βάπτιση και Ζωή...

Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο; Μέσω της ψυχής (1) κάθε ανθρώπου που γεννιέται. Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται, φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του.

Γι' αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ' αναλογία του γένους, έλεγε η δράκος (2) ή δράκουλα. Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι άμυαλες μανάδες οι σημερινές.

Αβάπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμούς που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί;

Πήγες να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει, να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του.

Που το φυσάει, που το ξορκάει, του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος

Θεραπευτική Αγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Όταν βαπτιστήκαμε λάβαμε το Άγιο Πνεύμα, και το Άγιο Χρίσμα λάβαμε ''πακέτο''. Όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πήγε το Φως του Αγίου Πνεύματος μέσα στην βαθεια καρδία, στόν πάτο -πάτο, μέσα εκεί έχουμε ένα Εκκλησάκι πάνφωτο...

Δεν το βλέπουμε, γιατί από τις αμαρτίες είναι τυφλός ο νους, ο οφθαλμός της ψυχής. Οι αμαρτίες είναι μπάζα, που σκεπάζουν αυτό το αναμμένο κάρβουνο που σε όλους υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται.

Με την εξομολόγηση αρχίζουμε να ξεμπαζώνουμε. Κατεβαίνει προς την καρδιά, προς τα κάτω η Χάρις και βλέπουμε σαν από προβολέα περισσότερο τον εαυτό μας.

Μας δείχνει η Χάρις και άλλα παλαιά αμαρτήματα, που ήταν στοιβαγμένα εκεί και τα είχαμε ξεχάσει ή δεν τα είχαμε σωστά αξιολογήσει. Αυτή την διαδικασία δεν πρέπει να την θεωρούμε σοκαριστική.

Είναι ένδειξη πνευματικής υγείας. Κατεβαίνει το τρυπάνι και βρίσκει και άλλα στρώματα μέχρι να φτάσουμε στον άνθρακα του βαπτίσματος.

Όταν ολοκληρωθεί η κάθαρση της καρδιάς από το ξεμπάζωμα της μετανοίας

περί πολέμου

Από φυσική και φιλειρηνική εξωτερική διάθεση, δυστυχώς απωθήθηκε η έννοια του πολέμου, ακόμη και του πνευματικού, που κανένας δεν ξεφεύγει. Λένε βέβαια οι άγιοι ότι οι δαίμονες  δεν πολεμάνε τους δικούς τους… αλλά ο καλός Θεός ‘’δεν τους αφήνει στην ησυχία τους’’ και αφού καθ’όλη την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου Ο Θεός καταδιώκει με το έλεός Του τον καθένα, δεν αφήνεται κανένας παντελώς απείραστος και ατάραχος από πνευματικό πόλεμο, παρά την εξωτερική (όση) ειρήνη. 

Έτσι, για όποιον κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική, διαθέτοντας λίγη αυτογνωσία και μεριμνά για ‘’ποιότητα’’ ζωής, θα κάνει την πρέπουσα αναγωγή* των έξω στα έσω, μη μένοντας στο φάγωμεν πίωμεν αύριο γαρ αποθνήσκομεν….     

Κι εδώ, αρχίζει ο πόλεμος για την ανάβαση εκ των κάτω υδάτων στα άνω. Φυσικά, όχι μόνο διερχόμενοι δι ύδατος, αλλά και δια πυρός, ανεβάζοντας την όλη φύση (ΠΥΡ-ΓΗ-ΥΔΩΡ-ΑΗΡ) και σταυρική πεμπτουσία (πρωτίστως ψυχή, με επόμενο το ένδυμα σώμα ως ναό), από την γη στον ουρανό, ανακαινισμένα όλα, χάριτι. 

Εκείνο το στώμεν καλώς του αρχαγγέλου Μιχαήλ, σταμάτησε την πτώση των δαιμόνων στον τόπο που ήταν το καθένα. Στην γη τα καταχθόνια, στο ύδωρ, στον αέρα τα εναέρια τελώνια και στο πυρ…. 

Η φύση μας με περισσά ενσωματωμένα (3) παράσιτα κακού στην γη της, στον αέρα της, στο νερό της και στο θυμικό πυρ, ‘’ζει’’ (βιολογικά), κάνοντας επίγειους έρποντες κύκλους

κάθαρση και φώτιση…

Από το… ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (εκ του τρίτου λόγου του «Θησαυρού Δαμασκηνού» άνευ του προοιμίου, διασκευασμένος φραστικώς) και από απαντήσεις (1) σε ζητήματα….  

