προσευχή πριν και μετά την εξομολόγηση (αγ.Νικοδήμου αγιορείτη)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)

Οι θειότατοι και Αγιοι Πατέρες εθέσπισαν να κάνωμεν σήμερον, ήτοι πρό της Αγίας Τεσσαρακοστής, την ανάμνησιν της εξορίας των πρωτοπλάστων από την τρυφήν του Παραδείσου, δείχνοντες εμπράκτως πόσον καλόν και ωφέλιμον πράγμα είναι η νηστεία εις την ανθρωπίνην φύσιν, και πάλιν εκ του εναντίου, πόσον κακόν και αισχρόν είναι η αδηφαγία.

Παρατρέξαντες λοιπόν οι Πατέρες τα κατά μέρος πάντα, οπού εις όλον τον κόσμον γίνονται, άπειρα σχεδόν όντα, τον πρωτόπλαστον Αδάμ προβάλλουν εις όλους παράδειγμα, πόσον κακόν έπαθε, με το να μην ενήστευσε προς ολίγον, και εις την εδικήν μας φύσιν μετέδωκε, σαφώς δεικνύοντες, και ότι πρώτον παράγγελμα του Θεού προς τους ανθρώπους εδόθη το της νηστείας καλόν, το οποίον με το να μην εφύλαξεν εκείνος, αλλά εις την γαστέρα υπήκουσε, το δέ αληθέστερον εις τον πλάνον όφιν από την παρακύνησιν της Εύας, όχι μόνον Θεός δέν έγινεν, αλλά και εις τον θάνατον κατεκρίθη, και εις όλον το γένος μετέδωκε του κακού.

Λοιπόν, δια την τρυφήν του πρωτοπλάστου Αδάμ ο Κύριος ενήστευσεν ημέρας τεσσαράκοντα, και υπήκοος έγινεν. δια τούτο και η παρούσα Αγία Τεσσαρακοστή επαραδόθη από τους Αγίους Αποστόλους, δια να απολαύσωμεν ημείς δια της νηστείας την αφθαρσίαν, με το να φυλάξωμεν ημείς εκείνο, το οποίον με το να

τα 3 θαύματα με την Γέννηση του Κυρίου

από το εορτοδρόμιο και τα προλεγόμενα στην ερμηνεία του πεζού κανόνος των Χριστουγέννων, τα 3 συμβάντα θαύματα.... 

1ο. 

αντίστοιχα, όταν έδυσε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης (με την Σταύρωση) και το σημείωσε ο αγ.Διονύσιος αεροπαγίτης...  

2ο.

Εὐχὴ ἐξομολογητικὴ εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς πάντας τοὺς ἁγίους

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς τῶν οἰκτιρμῶν, ἡ τοῦ ἐλέους ἄβυσσος, ὁ μετανοῶν ἐπί κακίαις ἀνθρώπων· ἐμὲ μετανοοῦντα ἀρτίως καὶ πίστει προσερχόμενον ὑπόδεξαι, καὶ ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν, τὸν ἄσωτον, τὸν παμβέβηλον, τὸν πανάθλιον, τὸν βλάσφημον, τὸν ἐπίορκον, τὸν ψεύστην, τὸν λοίδορον, τὸν ὑβριστήν, τὸν κατάλαλον, τὸν ὀργίλον, τὸν μνησίκακον, τὸν φθονερόν, τὸν σκανδαλοποιόν, τὸν ἄσπλαγχνον, τὸν ἀνελεήμονα, τὸν φιλοκτήμονα, τὸν φιλόδοξον, τὸν φιλήδονον, τὸν γαστρίμαργον, τὸν μέθυσον, τὸν ῥᾴθυμον, τὸν γελωτοποιόν, τὸν μετεωριστήν, τὸν κενόδοξον, τὸν ὑπερήφανον, τὸν καταφρονητὴν τῶν θείων σου ἐντολῶν· καὶ μὴ διὰ τὸ πλῆθος τῶν τοσούτων μου ἐγκλημάτων, τῷ πλήθει ὑποβάλῃς με τῶν κολάσεων. Ἀλλά,σὺΚύριεἸησοῦὁ Θεόςμου, ὁ μακρόθυμος καὶ οἰκτίρμων, οἰκτείρησον τὴν ἐμὴν καρδίαν, τὴν

