μετανοώ... αγ.Νικόλαος βελιμίροβιτς

Μετανοώ για όλους τους μεριμνώντες, που, κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα.

Για τον αδύναμο άνθρωπο. αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ για Σένα και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ για όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία, και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν, γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν Εσένα, τον Οικοδεσπότη που τους ντύνει και τους τρέφει.

Μετανοώ για όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν τη ζωή του άλλου για να φυλάξουν τη δική τους. Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι

Ιούδας ισκαριώτης (ιστορικά)

Το κείμενο που ακολουθεί, προέρχεται από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Ιβήρων, αντίγραφο του οποίου απόκειται στο Κελλί του του Αγίου Γοβδελά του Πέρσου της Ιεράς Μονής Ιβήρων, το οποίο αντέγραψε και εξέδωσε δίς ο Αγιορείτης (†) Ιερομόναχος Αβέρκιος το 1895 και 1896 στην Βάρνα.

Κατάγονταν από την Ισκάρια και ο πατέρας του ονομάζονταν Ρόβελ. Μια νύκτα η μητέρα του ξύπνησε έντρομη με φωνές. μετά από έναν εφιάλτη που είχε δει στον ύπνο της και διαλογίζονταν περί αυτού.

Ο Ρόβελ την ρώτησε τι συμβαίνει, για να λάβει την απάντηση ότι εάν συλλάβει παιδί και είναι αρσενικό, τότε αυτό θα είναι ο χαλασμός της γενιάς των Εβραίων.

Πράγματι, κατά σύμπτωση, τη νύχτα εκείνη συνέλαβε η γυναίκα του Ρόβελ καιγέννησε μετά από καιρό αγόρι. Φοβούμενοι την πραγματοποίηση του εφιάλτη, κατασκεύασαν ένα κιβώτιο, σαν αυτό που είχαν κάμει στην Αίγυπτο για τον Μωϋσή, τοποθέτησαν το παιδί τους μέσα σε αυτό και το άφησαν στη θάλασσα της Γαλιλαίας.

Απέναντι της Ισκαρίας, υπήρχε μικρή νήσος όπου ποιμένες ξεχειμώνιαζαν τα

Ποιὸν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γιὰ τὴν ἐξομολόγηση Θὰ ἤθελες νὰ μάθης ἂν ἡ ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀπαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιὸ συχνὰ στὴν ἐξομολόγηση μὰ σταμάτησες ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε γι’ αὐτό. Δὲν ἔπρεπε νὰ διακόψεις. Ποιὸν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότερος ὅλων: οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε (Λουκ. 6, 25). Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τέχνη σου ἔχεις καὶ ἕνα ἀμπέλι, πού σοῦ δίνει καλὴ παραγωγή, ἐπειδὴ τὸ καλλιεργεῖς πολύ. Ἂν κάποιος ἐγκατέλειπε τὸ ἀμπέλι του καὶ εἰρωνευόταν ἐσένα ποὺ φροντίζεις μὲ ἐπιμέλεια τὸ δικό σου, μήπως θὰ σήκωνες τὰ χέρια σου ἀπὸ τ’ ἀμπέλι καὶ θὰ σταματοῦσες νὰ τὸ καλλιεργεῖς; Σίγουρα, δὲν θὰ τὸ ἔκανες αὐτό.

Πῶς μπορεῖς λοιπὸν νὰ ταλαντεύεσαι ἀναφορικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τ’ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδὴ ὅταν πεθάνεις, τὴν ψυχή σου θὰ τὴν πάρεις ἐνῶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ ἀφήσεις. Ἀπ’ ὅλες τὶς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στὴ γῆ, ὁ κόπος γιὰ τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ πιὸ συνετός. Γιὰ τοῦτο, γύρνα στὴν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπὸ τὴν ψυχή σου καὶ ξεκίνα πάλι νὰ ἐξομολογῆσαι….

Οἱ ἁμαρτίες θεριεύουν καὶ πολλαπλασιάζονται μέσα στὴ μυστικότητα. Μόλις ὅμως βγοῦν στὸ φῶς, ξηραίνονται καὶ πεθαίνουν. Μὴν πεῖς: δὲν ἔχω ἁμαρτίες! Διάβασε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ δίκαιος στὸ Ψαλτήρι: ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις

η καθ’ημέραν εμπράγματος κλίμαξ, των δύο όψεων και δύο κατευθύνσεων…

στο … από την ελάττωση του κακού στην απάθεια και θεοπτία ο άγιος μας δίνει μια λογική αλληλουχία και ‘’σειρά’’ χωρίς κενό, ώστε αυτή η κλίμαξ, να είναι βατή από την γη στον ουρανό. Κι αυτές οι αρετές, είναι τα δομικά ‘’υλικά’’ της θείας οικοδομής που ξεκινάει από την βάση και καταλήγει στην κορυφή… Θεού η χάρις… [Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· (ψαλμ 126^ος ρκς’)]. 