μεταξύ άλλων διαβάζουμε: …όταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είδε την πτώσιν των δαιμόνων, η οποία ηκολούθησεν εις την έπαρσιν του Εωσφόρου, εστάθη και είπε’ «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου», τότε εστάθησαν όλοι εκεί όπου έκαστος ευρέθη, οι μεν αγαθοί Άγγελοι εις τους ουρανούς, οι δε πονηροί δαίμονες εκεί όπου έπεσον, ήτοι άλλοι εις την άβυσσον, οίτινες και έμειναν εκεί κάτω εις την κόλασιν, άλλοι εις την γην, άλλοι εις το ύδωρ και άλλοι εις τον αέρα, οίτινες λέγονται εναέρια τελώνια. Με την κατάβασιν όμως του θείου Λόγου ενικήθη η δύναμις των δαιμόνων εκείνων, οίτινες ήσαν εις τον αέρα και εις την γην έπρεπεν όθεν να νικηθή η δύναμις και εκείνων οίτινες ήσαν εις το ύδωρ (1), 

(1) [Η δε δύναμις εκείνων, οίτινες κατέπεσον εις τα καταχθόνια, συνετρίβη με την κάθοδον του Κυρίου εις τον Άδην μετά την σταύρωσιν, αφ' ότου αναστάς συνεξανέστησε και άπαν το γένος των ανθρώπων.] δι’ ο και ο μόνος αναμάρτητος Χριστός κατήλθεν εις το ύδωρ και εβαπτίσθη δια να συντρίψη τους δαίμονας, όπως

Θεραπευτική Αγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας ~ Όσιος Γέρ. Αναστάσιος Κουδουμά Κρήτης

Όταν βαπτιστήκαμε λάβαμε το Άγιο Πνεύμα, και το Άγιο Χρίσμα λάβαμε ''πακέτο''. Όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πήγε το Φως του Αγίου Πνεύματος μέσα στην βαθεια καρδία, στόν πάτο -πάτο, μέσα εκεί έχουμε ένα Εκκλησάκι πάνφωτο...

Δεν το βλέπουμε, γιατί από τις αμαρτίες είναι τυφλός ο νους, ο οφθαλμός της ψυχής. Οι αμαρτίες είναι μπάζα, που σκεπάζουν αυτό το αναμμένο κάρβουνο που σε όλους υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται.

Με την εξομολόγηση αρχίζουμε να ξεμπαζώνουμε. Κατεβαίνει προς την καρδιά, προς τα κάτω η Χάρις και βλέπουμε σαν από προβολέα περισσότερο τον εαυτό μας.

Μας δείχνει η Χάρις και άλλα παλαιά αμαρτήματα, που ήταν στοιβαγμένα εκεί και τα είχαμε ξεχάσει ή δεν τα είχαμε σωστά αξιολογήσει. Αυτή την διαδικασία δεν πρέπει να την θεωρούμε σοκαριστική.

Είναι ένδειξη πνευματικής υγείας. Κατεβαίνει το τρυπάνι και βρίσκει και άλλα στρώματα μέχρι να φτάσουμε στον άνθρακα του βαπτίσματος.

Όταν ολοκληρωθεί η κάθαρση της καρδιάς από το ξεμπάζωμα της μετανοίας οδηγουμεθα σε 2ο επίπεδο πνευματικής ζωής, στον φωτισμό του νου.

Θεριεύει η φλόγα του Αγίου Πνεύματος που ήταν σκεπασμένη από τις αμαρτίες και κρυμμένη εκεί μέσα, λαμπαδιαζει με ουράνιο φώς ολόκληρον τον άνθρωπο.

Ο Νους φεύγει από τον εγκέφαλο, όπου ήταν σφηνωμένος, και κατεβαίνει μέσα

Ὁ Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης γιὰ τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὸ Βάπτισμα τῶν ετεροδόξων

Διηγεῖται ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Κάποτε ἐπισκέφθηκε τὸ Μοναστήρι μᾶς ἕνας Προτεστάντης πάστορας. Ὅταν μὲ ἐνημέρωσαν ὅτι αὐτὸς ὁ κύριος εἶναι ἱερέας τῶν Προτεσταντῶν, τὸν πλησιάσαμε καὶ τὸν ξεναγήσαμε στὸ Μοναστήρι μας. Μετά, εἶπα νὰ ἑτοιμάσουν γιὰ τὸν ἄνθρωπο φαγητό. Ἐγὼ δὲν κάθησα μαζί του στὸ τραπέζι, ἀλλὰ ἀποσύρθηκα στὸ κελί μου. Διότι αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ τάξις. Οἱ Πατέρες ἀπαγορεύουν τὴ συμπροσευχὴ ποὺ προηγεῖται τῆς κοινῆς τραπέζης».