Ὅλος ὁ Κόσμος ἔγινε διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔγινε διὰ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησoῦν Χριστὸν [1]

∽ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ὕψωσε τὸν λογισμόν σου ὑπεράνω ἀπὸ κάθε καιρὸν καὶ χρόνον, καὶ ὑπεράνω ἀπὸ κάθε κτίσμα νοητὸν καὶ αἰσθητόν. Καὶ ἐμβαίνων (διὰ νὰ εἰπῶ ἔτσι) μέσα εἰς τὴν ἰδίαν αἰωνιότητα καὶ εἰς τὸν νοῦν τοῦ Θεοῦ, συλλογίσου τὰς τρυφὰς καὶ ἀρρήτους ἀγαλλιάσεις ὁπού ἐλάμβανεν ἐν ἑαυτῷ ὁ Θεὸς διὰ τὴν ἀειπάρθενον Μαρίαν…

Μὲ κάθε δίκαιον ἔχαιρε καὶ ὑπερέχαιρε πρὸ τοῦ αἰῶνος ἡ Ἁγία Τριάς, προγινώσκουσα κατὰ τὴν θεαρχικήν Της ἰδέαν, τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ. Διότι, εἶναι γνώμη τινῶν Θεολόγων, ὅτι ἂν καθ’ ὑπόθεσιν ὅλα τὰ ἐννέα τάγματα τῶν Ἀγγέλων ἤθελαν κρημνισθῇ ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ γίνουν δαίμονες· ἂν ὅλοι οἱ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἄνθρωποι ἤθελαν γίνῃ κακοὶ καὶ ὅλοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν κόλασιν χωρὶς νὰ γλυτώσῃ τινάς· ἂν ὅλα τὰ κτίσματα, οὐρανός, φωστῆρες, ἄστρα, στοιχεῖα, φυτά, ζῶα, ἤθελαν ἀποστατήσῃ κατὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ εὔγουν ἀπὸ τὴν τάξιν των καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ μὴ ὄν· μ’ ὅλον τοῦτο, ὅλες αὐτὲς οἱ κακίες τῶν κτισμάτων, συγκρινόμεναι μὲ τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος τῆς Θεοτόκου, δὲν ἠδύναντο νὰ λυπήσουν τὸν Θεόν. Διότι, μόνη ἡ Κυρία Θεοτόκος ἦτον ἱκανὴ νὰ Τὸν εὐχαριστήση κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα καὶ νὰ μὴ Τὸν ἀφήση τόσον νὰ λυπηθῆ διὰ τὸν χαμὸν καὶ τὴν ἀπώλειαν τῶν τόσων καὶ τόσων κτισμάτων Του, ὅσον ἤθελε Τὸν κάμει νὰ χαίρη ὑπερβαλλόντως διὰ λόγου Της μόνον.

