλευση... με σταυροαναστάσιμο τρόπο ζωής.

Κι αν η όλη εβδομάδα εκτυπώνεται και κυλά αργά αργά, νομοτελειακά, με γνώμονα το η ζωή μας μέσα στην μεγ.εβδομάδα και η μεγ.εβδομάδα μέσα στην ζωή μας…, κάθε φορά που συμμετέχουμε σε ορθόδοξη θεία λειτουργία, επιβιβαζόμαστε πάνω σε ένα ‘’καράβι’’ που τρέχει τον όλο χρόνο από γενέσεως έως συντελείας, σε τόσο μικρό χρόνο, όσο αυτή διαρκεί με όρθρο τα συμβάντα προ Χριστού και μετά την ευλογημένη, τα μετά και με Χριστό. Τότε, ο κάθε ‘’επιβάτης’’ και συμμετέχων, κι όχι απλώς θεατής και κοινωνικά επισκέπτης, κατά την ετοιμότητά του, κατά την ήδη υπάρχουσα πνευματική οικοδομή, του χαρίζεται άλλο ένα μυστικό λιθαράκι προς τελείωση αυτής. Τον ανασταίνει Ο Κύριος από όποια κατάσταση βρίσκεται στην επόμενη. Εμβρυακή προς γέννηση και τέλος ανάσταση, ανάληψη, πεντηκοστή φωτισμό αγιασμό. Μυστικά και μυστηριακά εφόδια και βιώματα προς δόμηση του εν ημίν ναού. Αμήν δι ευχών όλων των ιστορικών προσώπων… δικαίων και αγίων.].  

‘’παράλληλα’’ για τον καθένα μας στο πρόσωπο του απ.Πέτρου, που άγγελος πατάσσει την πλευρά αυτού και παραινεί τον αλυσοδεμένο απ.Πέτρο ανάστα εν τάχει… τον  φυλασσόμενο από τον ηρώδη (δερμάτινο) … ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν… (Πραξ.ιβ’), έτσι πατάσσει και την δική μας πλευρά ο φύλακας άγγελός μας… αφού ο απ.Πέτρος αντιστοιχεί στην πρακτική, σε σχέση (και συνδυασμό) με τον απ.Ιωάννη που δηλώνει την θεωρία… 

Καλούμαστε να βιώσουμε σαν πράξη αυτό που ο απ.Πέτρος βίωσε… (και ενθυμούμαστε την 16 Ιαν)… ‘’Σήμερον’’ ο σιδηροδέσμιος απ.Πέτρος από τον ηρώδη (που κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή ερμηνεύεται ως δερμάτινος) λύεται θαυμαστά από τον άγγελο, ο οποίος στο ειλητάριό του γράφει : ‘’ανάστα εν τάχει’’ … αμήν βάζοντας αρχή λύσης δεσμών, αρχή αναστάσεως, παρά την φαινόμενη ‘’ελευθερία’’ μας και κινητικότητα χωρίς ‘’σιδηρούς’’ περιορισμούς (η ψυχούλα μας το ξέρει… μακάρι να την ακούσουμε και εργαστούμε για την πραγματική ελευθερία της)…

Όμοια σιδηροδέσμιος είναι και ο δίκαιος Ιωσήφ ο πάγκαλος, φυλακισμένος από τον φαραώ στην αίγυπτο (κόσμο). Όμοια σιδηροδέσμια είναι η πράξη του καθενός μας (αλλά και η θεωρία αν δεν έχουμε ορθόδοξο φρόνημα και πίστη).  

πότε αρχίζει η ανάστασις, πως συντελείται και πότε τελειούται…

Κατά τους αγίους, η ΠΔ είναι η σκιά της ΚΔ. Σε αυτήν (ΠΔ) διαβάζουμε περί αναστάσεως του ανθρώπου, από το μηδέν στο είναι, κατάσταση που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Για αυτήν την ανάσταση… αναφέρεται ότι… 25 ῎Εγνω δὲ ᾿Αδὰμ Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱόν, καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἐξανέστησε γάρ μοι ὁ Θεὸς σπέρμα ἕτερον ἀντὶ ῎Αβελ, ὃν ἀπέκτεινε Κάϊν. (Γεν.δ’)

Υπό αυτήν την έννοια ο όρος ανάσταση ‘’διευρύνεται’’ από αυστηρά ορθόδοξη σε πανανθρώπινη, αφού η αρχή της εντοπίζεται στην ανάσταση σπέρματος, εις άνθρωπον και την μετάβαση από την αταξία, αμορφία, χάος, σε τάξη και ζωή.