Σὲ ἄλλη περίπτωση ἐπισκέφθηκαν τὸ Μοναστήρι δύο ἁγιορεῖτες ἱερομόναχοι καὶ μιὰ ἡλικιωμένη κυρία Καθολική, ρωσικῆς καταγωγῆς, ποὺ εἶχε ἀποφασίσει νὰ γίνει Ὀρθόδοξη.

Ὅταν στὸ Γέροντα ἀναφέρθηκε ὅτι, κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, στὰ ἄτομα αὐτὰ εἶναι ἀρκετό το μυστήριο τοῦ Χρίσματος, χωρὶς τὸ Βάπτισμα, ὁ Γέροντας εἶπε:

– Δὲν γνωρίζω τί ἀποφάσισε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζω εἶναι ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο λέει: «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεῖς σωθήσεται». Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνεται κανονικά το μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος.

Καὶ σὲ ἕνα τρίτο περιστατικὸ ἑνὸς Καθολικοῦ, ποὺ θέλησε νὰ βαπτισθεῖ, ἀφοῦ ὁ Γέροντας τὸν προέτρεψε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν ἐπίσκοπό τῆς περιοχῆς του, ἀπ’ ὅπου

για τον εμπαιγμό της εκκλησίας από την πολιτεία

καιρός… να υψωθούν καθαραί χείραι και να ζητήσουν δικαιοσύνη… (από τον ουρανό) και να ακουστεί (στην γη) εκείνο το ‘’τι με δέρεις; ‘’ (σήμερα που ανοίγουν οι ουρανοί...) αιτούντες, Δικαιοσύνη και ΦΩΣ όχι του κόσμου τούτου που ολοέν και αποστασιοποιείται ακόμη και από την λογική, αλλά του Τριαδικού Θεού που ‘’φανερώνεται’’ τα Θεοφάνεια. 

αρκετά η εκκλησία έγινε καρπαζοεισπράκτορας και συναινούσα (ως ιεράρχες και όχι μόνο) στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών, αθέων και εθνομηδενιστών είτε αφορά το παρατεταμένο κλείσιμο ναών (και Νοσοκομείων ψυχών και σωμάτων), να μένει ο λαός του Θεού αλειτούργητος, ακοινώνητος και εξ αυτού θηριάλωτος, ανεξομολόγητος, συναινών στα εμβόλια [με ηθική  προέκταση εξαιτίας των χρησιμοποιούμενων κυττάρων από αμβλώσεις αλλά και mRna με επιδεχόμενη γονιδιακή αλλοίωση σε μετανθρωπισμό, version 0.2 μεταλλαγμένοι…. αφού οι βασιλείς του κόσμου θέλουν να συμμείξουν με το σπέρμα των ανθρώπων τεχνητή νοημοσύνη (Δαν.β’)] και τώρα ΚΑΙ ‘’αφώτιστος’’ ; αμέτοχος πηγής αφθαρσίας, δώρου αγιασμού, λυτήριον αμαρτημάτων, αλεξιτίριον νοσημάτων, ολέθριον δαίμοσιν, ... αμέτοχοι αυτού προς καθαρισμόν ψυχών και σωμάτων, προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν.... είναι όλα αυτά ανώτερα από το λιανεμπόριο, κομμωτήρια, παντοπωλεία που ''δια νόμου είναι ανοιχτά'' γιατί θεωρούνται αναγκαία;;; (αλοίμονο για την ιεράρχηση εκ του αθέου κράτους, αλοίμονο και στους συναινούντες ιεράρχες...)

…καὶ ἀνταποδώσει μοι Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. μετὰ ὁσίου ὅσιος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἀνδρὸς ἀθῴου ἀθῷος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς ἔσῃ καὶ μετὰ στρεβλοῦ διαστρέψεις*. ὅτι σὺ λαὸν ταπεινὸν σώσεις καὶ ὀφθαλμοὺς

Έμπνευση, λογική και Λόγος

(επί του πρακτέου η βάπτισις προς αγιασμό και φωτισμό κι η σχέση μας με τα στοιχεία του κόσμου) 

Βλέποντας ένα ‘’άρτιο’’ (με όλα τα βιολογικά όργανα) νεκρό σώμα να μην κινείται, όλοι μας (ένθεοι και άθεοι) καταλαβαίνουμε ότι ‘’χάθηκε’’ η ενέργεια που το υποκινούσε / χρησιμοποιούσε ως όχημα και οίκο.

