ξένοι του κόσμου ξένοι του ξίφους του εχθρού….

Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν του κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες*, διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος τους Αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα. 

αμήν… (δια μετανοίας, αγνότητος ταπεινοφροσύνης) μη δίνοντας δικαιώματα (υψούμενοι χάριτι με νου και χου, διαλύοντας τον χνου της καρδίας και θολούρα παθών) … μη ακουμπώντας μας… ύψωση, αποξένωση και απομάκρυνση από την αίγυπτο… το κοσμικό φρόνημα, τα είδωλα, αμήν μη εργαζόμενοι ταις ηδοναίς της αιγυπτίας… (ως ανάβαση την πρώτη κιόλας βαθμίδα, της Μ.Εβδομάδος με στόχο την ανάσταση) 

Μπορεί ο φαραώ με πανόπλους ιππείς και άρματα να κυνηγά τον ισραήλ (νους ορώμενος τω Θεώ) αλλά η ράβδος (προτύπωση Του Σταυρού) σώζει (διαχρονικά) τους ‘’αόπλους’’ περάτηδες της ερυθράς… 

Είναι όλη η Αγία Γραφή ξίφος και τα μέρη αυτής, ιδίως το ψαλτήρι, βέλος, μάχαιρα, σπαθί και πυρηνική* βόμβα κατά του εχθρού…     

σχετικά… ο γέροντας ΙΩΆΝΝΗΣ της ΟΠΤΙΝΑΣ μιλάει για τα οφέλη των Ψαλμών. 

Ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς με τη σύζυγό του Έλενα Αλεξανδρόβνα ήρθαν στον γέροντα της Οπτίνας πατέρα Ιωάννη (Σάλωφ).

Ο γέροντας με τη συνήθη χαρά μας υποδέχτηκε με τη σύζυγό μου.

- "Πάρτε το σκαμνί", είπε, αγκάλιαζαντας με.

για τον 90ό ψαλμό από αγ.Γαβριήλ δια XC σαλό

Κάθε λέξη του π. Γαβριήλ λειτουργούσε σαν φάρμακο για όλους, λαϊκούς και κληρικούς. Μια φορά οι μοναχοί που πήγαν να τον δουν, συζητούσαν καθ' οδόν περίπου τα εξής:

«Τι χάρη που έχουν οι μοναχοί και τι σπουδαίο είναι που ξέρουμε τη δύναμη του σταυρού και του 90ού ψαλμού, και μ' αυτά μπορούμε να πολεμάμε το κακό!». 

Μόλις μπήκαν στο κελί του Γέροντα και τους ευλόγησε, τους είπε με λύπη:

— Παιδιά μου, το πρωί που ξύπνησα, με εμπόδιζαν τα πονηρά πνεύματα. Ήθελα να κάνω το σταυρό μου και δεν μπορούσα. Τα χέρια μου ήταν δεμένα, αλλιώτικα θα τους έδειχνα εγώ! Με έπνιγαν τόσο, που δεν μπορούσα να πω τον 90ό ψαλμό.

0 ένας μοναχός ντράπηκε κι έσκυψε το κεφάλι του. Κι ο π. Γαβριήλ, συνέχισε:

— Αλλά με σκέπασε το έλεος του Θεού και τα πονηρά πνεύματα με άφησαν.

Με αυτόν τον τρόπο ο άγιος δίδαξε τους μοναχούς πως χωρίς το έλεος του Θεού ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει από μόνος του τίποτα.

Δεν πίστευα στον Θεό… (90ός ψαλμός)

Όταν ήρθε η ώρα για το στρατό, η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα, μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε: «Γιε μου ας είναι πάντα μαζί σου.»

Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90 ψαλμός. Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής . Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχει επιπλέον τσέπες, και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.

Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου, έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του εφεδρικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.

Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου από το χιτώνα για να την διαβάσω. Έτσι κτύπησα με το χέρι μου 

γέροντος Πορφυρίου (για τον 90ό ψαλμό)

Μοῦ λέει κάποια φορὰ ὁ Γέροντας, «ἔχω μία κασέτα ἐκεῖ. Πάρε την καὶ βάλε τη στὸ μαγνητόφωνο». Τὴν ἔβαλα καὶ ἄκουσα τὴ φωνὴ τοῦ Γέροντα ποὺ διάβαζε ἕναν ψαλμό.

«Ἦρθε ἐδῶ ἕνας νεαρὸς φοιτητὴς ἀπὸ τὴν Πάτρα», μοῦ ἐξήγησε, «ὁ ὁποῖος εἶχε ψυχολογικὰ προβλήματα καὶ τὸν κράτησα μερικὲς μέρες. Τώρα εἶναι καλύτερα. Προχθὲς μοῦ λέει, “σὲ παρακαλῶ, Γέροντα, νὰ μοῦ γράψεις ἕναν ψαλμὸ στὸ μαγνητόφωνο, γιὰ νὰ βάζω νὰ τὸν ἀκούω”. Λέω, “φέρε τὸ Ψαλτήριο καὶ ἄνοιξέ το σὲ ὅποια σελίδα θὲς ἐσύ.

Ἐσὺ νὰ προσέχεις στὸν Ψαλμὸ κι ἐγὼ θὰ τὸν διαβάζω γιὰ νὰ γραφτεῖ στὸ μαγνητόφωνο”. Ὁ φοιτητής, ὁ ὁποῖος καθόταν τρία μέτρα μακριά μου, ἄνοιξε τὸ βιβλίο σὲ μιὰ σελίδα κι ἐγὼ ἄρχισα νὰ λέω τὸν ψαλμὸ καὶ τὸ μαγνητόφωνο τὸν ἔγραφε. Ὅταν τελείωσα, τοῦ λέγω, “ἔχει ἄλλο; Μήπως ἔκανα κάποιο λάθος;”.

Αὐτὸς ἔκανε τὸν σταυρό του. “Γιατί κουνήθηκες;” τοῦ λέω. “Τὸν σταυρό μου ἔκανα, Γέροντα. Ἐσὺ εἶσαι στὸ κρεβάτι σου κι ἐγὼ ἔχω τὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν καὶ