Έτσι κι αλλιώς, ΑΔΑΜ πλην της έννοιας του πήλινου που του προσδίδεται, τα αρχικά του, δηλώνουν την πρώτη τάξη και υγιή προσανατολισμό του προσώπου του προς τον Δημιουργό του [ΑΔΑΜ – Ανατολή Δύση Άρκτος (βορράς) Μεσημβρία (νότος)]. 

Αυτή η ‘’ανάσταση’’ είναι κάθε κατά φύσιν δημιουργία (και πλάσις). Όχι μόνο τότε τω καιρώ εκείνω στην γένεση, αλλά με κάθε γέννηση. Επειδή όμως η τρεπτότητα της φύσης μας πολλές φορές μας διολισθαίνει από την τάξι στην αταξία, χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το φως, η ανάσταση είναι εκείνη η διαρκής δύναμη

φυσική και πνευματική αναγωγή στο… εάλω η πόλις

Η ιστορία διδάσκει… μόνο που αυτή, συνήθως γράφεται από τους νικητές, οπότε, για νάχει κάποιος αντικειμενική άποψη, πρέπει να ανατρέξει και σε άλλες πηγές, ειδικά από αυτούς που ήταν παρόντες στα ιστορικά συμβάντα ή έχουν αντικειμενικότερη (και ισορροπημένη) άποψη. Κι αφού οι απόψεις διΐστανται, επιβάλλεται να ανεβούμε λίγο πιο πάνω, για νάχουμε έποψη. 

Η ιστορία διδάσκει, αλλά ο κόσμος βγάζει τα δικά του συμπεράσματα, την εκλαμβάνει όπως τον συμφέρει, διαβάζοντάς την όπως θέλει. 

Η μετάφραση ακόμη και παράφραση της ιστορικής αλήθειας έχει αφορμή τους σκοπούς του καθενός, για να δικαιολογήσει την στάση ζωής του, προσπαθώντας να είναι ή να δείξει ισχυρός. Μεταξύ όμως του είναι και του φαίνεσθαι χάσμα μέγα.  

Έτσι, μεταξύ των ανθρώπων που γράφουν ιστορία παρεμβαίνει στον χρόνο γράφοντας την δική Του ‘’ιστορία’’ και Ο Άνθρωπος. Όχι απλά ως επόπτης πανταχού παρών, και από παθητική μακράν απόσταση, αλλά ως τα πάντα πληρών, ενεργών (1). 

Κι οι άνθρωποι, χωρισμένοι σε δύο άκρα, γράφουν την ιστορία των καθοδηγητών τους… ή Του όντως Ισχυρού και Νικητού που πάν γόνυ (επουράνιο, επίγειο και καταχθόνιο) θα κάμψει ή του απανθρώπου που μοιάζει με ισχυρός υποκινώντας μίσος, έχθρα μεταξύ ανθρώπων, κατακτήσεις επιγείων αγαθών που είναι και η αιτία πολέμων ως ειδωλολατρεία και πλεονεξία, οι μεν με φωτεινό πρόσωπο προσανατολισμένο στον ήλιο και ουρανό, οι δε με σκοτεινό πρόσωπο, προσανατολισμένοι στην γη... κατά τον προσανατολισμό προσώπου και καρδιών προς τι ο καθένας θεωρεί ''θησαυρό''... προσανατολισμός καρδιών…. Από τη μία τα άγια από την άλλη, έξω από τα τείχη, (και εκεί να μείνει) η μαγεία... όπως και παραινεί ο αγ.Εφραίμ κατουνακιώτης... «Ο Θεός όλα τα ανέχεται, αλλά τη μαγεία… μακρυά».

Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αν κάποιος Τον δεχτεί, Ο Ίδιος και οι άγιοί Του

Πῶς νιώθει κανείς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα του Ἄγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός Ἀρχιεπισκόπος Κριμαίας

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατῆλθε μὲ τρόπο ὁρατὸ καὶ ἀναπαύτηκε πάνω σὲ καθένα ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους μὲ τὴν μορφὴ πύρινων γλωσσῶν. Γιὰ ποιὸ λόγο ἦταν ἀπαραίτητο αὐτό; Ἀκριβῶς γιὰ νὰ μάθει ὁ κόσμος, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατέρχεται στοὺς ἀνθρώπους.

Στὶς μεγάλες καὶ τρομερὲς ἐκδηλώσεις τῆς φύσης, βλέπουμε τὴν ἰσχυρὴ δύναμη τῶν στοιχείων τῆς φύσης. Στὸν τυφῶνα, ὁ ὁποῖος ἀφανίζει ὅλα ὅσα βρίσκονται στὸ δρόμο του, βλέπουμε τὶς φοβερές, βλέπουμε τὶς μεγάλες δυνάμεις τῆς φύσης. Στὸν φοβερὸ σεισμό, ὅταν θὰ ἀνοίξει διάπλατα ἡ γῆ καὶ θὰ γκρεμιστοῦν, ὡσὰν χάρτινα σπιτάκια, οἱ μεγάλες πέτρινες οἰκοδομές, θὰ δοκιμάσουμε τὴ μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ δύναμη τῆς φύσεως.

Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαίρετο περιστατικὸ τῆς καθόδου τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου στοὺς

Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού

Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού, αχ, αν γνώριζαν όλοι οι χριστιανοί τί θησαυρό έχουν εν Όνόματι του Χριστού και τί μέγα όπλο εν τω Σταυρώ του Χριστού!

Τῇ Ϛʹ (6ῃ) τοῦ μηνὸς Μαρτίου, ἡ Εὕρεσις τοῦ Τιµίου Σταυροῦ καὶ τῶν Τιµίων Ἥλων (Καρφιῶν) τοῦ Χριστοῦ παρὰ τῆς Ἁγίας Ἑλένης (326)

Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Δίδωσιν ἡμῖν Ἑλένη ταύτην χάριν,
Βλέπειν τὸ σῶσαν ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ξύλον.
Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τῶν Τιμίων Ἥλων
Φανέντες ἧλοι Βασιλεῖ, τοῦ μὲν κράνους,
Ἄγαλμα κεῖνται, τοῦ χαλινοῦ δὲ κράτος.

Ύμνος στον Τίμιο Σταυρό Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ό Σταυρός της σωτηρίας, αιματοβαμμένος,
γιά χρόνο πολύ θαμμένος ήταν στο σκοτάδι σαν σε τάφο!
Προς χάριν σου, Τίμιε Σταυρέ, ένας Ήρωας κατοίκησε στο σκότος επί τρεις ημέρες Και συ, τριακόσια χρόνια θαμμένος έμεινες κάτω από το χώμα. Ό Κύριος, αφού απελευθέρωσε τούς προπάτορες άπ’ τον Άδη, ηγέρθη και συ, Σταυρέ, όταν η ελευθερία βασίλεψε στην Εκκλησία, υψώθηκες.
Μετά την έγερσή Του ο Κύριος παρέμεινε γιά λίγο χρόνο επί της γης και σύ έλαμψες γιά καιρό επί τούς πιστούς της γης.

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 26 Μαΐου 1453...

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ-26 Μαΐου 1453...Το τελευταίο Φως πάνω από τον τρούλο. Το βράδυ της 26ης Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πόλη που δεν κοιμόταν πια. Κανείς δεν κοιμόταν πραγματικά πάνω στα τείχη.

Οι νύχτες δεν ανήκαν πλέον στην ανάπαυση, αλλά στον Φόβο. Στους ήχους από το οθωμανικό στρατόπεδο. Στα τύμπανα. Στις φωνές. Στα κανόνια που είχαν πληγώσει τα τείχη και είχαν κάνει την ίδια τη γη να τρέμει.

Η Πόλη στεκόταν ακόμη. Αλλά κάθε μέρα στεκόταν πιο δύσκολα.