Κι όσο αυτά τα σκαλοπάτια με τα χαρακτηριστικά τους, σαν αρετές μας ανεβάζουν, τόσο η απουσία τους (και δεν είναι τόλμη να τα αναφέρουμε ως πάθη), μας κρατάνε στην βάση κι ακόμη χειρότερα, μας κατεβάζουν και κάτω της φύσεως, στο δυσώδες υπόγειο (και παραφύση)… 

Μπορεί τα φυσικά μας μάτια να μην βλέπουν άμεσα όσα και όπως τα είδε ο άγιος, αλλά έτσι είναι. Η ‘’γυμνή’’ αλήθεια, που τώρα είναι ντυμένη με τους δερμάτινους χιτώνες, απλώνεται από την γη στον ουρανό. Όπως και στα φυσικά οικοδομήματα κάθε όροφος ενώνεται με τον προηγούμενο και επόμενο και όλους μαζί με το κλιμακοστάσιο. Συμβατικά θα μπορούσαμε να νοήσουμε το όλον, ότι η κάθετος (ή ελικοειδής) κλίμαξ ενόσω ζούμε, από κάθε σκαλοπατάκι απλώνεται (-) ένα οροφοδιαμέρισμα. 

Αν υπάρχει πόθος ανόδου, και βίωσης της αλήθειας που εκ της γης ανατέλλει, οι δερμάτινοι χιτώνες που μας περιβάλλουν, χρήζουν διαφάνειας για να μην διαστρεβλώνεται Αυτή. Το ότι πίσω από τα φαινόμενα ‘’κρύβονται’’ τα αληθή καλό και κακό (ως άγγελοι και ως δαίμονες) που ενεργούν και εφ’ημών (από έξω προς τα μέσα σαν είσοδοι) και δι ημών στον κόσμο (από έσω προς τα έξω σαν έξοδοι), αυτό είναι σίγουρο. Από εκεί και πέρα, η ελεύθερη επιλογή μας στο σε ποιους θα γίνουμε αγωγοί και σε ποιους μονωτές, θα είναι υπεύθυνη (η θέληση) αφενός σε ποια από τις δύο όψεις, σαν συμ-περι-φορά θα ‘’επενδύσουμε και οίκο θα δομήσουμε’’ (φωτεινή ή σκοτεινή) και που νομοτελειακά (και δίκαια), θα καταλήξουμε… 

περί αγωγιμότητος και μόνωσης 

…είναι εμπράγματα η ἐλάττωσις τοῦ κακοῦ με την ἀποχὴ του, μέσω μόνωσης αυτού εκδήλωσής του στην ζωή μας και κόσμο, σε σχέση με την αδιαφορία και

Μία συγγνώμη μετά θάνατον…

Λέει ο παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, άγιος Κληρικός:«Κατέβαινα από τον άγιο Νικόλαο και συνάντησα μια παλαιοημερολογίτισσα και τη χαιρέτησα. Εκείνη όμως όχι μόνο δεν με χαιρέτησε, αλλά γύρισε πίσω και με μούτζωνε με τα δυο της χέρια… Μετά από καιρό κοιμήθηκε και ερχότανε στον ύπνο μου κάθε βράδυ σε άθλια κατάσταση, σαν ζητιάνα, και με ενοχλούσε και ζητούσε κάτι.

Πήγα στα Τρίκαλα στη Μητρόπολη και τα ανέφερα. Ρώτησα το Δεσπότη τι να κάνω και μου είπε, να πας νύκτα, αφού την ημέρα δεν αφήνουν τα παιδιά της, να κάνεις ένα τρισάγιο στον τάφο της για να συγχωρηθεί η ψυχή της. Αφού έκανα το τρισάγιο, κατόπιν δε με ενόχλησε άλλο»

(βιβλίο: Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 1975, στο «Αγιολογία», αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, σελ. 83-84

πηγή

---

πολλές φορές ''εμφανίζονται'' κεκοιμημένοι σε ανθρώπους οικείους τους... ''μοιάζει'' να ζητάνε την προσευχή τους, ένα τρισάγιο, μια ελεημοσύνη, ένα Κύριε ελέησον ένα μνήσθητι... μα το σπουδαιότερο, η αναγραφή του ονόματός τους στην προσκομιδή

σας φωνάζω γοερά, εγώ ο πολύ αμαρτωλός. έρχονται δεινά!!

