διαίσθηση αίσθηση και θέα Θεού

με αφορμή τους λόγους του γερ Δαμασκηνού για θεωρία όντων και Θεού καθαρή καρδιά λόγους (δεσμός σαν βίντεο στο ytb, αλλά και στο τέλος του άρθρου), δυο συνειρμικές σκέψεις....

είναι αδιαμφισβήτητο ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ έξω ζωής και εσωτερικής (1) του ίδιου ανθρώπου [αφού έξω μπορεί νάχει υγεία σχετική, μέσα όμως λέπρα λόγω αμαρτιών. να είναι ευκίνητος εξωτερικά, ακίνητος όμως έσω. Έξω να βλέπει να ακούει, μέσα όμως (συνήθως) κωφός και τυφλός στα πνευματικά, αλλά και τα αντίθετα….]. Η καθεμιά (ζωή) με τα ‘’εργαλεία’’ της και , αισθητήρια αντίληψης. Με αφετηρία δυο πεντάδες, έξω έσω όραση και οφθαλμοί, έσω έξω ακοή, έσω έξω κίνηση. 

 …κι αυτά, ανάλογα με το πυρ που πνέει εντός μας, θα καταλήξουν σε μονάδα και πεντάδα απλή, ‘’ενωμένη’’ με το διαπνέον πυρ… (πως η διπλή πεντάδα αισθήσεων γίνεται απλή… και λίγα τινά περί έρωτος, που πετυχαίνει την ένωση). 

Είναι αυτός, ο έρως (και πόθος) Θεού που θα γίνει αιτία να εισαχθεί Ο Θεός μέσα μας, αρχικά κρυμμένος και κεκαλυμμένος, σαν μέσα σε μήτρα, και ως διαίσθηση (2), στο κέντρο της διόρασης και διακοής. Αυτή είναι και η αρχή του ‘’ευαγγελισμού’’ μας (και σύλληψης) Του Κυρίου, δια Της Θεοτόκου, εν ημίν… ώστε σιγά σιγά να ‘’μορφούται’’ Ο Κύριος εν ημίν και προβεί στον μυστικό (ψυχικό) πρώτο  ‘’εναγκαλισμό’’ (όπως συμβόλιζε το δαχτυλίδι* του προφ.Συμεών του θεοδόχου)  αρραβώνα και εφεξής αμήν προκοπή και πρόοδο… Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό. (Λουκ.β’40) … όπως σημειώνεται στα ‘’40’’ Του μέσα στον οίκο της ψυχής μας, αμήν και βιωματικά και στο σώμα (β.μπεθ)…  

Με εργαλείο τον νου (και κατανόηση) δύο είναι οι επιλογές. Ή προς πλήρωσιν εν ημίν της ενυπόστατης σοφίας και νου Χριστού ή α-νοησίας με την άπωσή Του (με την μη αποδοχή ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου…) και τελικά, φρόνησης ή αφροσύνης… (η φλογίνη ρομφαία μεταξύ φρονήσεως και αφροσύνης) και στο μέσον, μεταξύ εξορίας και

πως η διπλή πεντάδα αισθήσεων γίνεται απλή… και λίγα τινά περί έρωτος, που πετυχαίνει την ένωση

Από τον παρακλητικό του αγ.Νικολάου του εξ ιχθύος Κορίνθου διαβάζουμε….  αλλά και από την ακολουθία της θείας μεταλήψεως το: Ψυχὴν κάθαρον, ἁγίασον τὰς φρένας· τὰς ἰγνύας στήριξον ὀστέοις ἅμα· αἰσθήσεων φώτισον ἁπλῆν πεντάδα· ὅλον με τῷ σῷ συγκαθήλωσον φόβω. Ἀεὶ σκέπε, φρούρει τε καὶ φύλαττέ με ἐκ παντὸς ἔργου καὶ λόγου ψυχοφθόρου. 

Ἅγνιζε καὶ κάθαρε καὶ ῥύθμιζέ με· κάλλυνε, συνέτιζε καὶ φώτιζέ με·
δεῖξόν με σὸν σκήνωμα Πνεύματος μόνου, καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας· ἵν᾿ ὡς σὸν οἶκον εἰσόδῳ κοινωνίας, ὡς πῦρ με φεύγῃ (1) πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος. 

Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους,… (του αγ.Συμεών του μεταφραστού). 

