επί του πρακτέου οι κινήσεις του νοός, η προβολή και συμπύκνωσή τους μέσα στην εκκλησία και η σχέση τους με την κρίση

Η Ημέρα της Κρίσεως. Βυζαντινό ψηφιδωτό του 12ου αιώνα στο Torcello της Ιταλίας. Το γεγονός ότι ο Χριστός ξήρανε την συκιά την οποία βρήκε χωρίς καρπούς, μας δείχνει ότι έτσι θα καταδικαστεί όποιος δεν έχει αρετές να Του παρουσιάσει. 

Το μέτρο της κρίσης περνάει από την έμπρακτη αγάπη και διακονία του συνανθρώπου, γενόμενο με προοπτική και για χάριν Του Ανθρώπου. Κιαυτό γιατί υπάρχουν ‘’φιλανθρωπικά σωματεία’’ που είναι κατά του Χριστού, δεν συνάγουν μαζί Του, οπότε σκορπίζουν (Ματθ.ιβ’30). Έτσι, υπό προϋποθέσεις μεταβιβάζεται η όποια καλή πράξη από τον άνθρωπο (1) που είναι εικόνα στον Άνθρωπο που είναι η ποθητή ομοίωση. Ως αποκομμένη, είναι ατελής και με λάθος άξονα, παρότι κι αυτή θα κριθεί και με βάση την πρόθεσή της, θα συνυπολογισθεί στα υπέρ, και όσο δεν έχει υπογραφεί συμβόλαιο με τον αντίδικο που το συνηθίζουν κάποιοι ‘’φιλάνθρωποι’’

Ο δίκαιος λάμπει σαν το χρυσάφι - Aγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όπως ακριβώς το μεν χρυσάφι, ακόμη κι αν πέσει στο νερό, φανερώνει τη λαμπρότητά του, κι αν ακόμη πέσει στο καμίνι, γίνεται πιο αστραφτερό· ο δε πηλός και το χορτάρι, αν τυχόν αναμιχθούν με νερά, ο μεν πηλός διαλύεται, το δε χορτάρι σαπίζει· κι αν πέσουν στη φωτιά, ο μεν πηλός ψήνεται, το δε χορτάρι κατακαίεται, το ίδιο συμβαίνει και με τον δίκαιο και τον αμαρτωλό. Ο μεν δίκαιος, όταν έχει άνεση, μένει λαμπρός όπως το χρυσάφι που βυθίζεται στα νερά· αν πάλι πέσει σε πειρασμούς και δοκιμασίες, γίνεται λαμπρότερος, όπως το χρυσάφι που δοκιμάζεται από τη φωτιά. Ο δε αμαρτωλός, όταν βρίσκεται σε άνεση, διαλύεται και σαπίζει, όπως η λάσπη και το χορτάρι που πέφτουν στο νερό· αν πάλι συμβεί να πέσει σε πειρασμό, καταστρέφεται τελείως, όπως η λάσπη και το χορτάρι καταστρέφον­ται από τη φωτιά.

---

Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ

Από Κυριακή κρίσεως έως Κυριακή μνήμης εξορίας του ΑΔΑΜ

Με αφορμή ανάρτηση ενός ιερέα… :

Aυτήν την Τυρινή εβδομάδα, διαβάζονται στις εκκλησίες τα κατανυκτικότερα αναγνώσματα από τους προφήτες. Έφθασεν καιρός γαρ της Τεσσαρακοστής. Στην φωτογραφία η θρυλουμένη ως κοιλάδα της Κρίσης (Κοιλάδα Ιωασαφάτ).

Τάδε λέγει Κύριος· Ἐξεγειρέσθω, καὶ ἀναβαινέτω πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰωσαφάτ, ὅτι ἐκεῖ καθιῶ τοῦ διακρῖναι πάντα τὰ ἔθνη κυκλόθεν. Ἐξαποστείλατε δρέπανα, ὅτι παρέστηκεν ὁ τρυγητός, εἰσπορεύεσθε, πατεῖτε, διότι πλήρης ὁ ληνός, ὑπερεκχεῖται τὰ ὑπολήνια, ὅτι ἐπληθύνθη τὰ κακὰ αὐτῶν. Ἦχοι ἐξήχησαν ἐν τῇ κοιλάδι τῆς δίκης, ὅτι ἐγγὺς ἡμέρα Κυρίου ἐν τῇ κοιλάδι τῆς δίκης, ὁ ἥλιος, καὶ ἡ σελήνη συσκοτάσουσι, καὶ οἱ ἀστέρες δύσουσι τὸ φέγγος αὐτῶν, ὁ δὲ Κύριος ἐκ Σιὼν ἀνακράξεται, καὶ ἐξ Ἱερουσαλὴμ δώσει φωνὴν αὐτοῦ, καὶ σεισθήσεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὁ δὲ Κύριος φείσεται τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνισχύσει τοὺς υἱούς Ἰσραήλ. Καὶ ἐπιγνώσεσθε, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, ὁ κατασκηνῶν ἐν Σιὼν ὄρει ἁγίῳ μου. (Προφητείας Ιωήλ το ανάγνωσμα, Τετάρτη της Τυρινής εσπέρας).

