σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων

Κατά Θεόν και παρ’ανθρώποις… δύο όψεις, μια ενωτική ευθεία, ένα Ι, δύο άκρα… και στο μέσον ή χνους που απαγορεύει θέαση, κίνηση από κάτω προς τα άνω, ή δια σταυρού (1), ένωσις αυτών, αρμονική ανθρώπινη διασκοπία και λύσις. 

Πραγματοποιήθηκε μια θεατρική παράσταση, την 6/5/2023 στην αγγλία, ένα τελετουργικό ίσως παληό, ίσως άγνωστο, αλλά τώρα με τα ΜΜΕ, γνωστό, φαντασμαγορικό, όπου μεταξύ πολλών στοιχείων, ακούστηκε και ένας ψαλμός. βυζαντινός Χορός Ψαλτών ψάλλει στη στέψη του Βασιλιά της Αγγλίας Καρόλου Γ΄ 

ακούσαμε πολλές φορές το : …Κύριε σώσον τον βασιλέα.... λες και ήταν βυζαντινός αυτοκράτορας (όχι βέβαια όλοι φιλόθεοι ουσιαστικά, αλλά τουλάχιστον τυπικά). Συνηθίζει ο άνθρωπος να απαιτεί προστασία και σωτηρία (με την δική του ο καθένας νοηματοδότηση), απροϋπόθετα, λες και ο Θεός υποχρεούται. Εμφανίζονται κατά καιρούς πολλοί μνηστήρες αυτής της χρίσης εκ Θεού και συνεχιστές της αυτοκρατορίας…. καίσαρες, τσάροι (τσίζαρ), οθωμανοί (συνεχιστές) κοκ. Κύριος οίδε.    

Επί του πρακτέου, όταν μεταξύ μας συζητάμε, πολλές φορές ακούγεται το: …είμαι υπεύθυνος για αυτά που λέω κι όχι για αυτά που νομίζεις πως λέω. Πόσο περισσότερο ισχύει στα θεία νοήματα, όπου ο άνθρωπος κόβει και ράβει (με βάση την μεθοδολογία των αιρέσεων) τα θεία λόγια, προσαρμόζοντας αυτά στα δικά του δεδομένα, την κοσμοθεωρία και τις επιδιώξεις του και για όσο τον συμφέρουν. 

Γράφει πχ το δολάριο επάνω του, in god we trust…. αλλά ποιον θεό εννοεί; Είδαμε στο Φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ότι άλλη γνώμη έχει Ο Θεός κι άλλη ο καθένας ‘’φιλόθεος’’ και ‘’φιλάνθρωπος’’. Δικαιωματικά, κι αυτοί μεταξύ τους, πιστεύουν απόλυτα το god save the queen, god save America…. άνευ προϋποθέσεων. Κατακρίνοντας με ευκολία, ξεχνάμε ότι κι εμείς, αδιόρθωτοι, αμετανόητοι σε

με αφορμή τον phylax στο π.φάληρο (και άλλα όμοια είδωλα)

                         

φαινόμενο που διαχρονικά έτσι συνέβαινε, είτε εμφανώς είτε όχι, οπότε αναμενόμενο και στην εποχή μας, που διακρίνεται για την σαρκολατρεία και αποστασία της από το θείο θέλημα. Στηνόντουσαν είδωλα επί γης.

Συμπυκνωμένα, όπως στους πρόποδες του όρους Σινά τον χρυσό βου, προς προσκύνηση.

Όποιος θέλησε (και δεν θέλουν όλοι, κατά την ελευθερία τους) να ξεκολλήσει από την γη και να ανεβεί στον ουρανό (και εκεί, στην κορυφή, όπου λαμβάνονται οι θεοχάρακτες πλάκες) και θείο θέλημα, διακρίνει το ψυχοβλαβές του ειδώλου και λογικά τείνει προς κατάργησή του. Ο μεν Μωυσής δια χειρών, ο δε αγ.Σπυρίδων και μ.Χ. δια προσευχής (αμήν δι ευχών), με αρχή τέτοιων βιωμάτων και ‘’καλής γραμμής’’ από την γέννηση του Θεανθρώπου δια Της Θεοτόκου, όπως φαίνεται στην Προσκύνηση των Μάγων.. που ο αγ.Ιωάννης Δαμασκηνός μας αναφέρει.