Η είδηση πως δεν ερχόταν βοήθεια είχε ήδη απλωθεί σαν σκιά. Το μικρό πλοίο που είχε γυρίσει στον Κεράτιο δεν είχε φέρει σωτηρία. Είχε φέρει την αλήθεια.

Κανένας στόλος δεν ερχόταν. Καμία μεγάλη δύναμη δεν πλησίαζε.

Η Κωνσταντινούπολη ήταν μόνη.

εύρεση του Θησαυρού…

19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν. (Ματθ.ς’) 

Είναι οι θησαυροί που κρύπτονται υπό την γη και γίνονται αιτία πολέμου μεταξύ ανθρώπων και τους οποίους παρακινούν οι απάνθρωποι δαίμονες για την πλεονεξία και ειδωλολατρεία μας, είναι όμως και αυτός που ‘’κρύβεται’’ μέσα στην γη μας, αιτία πολέμου κατά των δαιμόνων που παραινεί Ο φιλάνθρωπος Κύριος για να ανεβάσει την καρδιά μας από τα επίγεια στα επουράνια και τα επιδερμικά, στην εντός ημών βασιλεία…. αφού όπου ο θησαυρός με την υποκειμενική έννοια και τι θεωρούμε σαν πλούτο, εκεί και η καρδιά. Παραφυσική σαν σε υπόγειο, επίγεια κατά φύσιν ή υπερφύσην, ανώγειο και υπερώο.       

Μέσα στον λειτουργικό κύκλο του ενιαυτού συναντάμε και εορτάζουμε, όχι μόνο μία αλλά και δύο και τρεις φορές την εύρεση της Τιμίας κεφαλής του Αγ.Ιωάννου Προδρόμου (Φεβ και Μαϊ και με αφορμή αυτήν)* … την εύρεση και ύψωση του Τιμίου Σταυρού (06 Μαρ και 14 Σεπ)* και πολλές ακόμη ‘’εμφανίσεις’’ Αυτού στον ουρανό και στην ζωή μας…

σκέψεις πάνω στην δολιότητα … και η απενεργοποίηση αυτής

η δολιότητα, είναι ‘’φυσικό’’ χαρακτηριστικό του αντιδίκου οπότε και αναμενόμενο… έτσι, έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο σφραγίδων… μιας σωτηρίας (και ελευθερίας) σφραγίς δωρεάς και αιωνίου Ζωής και μιας απωλείας και σκλαβιάς. Επίγειας πρόσκαιρης σαν μια μικρογραφία και προ’’εόρτια’’ της αιωνίου αιχμαλωσίας.

Αναφέρει ο αγ. Πορφύριος: …

Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του ο Γέροντας Πορφύριος και μου είπε: “Δεν μου λες, εδώ που κάθομαι εγώ, εσύ μπορείς να καθίσεις;”

– “Βεβαίως, Γέροντα”, του απάντησα. “Πώς δεν μπορώ!”

– “Βρε, μου λέει έτσι όπως μιλούσε χαριτωμένα, τρελός είσαι; Θα πέσεις επάνω μου και θα σκάσω!”

– “Ε, ναι Γέροντα, πρέπει να σηκωθείτε εσείς για να καθίσω εγώ”, συμπλήρωσα διορθώνοντας.

– “Α! μπράβο, μπράβο. Έτσι γίνεται και με την ψυχή μας απέναντι στον Χριστό και στον αντίχριστο. Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος;”

– “Όχι, Γέροντα”

– “Ε! Γι΄ αυτό, παιδί μου, σου λέω. Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας. Αν Τον είχαμε, δεν θα μας πλησίαζε ο διάβολος καθόλου.

Δυστυχώς όμως δεν προσέχουμε και μπαίνει μέσα ο τρισκατάρατος και ο Χριστός που είναι πολύ ευγενής, στέκεται στην πόρτα και χτυπάει.

Αν Του ανοίξουμε μπαίνει μέσα.

Ενώ ο διάβολος μία τρυπούλα να βρει, χώνεται αδιάντροπα και άμα μπει δεν ξαναβγαίνει! Γι΄ αυτό χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί* στη ζωή μας, ούτως ώστε να μη δίνουμε τόπο στο σατανά.