...

(συνειρμικά...) ΚΑΙ ΑΝ προσανατολιστήκαμε προς την ανάσταση και οδεύουμε προς αυτήν σαν τον τελώνη κι όχι φαρισσαϊκώς, επιστρέφοντες εις εαυτόν (ως μετάνοια) και Αυτόν ως οι άσωτοι, μετά την Κυριακή της κρίσης θυμόμαστε την εξορία του ΑΔΑΜ*…

Ψυχοσάββατο και Κυριακή της κρίσεως

Με αφορμή αυτό το βίντεο,

‘’σήμερα’’ ψυχοσάββατο και αύριο της Κρίσεως, μεταξύ ‘’μύθου’’ και πραγματικότητος, δυο σκέψεις. 

Αφορά, φυσικά τον πραγματικό αγώνα για κάθε ΨΥΧΗ,  ενδεδυμένες προς το παρόν (ζωντανοί) με δερμάτινους χιτώνες που θα απεκδυθούν αυτούς (‘’νεκροί’’).

Ζωντανοί και νεκροί, με πολύ ‘’νερό’’ στο κρασί μας όσον αφορά την έννοια των όρων, αφού η βαθύτερη έννοια της ζωής είναι διαφορετική από αυτήν που εννοούν κάποιοι, πιο επιδερμικά κρίνοντες και εξαντλώντας την ζωή στα βιολογικά και χοϊκά, χωρίς να συνυπολογίζουν την ΑΘΑΝΑΤΗ ψυχή. Με εμάς, εκτός των τειχών*** της Ζωής, να Την πολιορκούμε και εισέλθουμε ‘’νεκροί’’ και τεθανατωμένοι τη αμαρτία όντες, παρά το αντίθετο επειδή κατοπτρικά έτσι νομίζουμε (εξ εσόπτρου και εν αινίγματι).   

«ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

«ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ»

Μετὰ τὴν τελεσίδικη ἀπόφαση τοῦ μεγάλου Κριτοῦ, οἱ ἄνθρωποι χωρίζονται καὶ κατευθύνονται οἱ μὲν στὴν ἄβυσσο, «εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον», οἱ δὲ στὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ. Γιατὶ ὅμως χωρίσθηκαν ἔτσι; Ποιό ἦταν τό κριτήριο τοῦ διαχωρισμοῦ; Ἡ μόρφωση ἄραγε; Τὰ χρήματα; Τὰ ἀξιώματα; Καὶ στὰ δύο μέρη ὑπα΄ρχουν σπουδασμενοι καὶ ἀγράμματοι, ἀξιωματοῦχοι, ἄσημοι, ἀμόρφωτοι καὶ σοφοί. Μήπως ἡ ὑγεία, ἡ ὀμορφιά, ἡ δύναμη, ἡ καταγωγή, ἡ ἐθνικότητα. Τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά. Μόνο γιὰ μᾶς ἔχουν σπουδαιότητα τέτοιες διακρίσεις.

Η παραβολή των τριών φίλων

(λόγος του Οσίου Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ)

   Άνθρωπος τις είχε τρεις φίλους, εξ ών τους δύο ηγάπα και εξετίμα, τον δε τρίτον κατεφρόνει μη δεικνύον προς αυτόνφιλανθρωπίαν, ως έπρεπε.

Ελθόντες δε μίαν ημέραν φοβεροί τινες στρατιώται οδήγησαν βιαίως εκείνον τον άνθρωπον προς τον Βασιλέα, διότιεχρεώστει μυρία τάλαντα.

Στενοχωρούμενος λοιπόν ο οφειλέτης, εζήτει τινα να ομιλήση εις τον Βασιλέα και δώση εις αυτόν μικράν προθεσμίαν, ίνα εξοφλήση το χρέος του. Μεταβάς τότε εις τον πρώτον του φίλον, είπε εις αυτόν:  ‘’γινώσκεις, φίλτατε, ότι πολλάκις εκινδύνευσαπρος χάριν σου. Τώρα και