εκρίζωση παθών

Αν εκριζώσης από εντός σου το πάθος κατά του αδελφού σου, εκριζώνεις το αυτό πάθος και από την ψυχήν την ιδικήν του, όταν ειρηνεύσης και αυτός θα ειρηνεύση. Πόσον στενή επικοινωνία υπάρχει μεταξύ των ψυχών!

"Τα πάθη της ψυχής είναι μεταδοτικά, π.χ. η κακία και όταν ακόμη δεν εκφρασθή με λόγους, και όταν δεν εκδηλωθή με πράξεις, αλλ’ είναι κρυμμένη εις την καρδίαν και αντανακλάται ελαφρώς εις το πρόσωπον και τους οφθαλμούς, αμέσως μεταδίδεται εις την ψυχήν του ανθρώπου κατά του οποίου τρέφω την κακίαν και οι άλλοι δε την εννοούν, αν ταράσσωμαι από κανένα πάθος η ταραχή μου μεταδίδεται εις την καρδίαν άλλου όπως η πνευματική εκχείλισις ακαθάρτου ρεύματος από μίαν ηλεκτρικήν στήλην εις την άλλην.

Αν εκριζώσης από εντός σου το πάθος κατά του αδελφού σου, εκριζώνεις το αυτό πάθος και από την ψυχήν την ιδικήν του, όταν ειρηνεύσης και αυτός θα ειρηνεύση. Πόσον στενή επικοινωνία υπάρχει μεταξύ των ψυχών!

Πραγματικώς μεταξύ των ανθρωπίνων ψυχών υπάρχει επίσης στενή επαφή και επικοινωνία. Δια τούτο ακριβώς, καλαί, ευσεβείς, ειλικρινείς διαθέσεις και ιδιαιτέρως καλά έργα μεταδίδονται εις τας ψυχάς των άλλων."

~ Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, "Η εν Χριστώ ζωή"

ασθένειες… ψυχής και σώματος

Από τις αμαρτίες μας αρρωσταίνει και το σώμα, όπως δείχνεται από την ίαση του επί 38 έτη παραλύτου, για την οποία εξηγεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: ''..Ακουσε τι λέει ο Χριστός: Να, έγινες υγιής, να μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί τίποτα χειρότερο..'' (Πηγή: PG 48:999) 

''Ὁταν τό σῶμα μας πάθῃ ἔστω καί μικράν βλάβην, καταβάλλομεν κάθε προσπάθειαν, διά νά τό ἀπαλλάξωμεν ἀπό τήν ἀσθένειαν, διά τοῦτο πολλάς φοράς ὁ Θεός τιμωρεῖ τό σῶμα διά τά ἁμαρτήματα τῆς ψυχῆς, ὥστε μέ τήν τιμωρίαν τοῦ μικροτέρου νά θεραπευθῇ τό μεγαλύτερο...  (η ψυχή δηλαδή). 

Τί συμβαίνει λοιπόν; Ὅλα τά νοσήματα, θά ἐρωτήσῃς, προέρχονται ἀπό ἁμαρτίας; Ὄχι βέβαια ὅλα, πάντως τά περισσότερα...'' ~ Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (Πηγή: ΕΠΕ 13, 378-381)…

Στο αίμα είναι οι αμαρτίες, λέει ο γέροντας Γαβριήλ, γιατί οι αμαρτίες επηρεάζουν το σώμα, που κρατιέται στη ζωή μέσω του αίματος το οποίο το διατρέχει και το τρέφει... (...) 

στο αίμα το πρόβλημα, στο Αίμα η λύση…. εισάγεται στο αίμα το δηλητήριο του θανάτου, εισάγουμε το Αίμα προς θεραπεία και Ζωή…   

…που πυρ τυγχάνει, αφενός καίει τα αγκάθια αλλά και φλέγων αναξίους. Όχι ως προς την ‘’αξιότητα’’ αφού ουδείς άξιος, αλλά αμήν όχι αμετανόητος και ανεξομολόγητος…. 