εσπερινός αγάπης στην ομηρική

Πρωτότυπο κείμενο	Ὁμηρικὴ διάλεκτος	Νέα Ἑλληνική
Τὸ Εὐαγγέλιον (Ἰω. κεφ. κ´ 19-25)	Κατὰ τὸν Ὅσιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη  (μελοποιημένο σὲ ἡρωϊκὸ ἑξάμετρο)	Κατὰ τὴν ἀπόδοση τῆς Ἀποστολικῆς  Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου,  Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἱκετεύσωμεν. Σοφία. Ὀρθοί.  Ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Εἰρήνη πᾶσι. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.	Ὄφρα κε νωιτέροισιν ἐν οὔασι πάγχυ βάλωμεν,  Θέσφατον, ἱμερόεσσαν, ἁγνήν, Εὐάγγελον ὄππα,  Μειλίξωμεν Ἄνακτα Θεόν, μέγαν, οὐρανίωνα. Ἰθυγενεῖς· Σοφίη.  Εὐαγγελίοιο κλύωμεν. Εἰρήνη χαρίεσσ᾿ ἐπ᾿ ἀπείρονα δῆμον ἐσεῖται. Ἐκ δ᾿ ἀρ᾿ ᾿Ιωάνοιο, τόδ᾿ ἔστι βροντογόνοιο. Ἀλλ᾿ ἄγετ᾿ ἀτρεμέσι χρησμούς λεύσωμεν ὀπωπαῖς.	Ώστε να καταστούμε ικανοί να ακούσουμε  το Άγιο Ευαγγέλιο,  ας ικετεύσουμε τον Κύριο, τον Θεόν μας. Σοφία. Ορθοί.  Ας ακούσουμε το Άγιο Ευαγγέλιο. Ειρήνη σε όλους. Από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο, το Ανάγνωσμα. Ας προσέξουμε.
19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ  τῇ μιᾷ σαββάτων,  καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων  ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι  διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων,  ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς  καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς·  Εἰρήνη ὑμῖν.  20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας  καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ.  ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.	Εὖτε δή ἠέλιος φαέθων ἐπὶ ἕσπερον ἦλθε.  Καὶ σκιόωντο ἀγυιαί, ἐπὶ χθονὶ πολυβοτείρη,  Ἤματι ἐν πρώτῳ, ὅτε τύμβου ἆλτο Σαωτήρ,  Κληϊσταὶ δὲ ἔσαν θυρίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι,  Βλῆντο δὲ πάντες ὀχῆες ἐϋσταθέος μεγάροιο  Ἔνθα μαθηταί, ὁμοῦ τε ἀολλέες ἠγερέθοντο,  Μυρόμενοι θανάτῳ ἐπ᾿ ἀεικέϊ Χριστοῦ Ἄνακτος,  Καὶ χόλον ἀφραίνοντα ᾿Ιουδαίων τρομέοντες,  Ἤλυθε δὴ τότε Χριστὸς Ἄναξ θεοειδέϊ μορφῇ  Ἔστη δ᾿ ἐν μεσσάτῳ ἀναφανδόν, καὶ φάτο μῦθον.  Εἰρήνη ὑμῖν φίλη, ἡσυχίη τ᾿ ἐρατεινή.  Ὡς εἰπών, ἐπέδειξεν ἐὴν πλευρὴν ἠδὲ χεῖρας·  Γήθησαν δὲ μαθηταί, ἐπί ἴδον Εὐρυμέδοντα.	Κατά την εσπέραν της ημέρας εκείνης,  της πρώτης εβδομάδος,  και ενώ οι πόρτες ήσαν κλειστές,  εκεί που ήσαν συγκεντρωμένοι οι μαθηταί,  διότι εφοβούντο τους Ιουδαίους,  ήλθε ο Ιησούς  και στάθηκε εις το μέσον και τους λέγει,  "Ειρήνη να είναι μαζί σας».  Όταν είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια του  και την πλευράν του.  Οι μαθηταί εχάρησαν διότι είδαν τον Κύριον.
21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·  Εἰρήνη ὑμῖν.  καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ,  κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.  22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·  Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον·  23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.	Τούς δ᾿ αὖτις προσέειπεν Ἰησοῦς οὐρανοφοίτης·  Εἰρήνη ὑμῖν φίλη, ἡσυχίη τ᾿ ἐρατεινή·  Ὡς ἐμὲ πέμψε Πατήρ, ὅς ὑπέρτατα δωμᾶτα ναίει,  Ὧδ᾿ ἐγὼ ὑμέας εἰς χθόνα πέμπω εὐρυόδειαν.  Ὡς ἄρα φωνήσας, μύσταις ἔμπνευσ᾿ ἀγορεύων·  Πνεῦμα δέχνυσθ᾿ ἅγιον φαεσίμβροτον, ὑψιθόωκον· Ὧν μέν ἀτασθαλίας θνητῶν ἀφέητ᾿ ἐπὶ γαῖαν,  Τοῖσιν ἦ που ἀφίενται ἐπ᾿ οὐρανὸν ἀστερόεντα,  Ὧν δ᾿ ἀρ᾿ ἐπεσβολίας ὑπερφιάλων κρατέητε,  Τοῖσιν ἁλυκτοπέδης κεῖναι σθεναρῶς κρατέονται.	Ο Ιησούς τους είπε πάλι,  «Ειρήνη να είναι μαζί σας.  Καθώς έστειλε εμέ ο Πατέρας  και εγώ στέλλω εσάς».  όταν είπε αυτό εφύσησε εις το πρόσωπον και τους λέγει,  «Λάβετε Πνεύμα Άγιον,  εάν κάποιων συγχωρήσετε τις αμαρτίες να είναι συγχωρημένες,  αν κανενός δεν τις συγχωρήσετε, θα μείνουν ασυγχώρητες».
24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος,  οὐκ ἦν μετ᾿ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς.  25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί·  Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον.  ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς·  Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων,  καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,  καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ,  οὐ μὴ πιστεύσω.	Θωμᾶς δ᾿ ᾧ ἐπίκλησις ἅπασι Δίδυμος ἀκούειν,  Οὐχ ἅμα τοῖς ἄλλοις μύσταις πρίν ὁμώροφος ἔσκε,  Ἰησοῦς ὅτ᾿ ἔβη εἴσω μελάθροιο ἑταίρων.  Ἴαχον οὖν ἄλλοι τούτῳ ἐρίηρες ἑταῖροι·  Εἴδομεν ὀφθαλμοῖσιν Ἰησοῦν Παγκρατέοντα.  Τούς δ᾿ ἀπαμειβόμενος Θωμᾶς προσέφησεν ἀτειρής·  Ἴχνια ἥν μὴ ἴδω μετὰ χείρεσιν ἡλοτορήτῃς,  Δάκτυλον ἐμβάλω τε ἐκείνου ἔνδοθι χειρός,  Χεῖρά τ᾿ ἐμὴν εἴσω πλευρῆς οἱ ῥεῖα βαλοίμην,  Οὔποτε ὑμετέροισι λόγοις κεφαλῇ κατανεύσω.	Ο Θωμάς, ένας από τους δώδεκα, ο ονομαζόμενος Δίδυμος,  δεν ήτο μαζί τους όταν ήλθε ο Ιησούς.  Του είπαν λοιπόν οι άλλοι μαθηταί,  «Είδαμε τον Κύριο».  Αυτός δε τους είπε,  «Εάν δεν ειδώ εις τα χέρια του το σημάδι από τα καρφιά  και δεν βάλω το δάκτυλό μου εις το σημάδι από τα καρφιά  και δεν βάλω το χέρι μου εις την πλευράν του,  δεν θα πιστέψω».

Η Δ Ο Ν Η (Άγιος Νικόδημος)

Δεν υπάρχουν ισχυρότεροι μαγνήτες και θελκτικότεροι εξουσιαστές και ποθεινότερες αλυσίδες για την καρδιά του ανθρώπου, από τις ηδονές των πέντε αισθήσεων. Πόσο αρεστές και πόσο βλαβερές είναι! Και ο καλύτερος ρήτορας δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει ποτέ την κακία τους και την βλάβη που προξενούν στην ψυχή. Αν ο διάβολος μας έδινε το φαρμάκι του με κάποιο πικρό βότανο, δεν θα το πίναμε. Επειδή όμως μας το δίνει με το μέλι των ηδονών, το παίρνουμε ευχάριστα.

Από τις ηδονές, οι σαρκικές – δηλαδή η πορνεία, η μοιχεία και όλα τα σχετικά πάθη – τυφλώνουν την καρδιά και κολλάνε την καρδιά μας στα παρόντα πράγματα περισσότερο από κάθε άλλη αμαρτία, γι’ αυτό είναι από τα μεγαλύτερα εμπόδια της σωτηρίας μας. Και αληθεύει εκείνο που είπε ένας άγιος, ότι, εκτός από τα βρέφη, λίγοι μόνο φτάνουν στον παράδεισο, εξαιτίας των σαρκικών αμαρτημάτων.

Άλλες μορφές ηδονών είναι ο πολύς ύπνος, τα καλά φαγητά, τα ωραία φορέματα, τα μαλακά στρώματα και γενικά όλες οι ικανοποιήσεις των αισθήσεων.