Έχοντας ελάχιστη αυτογνωσία, νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως έχει μόνο σωματικά αισθητήρια (που αντιλαμβάνονται τον έξω αυτού κόσμο). Ούτε πάλι και στερείται εσωτερικών αντίστοιχων αισθητηρίων που αντιλαμβάνονται τον έσω και πνευματικό. Και όνειρα θα δουν παρά τα κλειστά εξωτερικά μάτια και

Η σημασία της ευαγγελικής περικοπής των δέκα παρθένων

Τρίτη μεγίστη Παρθένους δέκα φέρει,
Νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

Στη Μαρία Ζ. που ρωτά…Πέντε σοφές και πέντε μωρές παρθένες. Διάβασε: πέντε σοφές και πέντε μωρές ανθρώπινες ψυχές. Οι σοφές είχαν τα καντήλια καθαρά και το λάδι ενώ οι μωρές μόνον τα καντήλια.

Τα καντήλια κατ’ αρχάς συμβολίζουν το σώμα και το λάδι το έλεος. Ίσως, η ελληνική λέξη «έλαιον» να έχει κάποια σχέση με τη λέξη έλεος. Από τη λέξη έλεος παράγεται και η λέξη πολυέλεος, που σημαίνει αυτόν που έχει πολύ έλεος. Ο πολυέλεος του ναού ανάβει κατά τη διάρκεια του όρθρου όταν ψέλνονται οι ψαλμοί περί του πολύ ελέους του Θεού έναντι του εκλεκτού Του λαού με την επανάληψη «ότι εις τον αιώνα το έλεος Αυτού αλληλούια» (Ψαλμ. 135:1). Οι σοφές παρθένες είχαν, λοιπόν, παρθένο σώμα με παρθένα ψυχή αλλά μαζί μ’ αυτό και μεγάλο έλεος. Έλεος απέναντι στους πιο αδύναμους από τις ίδιες, που ακόμα δεν είχαν απελευθερωθεί από τις αμαρτίες. Οι μωρές παρθένες κρατούσαν αυστηρά τη σωματική παρθενία αλλά ήταν ανελέητες και έβλεπαν περιφρονητικά τους πιο αδύναμους από τις ίδιες. Τους κατέκριναν με αλαζονεία και τους αποστρέφονταν με υπεροψία. «Δίκαια τις αποκαλούν μωρές»,

‘’άσκηση’’ νηπίων

Λογικό είναι, πριν φτάσει κάποιος σε μέτρα ασκήσεως πανεπιστημίου, να έχει ήδη τις βάσεις και παιδεία του νηπιαγωγείου.

Κι ενώ όλοι οι εμπειρικοί θεοφόροι πατέρες της Ορθοδοξίας αναφέρονται στον νου μέσα στην καρδιά, που όντως δια εμπείρου πνευματικού είναι η απλανής οδός και ενέργεια της κυκλικής κίνησης χάριτι Θεού, του νοός στην καρδιά, ο άγιος Πορφύριος ξεκινά για μας τα νήπια με την πρόταση ‘’συγκέντρωσης’’ του νου στο κέντρο της κεφαλής, αν είναι δυνατόν αμετεώριστα και χωρίς φαντασίες.

Όντως τέλειος νους, νους αφάνταστος κι η φαντασία ‘’εισέρχεται’’ και από έξω και ιδίως από μέσα, διεργαζόμενοι τα έξω δεδομένα.

Όραση, ακρόαση, αίσθηση και ζωή

 Όραση και ακρόαση της φωνής Του και αίσθηση και Ζωή, αχνά και αμήν ολοέν εκτυπώτερα στην ζωή μας, κατά τάξη και ετοιμότητα και φυσικά με τις προηγούμενες προϋποθέσεις κάθαρσης και θεραπείας νοός και καρδίας.

Η επουράνιος κλίμαξ δι ης κατέβη ο Θεός και συγχρόνως η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν, συνανυψοί, καθαρίζει όμματα και ώτα, αίσθηση και ζωή από την φαντασία στην Αλήθεια.

[Ιακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Αγία Φωτεινή και τα προτεινόμενα βιώματα εξ αυτού του ‘’χώρου’’

10 Καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιακὼβ ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς Χαρράν. 11 καὶ ἀπήντησε τόπῳ καὶ ἐκοιμήθῃ ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος· καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου, καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ. 12 καὶ ἐνυπνιάσθη, καὶ ἰδοὺ κλίμαξ ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς. 13 ὁ δὲ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς… (Γεν.κη’)

…ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ. 18 καὶ ἀνέστη ᾿Ιακὼβ τὸ πρωΐ καὶ ἔλαβε τὸν λίθον, ὃν ὑπέθηκεν ἐκεῖ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἔστησεν αὐτὸν στήλην καὶ ἐπέχεεν ἔλαιον ἐπὶ τὸ ἄκρον αὐτῆς. 19 καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Οἶκος Θεοῦ·]

‘’Πρέπει’’ να παλαίψει ο ισραήλ, πρέπει να παλαίψει ο νους αν θέλει να δει και να τον δει ο Θεός. (Ισραήλ = νους ορώμενος τω Θεώ).