Φρίττω δεχόμενος τὸ πῦρ, μὴ φλεχθῶ ὡσεὶ κηρὸς καὶ ὡσεὶ χόρτος. Ὤ φρικτοῦ Μυστηρίου! Ὤ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ! Πῶς θείου Σώματος καὶ Αἵματος ὁ πηλὸς μετέχω καὶ ἀφθαρτοποιοῦμαι;

αμήν... Ὡς πῦρ γενηθήτω μοι καὶ ὡσεὶ φῶς τὸ Σῶμά σου καὶ τὸ Αἷμα, Σωτήρ μου, τὸ τιμιώτατον, φλέγον ἁμαρτίας τὴν ὕλην, καὶ ἐμπιπρῶν παθῶν τὰς ἀκάνθας καὶ ὅλον φωτίζον με προσκυνεῖν σου τὴν Θεότητα.

Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται

ιερωσύνη και εξομολόγηση...

Αν είσαι ιερέας φρόντισε στην εξομολόγηση να μην συντρίβεις το πρόσωπο του εξομολογούμενου χάριν των ιερών κανόνων.

Πριν να εκφράσεις την γνώμη σου θυμήσου το μέγεθος της δικής σου αδυναμίας και αμαρτωλότητας.

Πριν βάλεις κάποιο επιτίμιο προσπάθησε να καταλάβεις τις ψυχικές, σωματικές και πνευματικές του δυνατότητες.

Πρόσεξε να μην τραυματίσεις την ευαίσθητη ψυχή του και τον απομακρύνεις από τον Θεό.

Μην ξεχνάς ότι είσαι θεραπευτής και όχι δικαστής.

Ο Θεός δεν σου ζητά να ανακρίνεις με θρησκευτικά κριτήρια τον πιστό αλλά να του αποκαλύψεις την Αγάπη Του...

ευφροσύνη...

«Τιθέσθω… εν φαιδρώ τω προσώπω, ίνα δως ευφροσύνην τω σοι διαλεγομένω».

Έτσι εγώ δεν ξεύρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξεύρεις τι πόνο έχω εγώ.

Μπορεί να γελώ, να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου.

Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο.

Και συνεχίζει: «Τιθέσθω… εν φαιδρώ τω προσώπω, ίνα δως ευφροσύνην τω σοι διαλεγομένω».

Αφού κάνης τον άλλον να χαμογελάση, το πρόσωπό σου ας μη σταματήση να είναι χαμογελαστό• αυτό σημαίνει «εν φαιδρώ τω προσώπω».

Ήλιος ολόλαμπρος να είναι το πρόσωπό σου, ώστε και κατά την συζήτησι που θα κάνης να συνεχίζη να νοιώθη την ίδια ευφροσύνη.

«Εν παντί κατορθώματι του πλησίον σου ευφραίνου»• για όποιο κατόρθωμα και χάρισμα έχει ο πλησίον, να χαίρεσαι μαζί του.

«Σα γάρ εισι τα εκείνου κατορθώματα, ως και τα σα εκείνου».

Να γίνεσθε ο ένας συμμέτοχος του άλλου.

Με αυτόν τον τρόπο γίνεται η συνάντησις των μοναχών και των εγγάμων, των αγίων και των αμαρτωλών, μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό στίβο, ώστε να μας δίνη το δικαίωμα και την δυνατότητα να κάνωμε προσευχή.

Και όταν κάνωμε προσευχή, λέγοντας την ευχή, βάζομε όλους τους ανθρώπους μέσα στο «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Τον άνδρα μου πρώτα, τον αδελφό μου, το παιδί μου και όλον τον κόσμο.

Βλέποντας ο Θεός αυτήν την αγάπησι, αυτόν τον παράδεισο στην καρδιά μου, η καρδιά μου να τους έχη χωρέσει όλους, τότε ο Θεός είναι αδύνατον να μη χωρέση στον παράδεισο και εμένα και εσάς.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί Θεού, Λόγος αισθήσεως» του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους

Τα 4 πράγματα που σκοτίζουν την ψυχή

Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του.

Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν. Γι’ αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό.

Μίσος

Πως όμως κλονίζεται; Με το να μισεί τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. Εκφράζει την επιθετική διάθεση της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέση με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μία έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου.

Ιατρός ψυχών και σωμάτων

Η ερμηνεία ότι οι αιρετικοί είναι ψευδογιατροί-κομπογιαννίτες, που δεν μπορούν να θεραπεύσουν τους ανθρώπους, αλλά και τους αρρωσταίνουν, δείχνει γιατί καταδικάσθηκαν από την Εκκλησία. Αυτό δεν γίνεται από εμπάθεια, μίσος και φανατισμό, αλλά κατά τον ίδιο τρόπο που ξεχωρίζονται οι επιστήμονες ιατροί από τους κομπογιαννίτες.