Δεν έχει σημασία το πώς βαφτίζει το ζωοποιούν πνεύμα ως ψυχή ή ενέργεια το ζωοδοτούμενο σώμα, η κάθε μερίδα ανθρώπων κατά την θεώρησή τους, αλλά το σίγουρο είναι πως πλέον, μετά τον βιολογικό θάνατο, φαίνεται πως δεν εμπνέεται πλέον από ζωή και γιαυτό ακινητεί, σαν ένα σύννεφο (που φαίνεται λόγω πυκνότητος) που δεν το φυσά πλέον ο αέρας (που ΔΕΝ φαίνεται) για να το μετακινήσει, σε όποια κατεύθυνση αυτός θέλει. Φυσικά κι η διαφορά θεωριών είναι το μετά, αλλά δεν είναι επί του παρόντος θέμα προς ανάλυση ή τριβή.

Μιας και μιλήσαμε για τον ‘’αέρα’’ που κινεί, όλοι γνωρίζουμε ότι είναι ένα από τα στοιχεία της φύσης. Ο απόστολος Παύλος μας γνωρίζει σχετικά, για το σύνολο των στοιχείων: … Δ´\ΛΕΓΩ δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν,

Φωτισμός και προϋποθέσεις (αγ.Κλήμη αλεξανδρέως)

«Βαπτιζόμενοι, φωτιζόμεθα˙

φωτιζόμενοι, υιοθετούμεθα˙

υιοθετούμενοι, τελειούμεθα˙ 

τελειούμενοι, απαθανατιζόμεθα˙

εγώ φησίν, είπα, Θεοί εστέ,

και Ύιοί υψίστου πάντες».

Κλήμης ο Αλεξανδρεύς

...καθαρίζει γαρ πρώτον τον άνθρωπον από τα πάθη δια της εργασίας των εντολών, και δεύτερον φωτίζει τον κεκαθαρμένον δια της ελλάμψεως και του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. 

Και καθώς οι γανόνοντες τα χάλκινα αγγεία,πρώτον καθαρίζουσιν αυτά από τον μολυσμόν όπου έχουσιν, έπειτα λαμπρύνουσιν αυτά με το γάνωμα˙ούτω ο Θεός, πρώτον καθαρίζει την καρδίαν και τον νουν, και έπειτα λαμπρύνει αυτά με το φως της θείας του χάριτος. 

προτύπωσις και ενέργεια σταυρού στην βάπτιση

η διέλευσις εν τη ερήμω... της ερυθράς

οι πάνοπλοι κυνηγούντες στρατιώτες του φαραώ νικώνται από τους αόπλους αλλά με τον τύπο του σταυρού εβραίους (και εβραίος σημαίνει περάτης) ... προτύπωσις του βαπτίσματος που δι αυτού νικούνται οι αντικείμενοι και αντίδικος της σωτηρίας μας... (ως λέων ωρυόμενος)

ο ρους της ζωής μας...

''Ὁ χρόνος συνυφαίνεται μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴν κατευθύνει στὸν θάνατο. Ὅπως οἱ ἐπιβάτες τοῦ πλοίου ὁδηγοῦνται στὸ λιμάνι, ἔστω καὶ ἂν κοιμοῦνται καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τίποτε, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὁδηγοῦνται φυσιολογικὰ στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους. «Κοιμᾶσαι καὶ ὁ χρόνος σὲ παρατρέχει. Εἶσαι ξυπνητὸς καὶ ἔχεις φροντίδες, ἀλλὰ ἡ ζωὴ δαπανᾶται, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ δὲν γίνεται ἀντιληπτό. Ὅλοι τρέχουμε κάποιον δρόμο, σπεύδοντας ὁ καθένας πρὸς τὸ τέλος…Ὅλα περνοῦν καὶ μένουν πίσω σου…Τέτοια εἶναι ἡ ζωή. Οὔτε οἱ χαρὲς της εἶναι μόνιμες οὔτε οἱ λύπες της διαρκεῖς. Καὶ ὁ δρόμος δὲν εἶναι δικός σου, οὔτε τὰ παρόντα δικά σου.'' ∽ Άγιος Βασίλειος ο Μέγας Ὁμιλία εἰς Ψαλμὸν 1, 4, PG 29, 220D-21A.

κι όπως παρατηρεί ο αγ.Ιωάννης χρυσόστομος ... ήταν λογικό τα ιορδάνεια ρείθρα να στραφούν προς τα οπίσω... άλλωστε πως ο ποταμός μέσα στον οποίο εμβήκε η Ζωή να καταλήξει στην νεκρά θάλασσα;;;; αμήν να εμβεί και στην δική μας ζωή ο Ων Ζωή, να μην καταλήξει ο ρους της ζωής μας, εις την (αιώνιον) ''νεκράν'' θάλασσα...