Πολλές φορές δεν προσέχουμε και είτε τον αναφέρουμε, είτε στέλνουμε στον διάβολο τα παιδιά μας ή τη γυναίκα ή τον άνδρα μας ή άλλους ανθρώπους…” 

τιτλοφορώντας το όλον, ως, “Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας…”. 

(*να προσέξουμε την θέλησή μας, τις λεπτές κινήσεις της ψυχής μας, γιατί από αυτήν κρίνεται η κατάληξις…).

Κι η ψυχή μας, επειδή κινεί κάθε θεωρία και πράξη, συμπυκνώνονται όλες αυτές οι ενέργειες, στο μέτωπο (θεωρία) και στο χέρι (πράξη). 

Εκεί και ο στόχος και των δύο σφραγίδων…  εκεί τυπώνεται ο σταυρός κατά το ιερό ευχέλαιο, μυστήριο ιάσεως, πρωτίστως του ‘’έρωτα’’ που σαν έλξη μας κινεί προς ή Τον αληθινό Κύριο ή τον φανταστικό αντίποδα (999 vs 666). …ο σταυρός του ευχελαίου, ο έρωτας, το πνεύμα του αντιχρίστου και το σφράγισμά του … 

η δολιότητα της σφραγίδας του θηρίου… (μια ρώσικη προφητεία)

από… ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ (Ρώσικο βίντεο ποὺ μιλάει ἡ μητέρα τοῦ μικροῦ Ρώσου ἄγγελου Βιατσεσλὰβ “Σλάβα χαιδευτικά”): ...Ὁ Σλαβότσκα εἶπε ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν θὰ ἔχουν ἐπιλογὴ στὸ νὰ πάρουν τὸ σφράγισμα τοῦ θηρίου ἢ ὄχι. Ἡ ἐπιλογὴ θὰ εἶναι μεταξὺ Σταυροῦ καὶ ψωμιοῦ. Ἢ Χριστὸς ἢ ψωμί…

(Γεννήθηκε: 22 Μαρτίου 1982 στὸ Yurga, Ρωσία

Κοιμήθηκε: 17 Μαρτίου 1993 στὸ Cherbarkul, Ρωσία)

Ὁ Σλαβότσκα εἶπε ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ τσιπαριστοὺν παρὰ τὴ θέλησή τους. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ τσιπαριστούν, θὰ πάρουν καὶ τὴν τελικὴ σφραγῖδα τοῦ θηρίου

τι κάνουμε όταν δεν συγκεντρώνεται ο νους στην προσευχή….

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος  Ο σκορπισμός του νου κατά την προσευχή δεν είναι αμαρτία από μόνος του — αμαρτία είναι να μην αγωνίζεσαι να τον επαναφέρεις.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος  Όταν ο νους φύγει, να τον επαναφέρεις απαλά, χωρίς θυμό προς τον εαυτό σου. Ο εκνευρισμός χειροτερεύει την κατάσταση.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας  Να λέμε τα λόγια της προσευχής αργά, σταματώντας να νιώσουμε το νόημα κάθε φράσης, αντί να τρέχουμε να τελειώσουμε.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος  Η συνομιλία του νου στην προσευχή συχνά μας διδάσκει ταπείνωση — να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε τίποτα χωρίς τη χάρη του Θεού.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Η συνέπεια στην προσευχή, έστω και με σκορπισμένο νου, είναι ανώτερη από την αραιή «τέλεια» προσευχή.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος «Προσπάθησε να κλείνεις τον λογισμό σου μέσα στα λόγια της προσευχής. Αν εξαιτίας της νηπιακής του κατάστασης κουραστεί και ξεγλιστρήσει, εισάγαγέ τον πάλι. Η σταθερότητα του νοός είναι χαρακτηριστικό μόνο των Αγγέλων. Μην εγκαταλείπεις όμως την προσπάθεια και ο Θεός θα θέσει όριο στον μετεωρισμό σου.»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος «Χωρίς την ανάγνωση των Γραφών, ο νους δεν μπορεί να

η γνώση του κακού... και η διαχείρισή του

Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προτρέχει σε βοήθεια.

Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό.

Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.

Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:

«Πώς τολμάς να εμφανίζεσαι και να ζητάς το γέροντα έτσι όπως είσαι; Η παρουσία σου