(†) π. Ιωάννης Ρωμανίδης, Ομότιμος Καθηγητής της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης

Πάντως, η Εκκλησία απέβλεπε στην θεραπεία των ανθρώπων, ενώ οι ψευδογιατροί-αιρετικοί, όχι μόνον δεν θεραπεύουν τους ανθρώπους, αλλά συντελούν και στον αιώνιο θάνατό τους.

«Τι είναι η αίρεση; Στην πατερική παράδοση αίρεση είναι κομπογιαννιτισμός. Γιατί η αίρεση καταδικάζεται; επειδή δεν συμφωνούν στο δόγμα; Αυτό είναι το πρόβλημα. Καταδικάζεται, επειδή στην αίρεση δεν υπάρχει θεραπεία. Και εφ’ όσον δεν υπάρχει θεραπεία, είναι επικίνδυνη για τον άνθρωπο. Οι Πατέρες έβλεπαν την αίρεση ως ένα είδος κομπογιαννιτισμού, όπου δεν υπάρχει θεραπεία».

«Νομίζω, την βασική διαφορά μπορούμε να την κατανοήσουμε, αν πάρουμε για

Αυτός ο άνθρωπος με έσωσε, με έβγαλε από ψυχικό θάνατο… (αγ.Αρσένιος Μπόκα)

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΈΝΙΟΣ ΜΠΟΚΑ Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ:

Διηγείται ο ιερέας π. Κυπριανός Νεγρεάνου:

-Είχα πάει σε ένα μοναστήρι και περίμενα το λεωφορείο. Δίπλα μου ήταν και δύο σύζυγοι ηλικιωμένοι.

Κάποια στιγμή έβγαλα κάποια χαρτιά μου να ψάξω κάτι.

Μαζί είχα και μία φωτογραφία του πατρός Αρσενίου.

Η κυρία με ρώτησε αμέσως:

«Έχετε γνωρίσει τον πατέρα Αρσένιο;

Αγαπητέ μου, εγώ τον γνώρισα.

Αυτός ο άνθρωπος με έσωσε, με έβγαλε από ψυχικό θάνατο…

Είχα παθήσεις των ενδοκρινών αδένων.

Εδώ και χρόνια έμενα σε νοσοκομεία και οίκους ευγηρίας σε ολόκληρη την χώρα.

Στο τέλος μου είπαν να πάω σπίτι διότι σε 2-3 μήνες θα πεθάνω.

Μια νοσοκόμα, πρίν την έξοδο από το νοσοκομείο, μου είπε: «Ματαίως παίρνεις φάρμακα και ελπίζεις στους γιατρούς και νοσοκομεία.

Πήγαινε και προσευχήσου στον Θεό.

Άκουσα ότι υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού, Αρσένιος.

Πήγαινε και κάνε προσευχή, μήπως τον βρείς».

Aλλά εγώ δεν πίστευα στον Θεό, θεωρούσα την πίστη μια βλακεία.

θεραπεύοντας Ο Κύριος τον τυφλό (νου)

Η κορωνίδα της θεραπείας των ασθενειών είναι η ψυχή και ο οφθαλμός αυτής, ηγεμονικός νους. 

…πριν την εορτή της αναλήψεως και διάνοιξης των ουρανών, Ο Κύριος την Κυριακή του τυφλού μας δίνει τον τρόπο και την προϋπόθεση διάνοιξης των ουρανών, κατάσταση παράλληλη της διάνοιξης των οφθαλμών που λόγω βραδυκαρδίας και α-νοησίας (έλλειψη νοός Χριστού) κρατούνται…. (Λουκ.κδ’25) [από την ανάσταση στην ανάληψη και διάνοιξη ‘’ουρανών’’ ουρανών και οφθαλμών]. 

Με τον νου να είναι ο οφθαλμός της ψυχής και Τον Κύριο πρωτίστως να θεραπεύει τον νου, με τον χου να ακολουθεί, η απαρχής ομμάτωση του (εκ γενετής) τυφλού, ώστε να Τον αναγνωρίσει σταδιακά ως υιό Δαβίδ και τέλος ως Υιό Θεού, δεν εξαντλείται φυσικά στο ιστορικό γεγονός αλλά μας ακουμπά και αφορά όλους.  

Όντας η κάθε ψυχή αντιμετωπιζόμενη από τον Θεό ως κόρη οφθαλμού, η Κυριακή του τυφλού λαμβάνει άλλη διάσταση, όπως και ο παράλυτος (πάλι νους), ο φερόμενος υπό τεσσάρων (χους και 4 στοιχείων) για την θεραπεία του.   

Κι αν Ο Κύριος (ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999) και συγχρόνως Ο οφθαλμός ο τα πάντα

Η Θεία ψυχανάλυση

Διδαχές Οσίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου: «Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος, η χάρις τον ελευθερώνει από τα ψυχικά τραύματα».

Έλεγε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος: “Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία.

Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ΄ όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής.

Τα φερσίματά του έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Υπάρχει, όμως, ένα

ΓΝΩΜΗ – ΓΝΩΣΗ και Αλήθεια

Μονοπωλεί στις μέρες μας, σαν θέμα, η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και οι συνέπειες άρνησης ή εφαρμογής.

Ανέκαθεν η εκκλησία του Χριστού ορθόδοξη εκκλησία, είχε να αντιμετωπίσει έναν φαραώ, έναν καίσαρα δυνάστη με τους υπηρέτες και δούλους του. Τώρα, η ‘’εκκλησία’’ σαν άρχουσα τάξη και μερικοί παρασυρμένοι από την αδιάκριτη υπακοή, και μικρότεροι σε βαθμό ιερωσύνης, συμπλέουν * ως ομοϊδεάτες, αγαστά με αυτόν.

Πάντοτε η μερική αλήθεια και αληθοφάνεια με το πρόσχημα της αλήθειας ζητούσε αυθεντικότητα και απολυτότητα της γνώμης της, ως μόνη αλήθεια, με αποτέλεσμα, πολλοί ‘’χριστοί’’ πλάνοι να έχουν εγερθεί στην θέση Του Χριστού. Κι Ο Κύριος θα συνεχίζει να μηνύει όστις θέλει κι οι ψευδείς να επιβάλλουν, όλοι υποχρεούστε για το ‘’καλό’’ σας, είτε θέλετε, είτε δεν θέλετε. 

Η Αλήθεια, συγκαταβαίνει στο επίπεδό μας και παρατίθεται ως μια ακόμη γνώμη, μεταξύ πολλών. Γνωρίζεται όμως από την ελευθερία που παρέχει, και αφού διαβεί δύο εμπόδια. …32 καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. (Ιωαν.η’) 

Το πρώτο εμπόδιο είναι η ισχυρογνωμοσύνη της γνώμης που είτε είναι σύμφωνη

περί εμβολίων, τεστς, βασιλειών Ζωής και θανάτου

κυκλοφορά το … φανταστείτε ένα εμβόλιο τόσο ‘’ασφαλές’’ που πρέπει να απειληθείτε για να το κάνετε και για μια ασθένεια τόσο ‘’θανατηφόρα’’ που πρέπει να κάνετε τεστ για να ξέρετε ότι την έχετε. 

H αλήθεια είναι πάντως... ότι πάσχουμε από θανατηφόρες ασθένειες (αμαρτωλότητα) που πρέπει να κάνουμε το τεστ Υιού.... για να το μάθουμε .... κι όταν δεν διακρίνουμε τον πνευματικό θάνατο πίσω από τον αναπόφευκτο βιολογικό, τότε ασθενούμε, είμαστε ήδη νεκροί και δεν το έχουμε πάρει μυρουδιά. 

Αν αυτό δεν ίσχυε, τότε οι άγιοι δεν θα παρακαλούσαν τον  Ζωοδότη Χριστό… ζωοποίησόν με τον τεθανατωμένον τη αμαρτία. 

Καλό θάταν να περάσουμε από το υποχρεωτικό ένα εμβόλιο που αν συναρμοστεί* με τεχνητή νοημοσύνη (1) ενεργεί αντίθετα και αντίθεα του άλλου προαιρετικού εμ-βολίου (όστις θέλει), τα μόνα εμ-βόλια στην ζωή του ανθρώπου που οδηγούν το ένα Ι στην απώλεια (Ι τάγμα δαιμόνων με προμετωπίδα την επιστήμη** που κατέλαβε την καθέδρα της υγείας) και το άλλο Ι (Ιησούς) προς Ζωή (μέσω προϋποθέσεων, Θείας Κοινωνίας), εμβόλια με πνευματική (κάθετη) διάσταση σε σχέση με τα γνωστά επίγεια (οριζόντια) που ‘’απλά’’ μπορεί να παρατείνουν ή

Η ψυχική ιατρεία του Αγίου Παντελεήμονος (+ Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης)

Εἰς τό Ἀπολυτικιο τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος τοῦ ὁποίου σήμερα ἐπιτελοῦμε τήν μνήμην, παρακαλοῦμε τόν Ἅγιον νά πρεσβεύῃ στόν Κύριο, διά τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν μας. Θά περίμενε κανείς ὅτι, ἀπό ἕνα τόσο μεγάλο ἰατρό, ὅπως εἶναι ὁ Ἅγιος Παντελεήμων, νά ζητούσαμε τήν ἰατρεία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ζητάει τήν ἴασι τῶν ψυχικῶν ἀσθενειῶν, τῶν παθῶν, οἱ ὁποῖες πολλές φορές εἶναι ἡ αἰτία τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν, ἀλλά καί οἱ ὁποῖες εἶναι καί οἱ χειρότερες, διότι οἱ μέν σωματικές ἀσθένειες μπορεῖ νά κάνουν καί καλό στόν ἄνθρωπο, ψυχικό καλό, νά τόν ὁδηγήσουν σέ μετάνοια, ἀλλά οἱ ἀσθένεις τῆς ψυχῆς τά πάθη δηλαδή, αὐτά ὁδηγοῦν στόν αἰώνιο θάνατο.

Ἡ προσευχή ὡς θεραπευτικό μέσο γιά τόν ἄνθρωπο (κατά τόν Γέροντα Πορφύριο)

... Νά ζητᾶμε, δίδασκε, στήν προσευχή ὑπομονή καί ὄχι ἀπαλλαγή ἀπό τίς θλίψεις. «Νά μήν ἐκβιάζομε μέ τίς προσευχές μας τόν Θεό. Νά μήν ζητᾶμε ἀπ' τόν Θεό νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό κάτι, ἀσθένεια κ.λ.π. ἤ νά μᾶς λύσει τά προβλήματά μας, ἀλλά νά ζητᾶμε δύναμη καί ἐνίσχυση ἀπό Ἐκεῖνον, γιά νά τά ὑπομένομε. Ὅταν ὁ Θεός δέν μᾶς δίδει κάτι πού ἐπίμονα ζητᾶμε, ἔχει τό λόγο Του... Μήν κυνηγᾶμε ν' ἀποκτήσομε αὐτό πού θέλομε, ἀλλά νά τ' ἀφήνομε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ὅσο τό κυνηγᾶμε, τόσο αὐτό ἀπομακρύνεται. Ἄρα, λοιπόν, ὑπομονή καί πίστη καί γαλήνη. Κι ἄν τό ξεχάσομε ἐμεῖς, ὁ Κύριος ποτέ δέν ξεχνάει κι ἄν εἶναι γιά τό καλό μας, θά μᾶς δώσει αὐτό πού πρέπει κι ὅταν πρέπει».

      Πρέπει νά προσευχόμαστε, παρατηροῦσε, χωρίς νά περιμένουμε νά μᾶς ἀπαντήσει ὁ Θεός. «Νά εὔχεσαι ἔτσι ἁπλᾶ (ἔλεγε πάλι ὁ Γέροντας), ἁπλᾶ καί ταπεινά, μέ πίστη ἁπλῆ χωρίς νά περιμένης νά σοῦ ἀπαντήση ὁ Θεός. Χωρίς νά δῆς τό χέρι Του ἤ τό πρόσωπό Του ἤ τό φωτισμό Του. Τίποτα! Νά πιστεύης! Ἐφ΄ ὅσον μιλᾶς μέ τό Θεό, μιλᾶς πραγματικά μέ τό Θεό» ...

Ἀπόσπασμα ἀπό τή μελέτη:  "Ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ Γέροντος Πορφυρίου τοῦ Ἁγιορείτου" - Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου


ΦΩΝΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ (ίνα ώσι Εν...) σε mp3


...(αγιογραφία από άγιο Νικόλαο - μετόχι ΙΜ Βατοπαιδίου - Πόρτο Λάγος)΄

κι άλλες αγιογραφίες νεοφανών αγίων)

με δυνατότητα ανάκτησης