Ο Ιορδάνης σχηματίζεται από δύο παραπόταμους. Τον Ιορ και τον Δαν. Γι' αυτό λέγεται Ιορδάνης.

Το ανθρώπινο γένος που είναι και αυτό ένας απέραντος ποταμός πάνω στη γη, σχηματίζεται από δύο παραπόταμους τον Αδάμ και την Εύα.

Όπως ο Ιορδάνης χύνεται στη νεκρή θάλασσα, έτσι και το ανθρώπινο γένος προ Χριστού χυνότανε - κατέληγε στο θάνατο.

Όταν, όμως, ήρθε ο Χριστός και μπήκε στη μέση της ιστορίας την έστρεψε πάλι

ο εν ημίν θησαυρός...

---

Σώσόν με από πηλού, ίνα μη εμπαγώ» (Ψαλ. 68,15)

Η Μάρθα και η Μαρία, (παρούσες και δι αυτών όλοι μας) στο μυστήριον της Βαπτίσεως…

…20 Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευσόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, 21 ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 22 καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, 23 ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας. 24 πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου. 25 πάτερ δίκαιε, καὶ ὁ κόσμος σε οὐκ ἔγνω, ἐγὼ δέ σε ἔγνων, καὶ οὗτοι ἔγνωσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας· 26 καὶ ἐγνώρισα αὐτοῖς τὸ ὄνομά σου καὶ γνωρίσω, ἵνα ἡ ἀγάπη ἣν ἠγάπησάς με ἐν αὐτοῖς ᾖ, κἀγὼ ἐν αὐτοῖς… (Ιωαν.ιζ’)

Διακρίνοντες Τον Λόγον στην Βάπτισή Του, διακρίνουμε έστω και αχνά, ως μια ενότητα όλους τους αγίους Του, σαν λόγοι εξαρτημένοι  και κολλημένοι στο Αγαθό, αφού ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ.

Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε…

Διττά προσεγγίζοντες ως βίωμα το μυστήριον, είτε ξεκινάμε από τα ενδύματα και φτάνουμε στην Ουσία είτε εκ της Ουσίας αναγνωρίζουμε τα ενδύματα. Κι η αναφαίρετος μερίδα ην εξελέξατο η Μαρία ουκ αφαιρεθήσεται από αυτής, η δε Μάρθα, παρότι μεριμνούσε και τύρβαζε περί πολλών, (λες και ο Χριστός πήγε στο σπίτι τους για τις σαλάτες – όπως αναφέρει ο όσ.Παΐσιος) αγιάζει.

Καλό είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράμα (κυρ Φώτης Κόντογλου).

Σκέψεις για την σελήνη ως αστρόπλοιο

Μετά την απόδειξη ότι η σελήνη είναι αστρόπλοιο του Ισαάκ Ασίμωφ και άλλων μελετητών/ερευνητών, κι όχι απλά όπως μας φαίνεται ένας δορυφόρος, έχουμε κάποιες επιλογές να αντιμετωπίσουμε αυτήν την γνώση. Η αντιμετώπιση, φυσικά δεν περιορίζεται μόνο στην αιτία (την καθαυτού γνώση) αλλά επεκτείνεται και στους συνειρμούς και τα γεννήματα αυτής της πίστης. Και όλα ξεκινούν, από το εν-δια-φέρον που επιδεικνύει η διάνοιά μας και εν διανοία, φέρει αυτά που στο διάβα της ημέρας, (και στο σύνολο της ζωής μας προσθετικά) συνέλεξε. 

Άρα μια από τις ερωτήσεις που θα πρέπει προσωπικά να απαντήσουμε είναι, αν καλό θάταν να μας ενδιαφέρει, ή να το προσπεράσει ο νους μας, ως ιεραρχικά δευτερεύον (ως γνώση) ή αδιάφορο. 

Ο νους μας, ή όπως μας φαίνεται, η διάνοιά μας μεριμνά και τυρβάζει περί πολλών. Μετεωρίζεται. Όπως ο Δίας γεννούσε

διαρκώς, συμμιγνύμενος με επιδεχόμενα γεννοβολία και ποιούσε υιούς και κόρες αδιακρίτως, έτσι και ο νους μας περιερχόμενος σε εν-δια-φέροντα και δελεαστικά, φέρνει στην καρδία και γεννά ή βοηθητικά

Βάπτιση Ορθοδόξου...

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.


Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:

-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ’ ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.

Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν’ Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν