επί του πρακτέου η ανάσταση

Η πρόταση ανάστασης, δεν είναι μια περιορισμένη χρονικά θρησκευτική γιορτή (σαν πάσχα), που μόνο τότε (40ήμερο χαιρετιόμαστε με το Χριστός Ανέστη) αλλά τρόπος ζωής που αφορά όλον τον κύκλο ενιαυτού*, όλον τον κύκλο βιολογικής ζωής*… Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν. 

[* και όσους κύκλους μας δώσει ο καλός Θεός. Όση ηλικία, όσες έλικες πέριξ του φυσικού ηλίου, με σκοπό, να μην μείνει δισδιάστατα έρπουσα ζωή, βιολογική και μόνο, χωρίς ίχνος πνευματικής ανύψωσης. 

Έτσι, για όποιον ενδιαφέρεται για αυτήν την ανύψωση (ανάσταση από την ύλη και το φρόνημά της) αρκεί να βρει τα 4 άκρα στον όλο κύκλο, που σταυροειδώς θα μας ανάγει από την βάση, στην ποθούμενη κορυφή… 

ο σταυρός των ηλιοστασίων (4 άκρα στον χρόνο) και η ελπίδα αναστάσεώς μας ....   

Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου

κατά το... τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. (ψαλμ.κγ')

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος.

μια τελειότητα, που αφήνει ίχνη και σημεία προς ευθυπόρηση, ακόμη και στα πιο μικρά, όπως ο μαγνήτης διευθετεί σε τάξη όλα τα άτακτα ρινίσματα σιδήρου. Αμήν Αυτός ο Μεγάλος Μαγνήτης να περάσει από την ζωή μας και διευθετηθεί αυτή η αναστάσιμη έλξη σε κάθε εβδομάδα, με αφετηρία ον Κύριο και Κυριακή και κατάληξη πάλι Σε Αυτόν, αφού περάσουμε την όλη εβδομάδα, σαν μεγαλοβδομάδα... με Τετ την προδοσία και Παρ την σταύρωση... μην τύχει (που δυστυχώς συμβαίνει) να θυμόμαστε το πάσχα ΜΟΝΟ εκείνες τις ημέρες. Σαν να θέλουμε να ανεβούμε μονομιάς 52 σκαλιά ενώ μας δόθηκαν αυτά (εβδομαδούλες) για εκμετάλλευση... με σταυροαναστάσιμο τρόπο ζωής.

Κι αν η όλη εβδομάδα εκτυπώνεται και κυλά αργά αργά, νομοτελειακά, με γνώμονα το η ζωή μας μέσα στην μεγ.εβδομάδα και η μεγ.εβδομάδα μέσα στην ζωή μας…, κάθε φορά που συμμετέχουμε σε ορθόδοξη θεία λειτουργία, επιβιβαζόμαστε πάνω σε ένα ‘’καράβι’’ που τρέχει τον όλο χρόνο από γενέσεως έως συντελείας, σε τόσο μικρό χρόνο, όσο αυτή διαρκεί με όρθρο τα συμβάντα προ Χριστού και μετά την ευλογημένη, τα μετά και με Χριστό. Τότε, ο κάθε ‘’επιβάτης’’ και συμμετέχων, κι όχι απλώς θεατής και κοινωνικά επισκέπτης, κατά την ετοιμότητά του, κατά την ήδη υπάρχουσα πνευματική οικοδομή, του χαρίζεται άλλο ένα μυστικό λιθαράκι προς τελείωση αυτής. Τον ανασταίνει Ο Κύριος από όποια κατάσταση βρίσκεται στην επόμενη. Εμβρυακή προς γέννηση και τέλος ανάσταση, ανάληψη, πεντηκοστή φωτισμό αγιασμό. Μυστικά και μυστηριακά εφόδια και βιώματα προς δόμηση του εν ημίν ναού. Αμήν δι ευχών όλων των ιστορικών προσώπων… δικαίων και αγίων.].  

‘’παράλληλα’’ για τον καθένα μας στο πρόσωπο του απ.Πέτρου, που άγγελος πατάσσει την πλευρά αυτού και παραινεί τον αλυσοδεμένο απ.Πέτρο ανάστα εν τάχει… τον  φυλασσόμενο από τον ηρώδη (δερμάτινο) … ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν… (Πραξ.ιβ’), έτσι πατάσσει και την δική μας πλευρά ο φύλακας άγγελός μας… αφού ο απ.Πέτρος αντιστοιχεί στην πρακτική, σε σχέση (και συνδυασμό) με τον απ.Ιωάννη που δηλώνει την θεωρία… 

Καλούμαστε να βιώσουμε σαν πράξη αυτό που ο απ.Πέτρος βίωσε… (και ενθυμούμαστε την 16 Ιαν)… ‘’Σήμερον’’ ο σιδηροδέσμιος απ.Πέτρος από τον ηρώδη (που κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή ερμηνεύεται ως δερμάτινος) λύεται θαυμαστά από τον άγγελο, ο οποίος στο ειλητάριό του γράφει : ‘’ανάστα εν τάχει’’ … αμήν βάζοντας αρχή λύσης δεσμών, αρχή αναστάσεως, παρά την φαινόμενη ‘’ελευθερία’’ μας και κινητικότητα χωρίς ‘’σιδηρούς’’ περιορισμούς (η ψυχούλα μας το ξέρει… μακάρι να την ακούσουμε και εργαστούμε για την πραγματική ελευθερία της)…

Όμοια σιδηροδέσμιος είναι και ο δίκαιος Ιωσήφ ο πάγκαλος, φυλακισμένος από τον φαραώ στην αίγυπτο (κόσμο). Όμοια σιδηροδέσμια είναι η πράξη του καθενός μας (αλλά και η θεωρία αν δεν έχουμε ορθόδοξο φρόνημα και πίστη).  

πότε αρχίζει η ανάστασις, πως συντελείται και πότε τελειούται…

Κατά τους αγίους, η ΠΔ είναι η σκιά της ΚΔ. Σε αυτήν (ΠΔ) διαβάζουμε περί αναστάσεως του ανθρώπου, από το μηδέν στο είναι, κατάσταση που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Για αυτήν την ανάσταση… αναφέρεται ότι… 25 ῎Εγνω δὲ ᾿Αδὰμ Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱόν, καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἐξανέστησε γάρ μοι ὁ Θεὸς σπέρμα ἕτερον ἀντὶ ῎Αβελ, ὃν ἀπέκτεινε Κάϊν. (Γεν.δ’)

Υπό αυτήν την έννοια ο όρος ανάσταση ‘’διευρύνεται’’ από αυστηρά ορθόδοξη σε πανανθρώπινη, αφού η αρχή της εντοπίζεται στην ανάσταση σπέρματος, εις άνθρωπον και την μετάβαση από την αταξία, αμορφία, χάος, σε τάξη και ζωή.

Έτσι κι αλλιώς, ΑΔΑΜ πλην της έννοιας του πήλινου που του προσδίδεται, τα αρχικά του, δηλώνουν την πρώτη τάξη και υγιή προσανατολισμό του προσώπου του προς τον Δημιουργό του [ΑΔΑΜ – Ανατολή Δύση Άρκτος (βορράς) Μεσημβρία (νότος)]. 

Αυτή η ‘’ανάσταση’’ είναι κάθε κατά φύσιν δημιουργία (και πλάσις). Όχι μόνο τότε τω καιρώ εκείνω στην γένεση, αλλά με κάθε γέννηση. Επειδή όμως η τρεπτότητα της φύσης μας πολλές φορές μας διολισθαίνει από την τάξι στην αταξία, χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το φως, η ανάσταση είναι εκείνη η διαρκής δύναμη

η εις άδην κάθοδος και η συνανάσταση με Τον Κύριο, των 120 προσώπων…

…και στον σημειολογικό αριθμό αυτών, αμήν κι εμείς. 

Δίνει η γερόντισσα Χριστοφόρα αυτήν την πληροφορία των 120 προσώπων που αναστήθηκαν στο βίντεο (χριστοφόρα ηγουμένη για ανάσταση νεκρών με την ανάσταση Του Κυρίου και στο τέλος του άρθρου). Πληροφορία κατά την παράδοση, από τον αγ.Συμεών τον θεοδόχο (1) ..52 καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, 53 καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς. (Ματθ.κζ')

Η Ζωή εν Τάφω..., εκείνων των 33 ωρών (μετά τα 33 επί γης φανερά στις Γραφές χρόνια, πορεία πλήρη θαυμάτων, ιάσεων, ανορθώσεων, αναστάσεων … νεκρών, παραλύτων, τυφλών, χωλών, λεπρών που αντιστοιχούν πέραν των ιστορικών, στην κατάσταση της ψυχής και του νου μας) συναντά μυστικά Ο Κύριος και την δική μας ζωή εν λάκκω κατωτάτω, όπως μας πληροφορεί ο Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος στο… από το προσδοκώ ανάσταση νεκρών μέχρι το ... και τοις εν τοις μνήμασι ζωή, χαρισάμενος : …''Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως''. 

Αυτός ο πηγαίος πόθος (ίασης και) ανάστασης εντοπίζεται και στους προ Χριστού βιολογικά βιώσαντες, αλλά και στους μετά Χριστόν χρονικά ‘’ζώντες’’, αλλά στην

τυπική και ουσιαστική σταυροπροσκύνηση ...

Στο μέσον της Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Σταυρό του Χριστού. Δύο ακόμη φορές μέσα στον χρόνο, 14 Σεπτεμβρίου και 1η Αυγούστου, μας προτείνει να θυμηθούμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό. Στις περιπτώσεις αυτές όμως η προσκύνηση του Σταυρού είναι συνδεδεμένη με ιστορικά γεγονότα, ενώ την τρίτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία θέλει να διακηρύξει τον ρόλο του Σταυρού στο ιστορικό της σωτηρίας μας και να μας προετοιμάσει για τη μακρινή ακόμα Μεγάλη Παρασκευή, όταν θα Τον ατενίσουμε υψωμένο στον Γολγοθά.Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Κατά τη διάρκεια του Όρθρου, προς το τέλος της Μεγάλης Δοξολογίας, ο ιερέας τοποθετεί τον Σταυρό σ’ ένα δίσκο στολισμένο με λουλούδια. Μεταφέροντάς τον υψωμένο πάνω από το κεφάλι του, βγαίνει από το ιερό. Προηγούνται οι αναμμένες λαμπάδες και τα θυμιατά. Στο μέσον του ναού αποθέτει τον δίσκο σε ένα τραπέζι, θυμιάζει και ο χορός ψάλλει: «Τὸν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Ο λαός προσέρχεται να προσκυνήσει τον Σταυρό που παραμένει στο μέσον του ναού σε όλη τη διάρκεια της εορτής. Το νόημά της εκφράζει τόσο ζωηρά ο ύμνος του Όρθρου:

«Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, σήμερον προτεθέντα ἰδόντες προσκυνήσωμεν, καὶ πιστῶς εὐφρανθῶμεν, κατασπαζόμενοι πόθῳ, τὸν ἐν τούτῳ θελήσει σταυρωθέντα…»

Καθώς σε λίγο θα πλησιάσω τον Σταυρό του Σωτήρος για να αποθέσω τον

η κοιλάδα του κλαυθμώνος, η κοιλάδα του ιωσαφάτ και η ανάσταση νεκρών…

χρειάζεται μια νοηματική συνέχεια του… από Κυριακή κρίσεως έως Κυριακή μνήμης εξορίας του ΑΔΑΜ ώστε πιάνοντας τον μίτο από την αντίστροφη, μήπως και από την Κυριακή εξορίας (σε αυτόν τον τόπο, μακράν και κατέναντι και εν σκότει…) επιστρέψουμε δια ευσπλαγχνικής (ευτυχώς και όχι μόνο δικαίας) κρίσεως …στην Κυριακή, την πρώτη και αιώνια ογδόη* (η’). 

Ζούμε ως πάροικοι σε αυτήν την κοιλάδα των θλίψεων. ‘’Ζούμε’’ προς στιγμήν βιολογικά αλλά αυτή η ζωή δεν υποχρεώνει και δυστυχώς δεν συνοδοιπορεί πάντα με την πνευματική ζωή, την οποία όσο υστερούμαστε και απέχουμε (μυστικά και μυστηριακά) δεν διαφέρουμε από τους νεκρούς, αφού είμαστε τεθανατωμένοι τη αμαρτία, σε στάση κατά του Θεού, που με λίγη αυτογνωσία και χάρι, κάθε άνθρωπος έννους ζητά αλήθεια, ανάσταση, ζωή, Χριστό. 

Το ότι θα ξυπνήσουμε (εξ ύπνου αμαρτίας) αλλά και σαν κεκοιμημένοι θα εγερθούμε και θα αναστηθούμε, αυτό είναι σίγουρο για όλους, οι μεν εις ανάστασιν ζωής οι δε εις ανάστασιν κρίσεως…. όπως αναφέρεται στο ευαγγέλιο : …25 ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται· 26 ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν

Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ σὲ ἀπίστους (Φώτης Κόντογλου)

Τὴ Λαμπροδευτέρα τὸ βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, πρὶν νὰ πλαγιάσω γιὰ νὰ κοιμηθῶ, βγῆκα στὸ μικρὸ περιβολάκι ποὺ ἔχουμε πίσω ἀπὸ τὸ σπίτι μας, καὶ στάθηκα γιὰ λίγο, κοιτάζοντας τὸ σκοτεινὸ οὐρανὸ μὲ τ᾿ ἄστρα.

Σὰν νὰ τὸν ἔβλεπα πρώτη φορά. Μοῦ φάνηκε πολὺ βαθύς, καὶ σὰν νὰ ἐρχότανε ἀπὸ πάνω μία μακρινὴ ψαλμωδία. Τὸ στόμα μου εἶπε σιγανά: «Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ». Ἕνας ἁγιασμένος γέροντας μοῦ εἶχε πεῖ μία φορὰ πὼς κατὰ τοῦτες τὶς ὧρες ἀνοίγουνε τὰ οὐράνια. Ὁ ἀγέρας μοσκοβολοῦσε ἀπὸ τὰ λουλούδια κι ἀπὸ τὰ ἁγιοχόρταρα, ποὺ ἔχουμε φυτέψει. «Πλήρης δ᾿ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου».

Θὰ στεκόμουνα ἔχει πέρα μοναχὸς ὡς τὸ ξημέρωμα. Σὰν νὰ μὴν εἶχα σῶμα, μήτε κανένα δεσμὸ μὲ τὴ γῆ. Ἀλλὰ συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στὸ σπίτι καὶ ἀνησυχήσουνε ποὺ ἔλειπα, καὶ γι᾿ αὐτὸ μπῆκα μέσα καὶ ξάπλωσα.

Δὲ μὲ εἶχε θολώσει καλὰ-καλὰ ὁ ὕπνος, δὲν ξέρω ἂν ἤμουνα ξυπνητὸς ἢ κοιμισμένος, καὶ βλέπω μπροστά μου ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀλλόκοτη ὄψη. Ἤτανε κατακίτρινος, σὰν πεθαμένος, μὰ τὰ μάτια του ἤτανε σὰν ἀνοιχτὰ καὶ μ᾿ ἔβλεπε τρομαγμένος. Τὸ πρόσωπό του ἤτανε σὰν μάσκα, σὰν μούμια, μὲ τὸ πετσί του

Η Ζωή εν Τάφω...

Η έννοια της ζωής εν τάφω, οι 33 ‘’ώρες’’ από Μ.Παρασκευή, θ’ώρα, 15.00 και τετέλεσται έως 24.00 Μ.Σαββάτου και ανάστασης, με το σκεπτικό* του αγίου Συμεὼν του Νέου Θεολόγου, που μας πληροφορεί:   …''Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.'' λαμβάνει άλλη διάσταση. 

Στον εξωτερικό χρόνο έχουμε τα ιστορικά δεδομένα, που είναι απλωμένα στους αιώνες, αλλά εντός, είναι συμπυκνωμένα. Με την κάθοδο μάλιστα Του Κυρίου στον ΑΔΗ, εφόσον δι αυτής της καθόδου υπό γης, νικάται η φθορά και ο χρόνος, η ‘’διδασκαλία’’ Του στον άδη δεν αφορά ΜΟΝΟ τους προ Χριστού νεκρούς, αλλά όλους, τους προ και χωρίς Χριστό ανθρώπους. 

Από τον Δημήτριο Παναγόπουλο, Ιεροκήρυκα †, ακούμε: "Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη (από τις 3 το απόγευμα της Παρασκευής έως τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου), όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια της επίγειας ζωής Του. Αυτή είναι η ''πρώτη'' λεγομένη Ανάσταση και έχει σχέση με την κάθοδο του Χριστού στον άδη. Εκεί ο Χριστός κήρυξε και όσοι Τον πίστεψαν και Τον δέχτηκαν τους Ανέστησε και πήγαν μαζί Του στον Παράδεισο".  Η αναφορά μόνο για παρελθόν, μπερδεύει τον

Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με

Νά εἶσαι βέβαιος ὅτι πάντοτε εἶσαι δυνατώτερος ἀπό κάθε ἁμαρτία πού σέ βασανίζει, πάντοτε εἶσαι δυνατώτερος ἀπό κάθε πάθος πού σέ βασανίζει. 

Πῶς; ἐρωτᾶς. 

Μέ τήν μετάνοια! Καί τί εἶναι εὐκολώτερο ἀπό αὐτήν; Πάντοτε μπορεῖς μέσα σου, μέσα στήν ψυχή σου, νά κραυγάζῃς: «Κύριε, πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με». Ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ δέν θά σέ παραβλέψῃ. Θά ἀναστήσῃς τόν ἑαυτό σου ἀπό τούς νεκρούς καί θά ζῇς σ’ αὐτόν τόν κόσμο σάν κάποιος πού ἦρθε ἀπό ἐκεῖνον τόν κόσμο, πού ἀναστήθηκε καί ζῆ μία νέα ζωή, τήν ζωή τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, πού ὑπάρχουν μέσα του ὅλες οἱ θεῖες δυνάμεις, ἔτσι ὥστε καμμία ἁμαρτία πλέον δέν μπορεῖ νά σέ φονεύσῃ. Ἴσως νά ξαναπέφτῃς, ἀλλά πλέον γνωρίζεις, γνωρίζεις τό ὅπλο, γνωρίζεις τήν δύναμι μέ τήν ὁποία ἀνασταίνεσαι ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἄν πενήντα φορές τήν ἡμέρα ἁμαρτήσῃς, ἄν πενήντα φορές ντροπιασθῇς, ἄν πενήντα τάφους σκάψῃς σήμερα, μόνο φώναξε: «Κύριε, δός μου μετάνοια. Πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με». Ὁ Ἀγαθός Κύριος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τήν ἀσθένεια καί

ο σταυρός των ηλιοστασίων (4 άκρα στον χρόνο) και η ελπίδα αναστάσεώς μας ....

στο σύνολο του σώματος της Ελλάδος και κατά πρόσωπο/κυτταράκι μέλος, του όλου σώματος.

Εκτιμώ πως πολλοί μα πάρα πολλοί συμπατριώτες ζητούν την εξυγίανση και θεραπεία και ανάσταση της αγαπημένης πατρίδας.  

Η διαφορά έγκειται φυσικά στο πόσο εργάζεται και συνεργάζεται ο καθένας προσωπικά και στο σύνολο η Ελλάδα, με Τον θέλοντα να μας αναστήσει Κύριο, που μπορεί.

Αν η θεωρία είναι ότι θέλουμε αυτήν απροϋπόθετα, τότε θάναι κάπως μαγικά και από την σκύλλα θα πέσουμε στην χάρυβδη και από μία σκιά σε άλλη χειρότερη.

Και φυσικά θα μπορούσε να μας αναστήσει με έναν λόγο όπως έκανε και με τον δίκαιο Λάζαρο, αλλά περιμένει από μας την συνεργασία και ό,τι μας αναλογεί. Να αποκυλήσουμε τον βαρύ λίθο. Να ενταθεί και αναβαθμιστεί η φιλόθεη θεωρία (ΜΑΡΙΑ) και η φιλάνθρωπη διακονία (ΜΑΡΘΑ)***, η κυκλική η ευθεία και στο σύνολο ελικοειδή κίνηση νοός του καθενός που συνανυψώσει και τον χου. Εθνικά και κρατικά. Πνευματικά και σωματικά, ως ενιαία μονάδα.

Κι έρχεται ο άχρονος από το ‘’νυν’’ και αιώνιο παρών, και ‘’ακουμπά’’ τον χρόνο (και αεί και κοιλία, μπαίνει μέσα στον χρόνο σταυροειδώς, δίνοντας τα ‘’σημεία’’ επαφής ώστε Η μία χειρ η παντοδύναμος να ανελκύσει την άλλη χείρα που προτείνεται από εμάς, για εξαγωγή, για όσους επιζητούν ΖΩΗ. 

Ακούγεται με απελπισία από πολλούς στα συνεχόμενα ραπίσματα και αδικίες και

ανάσταση και ανυψοποιά μυστήρια

με αφορμή το: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!! … ἱνατί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ; (Γιατί να φοβούμαι κατά τας ημέρας των δοκιμασιών και των κινδύνων ; ) ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με. (Μόνον* η δική μου αμαρτία μπορεί να με βλάψη)

Ανέκαθεν στον αιώνα αυτό ο πτερνιστής περικύκλωνε την πτέρνα του αλόγου για να τρικλοποδιάσει αυτό και ρίξει τον αναβάτη.  

Πολεμά μετά μανίας το δυνατό ως άλογο σώμα να γκρεμίσει τον ηγεμόνα νου (όπως φαίνεται στον αγ.Γεώργιο και άλλους ιππεύοντες αγίους όπως αγ.Θεόδωροι… αμήν Θεού το δώρον…).

Αυτόν τον δράκοντα, που η εσωτερική θεολογία τον εντοπίζει στον ομφαλό (και γαστέρα)…

Κι έρχεται Ο Κύριος και με τον σταυρό που τυπώνουμε εφ’ημών ορθόδοξα, ακούμε και αμήν να βιώνουμε το Χριστός ανέστη εκ νεκρών (κεφαλή) θανάτω θάνατον πατήσας (κοιλία)…. και εν τοις μνήμασι Ζωή χαρισάμενος (οριζοντίως) ως Άγιο Πνεύμα από την δεξιά έως αριστερή πλευρά ως σκέπη της καρδίας σε όλην την διάσταση των ορατών και αοράτων. Έρχεται να διαρρήξει την γαστέρα του ΑΔΗ ώστε αυτός να μας εμμέσει πικραινόμενος από την κατάποση Του Υιού (κι εμάς κοινωνούντες** την θεία μερίδα). Αποδεικνύοντας και ενδεικνύοντας ότι η ανάσταση δεν είναι ένα συναισθηματικό θρησκευτικό

Το θαύμα της νεκρανάστασης (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ζ’ 11-16)

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που αυτοτιτλοφορούνται «Σωτήρες της ανθρωπότητας». Ποιος απ’ όλους τους όμως θα μπορούσε να φανταστεί πως θα ήταν δυνατό να σώσει ανθρώπους από το θάνατο; Στην ιστορία έχουμε δει πολλούς καταχτητές. Κανένας τους όμως δε νίκησε το θάνατο. Στη γη γνωρίσαμε πολλούς βασιλιάδες που είχαν εκατομμύρια υποτελείς. Κανένας τους όμως δεν μπόρεσε να μετρήσει στους υποτελείς του και τους νεκρούς μαζί με τους ζωντανούς.

Κανένας, εκτός από τον μοναδικό Ένα, τον Κύριο Ιησού Χριστό, Εκείνον που μαζί Του δεν μπορεί να συγκριθεί κανένας. Δεν είναι μόνο ο Νέος Άνθρωπος. Είναι ο Νέος Κόσμος, ο Δημιουργός Του. Όργωσε τον αγρό ζώντων και νεκρών κι έσπειρε και στους δυό τον καινούργιο σπόρο της ζωής. Οι νεκροί μπροστά Του

από το προσδοκώ ανάσταση νεκρών μέχρι το ... και τοις εν τοις μνήμασι ζωή, χαρισάμενος

Ο Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, μας πληροφορεί:   …''Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατεβαίνει ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰσέρχεται στὸ σῶμα μας σὰν σὲ τάφο, ἑνώνεται μὲ τὶς νεκρωμένες πνευματικὰ ψυχές μας καὶ τὶς ἀνασταίνει. Ἔτσι παρέχει τὴ δυνατότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστήθηκε μαζί του νὰ βλέπει τὴ δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.''

Κι αν δεν αναστηθούμε εκ του μνήματος από τώρα, κι αν δεν βιώσουμε την ανάσταση, κι αν δεν έλθει και εισέλθει στο σώμα μας ωσάν σε τάφο, για να μας εξάγει από το σαρκικό και λίθινο φρόνημα της σκληροκαρδίας της αθεΐας και απανθρωπιάς ώστε χάριτι να μας μεταμορφώσει στο πρότερον κάλλος, ούτε και στον μέλλοντα αιώνα θα το ζήσουμε, κι ας απαγγέλουμε το… προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Όντας η Ορθοδοξία φυσική αποκάλυψη και βίωμα Αληθείας και μετοχής κι όχι μεταφυσική ‘’θεωρία’’. Αν δε αυτό το ''προσδοκώ'' εξαντλείται στα μνήματα και νεκροταφεία για όσους έφυγαν και δεν διακρίνουμε