Προετοιμαστείτε για αυτά που έρχονται, μα μην φοβόσαστε!!!

Έχουμε Θεό, έχουμε τον δυνατότερο Θεό, τον Μοναδικό Θεό που υπάρχει, τον Άγιο Τριαδικό Θεό!!!

Μαντέψτε ποιός είναι ο εκλεκτός λαός Του!!! Οι Έλληνες!!!

Όλοι εσείς, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο!!!

Μας περιμένει όπως ο πατέρας τον άσωτο υιό, να γυρίσουμε κοντά Του και μόλις γυρίσουμε θα κάνει την Ελλάδα πάλι αυτό που ήταν!!!

Ελλάς-Ελ-Φώς!!

Φώς της Οικουμένης όλης!!!

Στα Άρματα, Στα Άρματα, Στα Όπλα!!!

Ποιά είναι αυτά όμως;;;

Είναι τα πνευματικά Άρματα, τα πνευματικά Όπλα!!!

Το πολυβόλο μας είναι το κομποσχοίνι,

η Ευχούλα, η Καρδιακή Προσευχή!!!

Το μπαζούκα μας είναι το ψαλτήρι,

η πνευματική μας σχέση με τον ηρώδη και τα νήπια…

…μπορεί ιστορικά σωματικά να απέχουμε και αυτό να μας κάνει λογικά και ανθρωπίνως,   κατακριτές των επιλογών του, αλλά δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτήν την ‘’χρονική’’ απόσταση και   επανάπαυση, γιατί πνευματικά έχουμε σχέση, αφού ηρώδης κατά τον άγιο Μάξιμο είναι ο δερμάτινος. Και ποιος δεν είναι ενδεδυμένος με δερμάτινους χιτώνες (φύλλα συκής) που σαν περίβλημα περισφίγγει την καρδία και θέλει να οικειοποιηθεί και μη χάσει τον θρόνο του; 

τρέμει στην ιδέα ο ιστορικός ηρώδης, τρέμει στην ιδέα και ο εν ημίν. Αυτόν να ψάξουμε και πριν ‘’φύγουμε’’ να διορθωθούμε… γιατί θάμαστε συνυπεύθυνοι (για να μην πω οι μόνοι υπεύθυνοι) της μεγάλης αυτής μιαιοφονίας που κυνηγάει να αποκτείνει Χριστό (και Πρόδρομο)… 

όλα για έναν θρόνο…. ακούγοντας τον αγ. Αρσένιο Μπόκα να μας γνωρίζει… (στο θρόνος και σταυρός)… Ὑπάρχει σ᾿ ἐμᾶς ἕνας θρόνος κι ἕνας σταυρός. Ὅταν ἐμεῖς στεκώ­μεθα στόν θρόνο, ὁ Χριστός μας κάθεται στόν σταυρό, καί ἀντίστροφα. 

Είναι τα δύο Η πέριξ Του ανατέλλοντος Ηλίου (Χριστού στην βηθλεέμ) με την γέννηση, δυο αγιογραφικά πρόσωπα που καλούμαστε να επιλέξουμε την μία από τις δύο μοναδικές, ‘’στάση’’ ζωής…   ή του προφ.Ηλία που εδαφιεί τα νήπια (και αμαρτίες) για να καθαρίσει την καρδιά προς ενοίκηση Του Κυρίου (μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιά σου πρὸς τὴν πέτραν) και μετοχή του άρτου της Ζωής (όπου βηθλεέμ είναι οίκος του άρτου) κι ο ηρώδης που εδαφιεί τα νήπια για να διατηρήσει τον θρόνο του μέσα στην καρδιά…. μισών Τον Άρτον….  αδιαφορώντας για τις αρετές και τις εντολές του Θεού και το ουκ έξεστιν του Προδρόμου στον ηρώδη και ηρωδιάδα, μολυνόμενος, σε σχέση με τον ''μισούντα'' τα πάθη και τις αμαρτίες* προς καθαρότητα, προφ.Ηλία... με τον έναν προσεγγίζοντα και τον άλλον απομακρυνόμενο από τον Ήλιο της

ετοιμότητα περάσματος...

Ένας ιερεύς ό παπά – Θεόδωρος κλήθηκε γιά νά κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους.

Έναν πλούσιο, σκληρό καί φιλάργυρο καί μία ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, μέ τιμιότητα καί σωφροσύνη, σκληρό αγώνα καί φτώχεια πολλή, εκείνα τά χρόνια, οκτώ παιδιά!!!

Ό παπά-Θεόδωρος πήρε μαζί τόν διάκονο του, τόν διάκο -Λαυρέντιο. Μπροστά ό νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος καί ό ιερεύς μέ τό άγιο Ποτήριο, ασκεπής καί μέ τόν Αέρα στούς ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στό σπίτι τού πλούσιου, αλλά αυτός ούτε κάν ήθελε νά ακούσει γιά Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:

-Δέν είμαι εγώ γιά θάνατο!

Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ τού ιερέως καί τού άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δέν ήθελε νά κοινωνήσει. Λέγει τότε ό διάκονος, ό πατήρ Λαυρέντιος:

-Πάτερ Θεόδωρε, μού δίνετε, σάς παρακαλώ τό άγιο Ποτήριο, νά πάω νά κοινωνήσω τήν ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία καί εσείς νά συζητήσετε μέ τόν ασθενή μέχρι νά γυρίσω! καί, εάν έχει πεισθεί, νά τόν κοινωνήσομε μετά;

-Νά πάς παιδί μου, μέ τίς ευχές μου.

Ό νεωκόρος μπροστά μέ τό λαδοφάναρο καί πίσω ό διάκονος μέ τήν Θεία

οπτασία του γερ.Φιλόθεου Ζερβάκου

Βλέποντας την άθλια και αξιοθρήνητη κατάσταση της Εκκλησίας και της Πολιτείας ανέβηκα στην κορυφή του βουνού όπου πριν από χρόνια είχα κτίσει Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων και παρακαλούσα θερμά τον ουράνιο Πατέρα:

Ή να δώσει μετάνοια και φώτιση στους ανθρώπους να Τον γνωρίσουν και να πάψουν να Τον βρίζουν, να Τον βλασφημούν, να Τον καταφρονούν, να αμαρτάνουν ή να πέθαινα για να μην βλέπω τις θλίψεις, τις στεναχώριες, τις συμφορές οι οποίες έρχονται συνήθως στους αχάριστους, αγνώμονες, απειθείς και σε όλους τους αμαρτωλούς που υπηρετούν το κακό.

Μια νύχτα μετά την προσευχή κοιμήθηκα και μου φάνηκε ότι βρέθηκα 70 μέτρα μακρυά από τον Ναό των Αγίων Πάντων και 40 μέτρα μακρυά από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται εκεί κοντά.

Τότε άκουσα έναν φοβερό κρότο κι έναν ήχο ο οποίος σαν αν ερχόταν από τον ουρανό προς το μέρος των Αγίων Πάντων. Στην αρχή νόμισα ότι γκρεμίσθηκε ο Ναός των Αγίων Πάντων και κοιτώντας προς το μέρος εκείνο είδα ότι ο Ναός δεν

Ο μέγας κανών, μεταξύ ε-αυτού και Αυτού ...

στην διαδρομή της μεγάλης τεσσαρακοστής, μετά την κλίμακα του αγ.Ιωάννη (δ’νηστειών) και πριν την ε’ νηστειών, Κυριακή της αγ.Μαρίας αιγυπτίας, του προτύπου της μετανοίας, ο μέγας κανών είναι το καύσιμο υλικό (1), η απαραίτητη μεθοδολογία για να ανοιχτεί στον άνθρωπο ο εσωτερικός δρόμος και κατανοήσει βιωματικά την κλίμακα του αγ.Ιωάννου σιναΐτου. Κι αν δεν μπει σε αυτόν τον τρόπο ''νόησης'', προσέγγισης και αντίληψης Γραφών και καθημερινότητος, μπορεί με τα διάφορα ''ενδιαφέροντα'' αναγνώσματα να αποκτήσει κατάρτιση και ''γνώση'' των θεολογικών, αλλά υστερεί σε ουσία...  μένοντας στα είδωλα (και εικόνες). Μένοντας στο εν δυνάμει (και κατ'εικόνα, όσο καθαρά κι αν είναι αυτή εκτυπωμένη) αλλά όχι εν ενεργεία, όχι στον δρόμο του καθ'ωμοίωσιν...  

Ο μέγας κανών, βοηθά μυστικά στην κίνηση από το κάτω (και έξω) όριο, τους πρόποδες του όρους Σινά, όπου προσκυνούνται τα είδωλα (όπως στην αίγυπτο, όπου ο νους / ισραήλ, είναι αιχμαλωτισμένος) προς την κορυφή και θεοπτία και Αγίων Τόπων (δια Της Θεοτόκου, φλεγόμενης και μη καιόμενης βάτου). 

Θεοπτία και ‘’εγγραφή’’ όχι τυπικά σε σκληρές πέτρες (και καρδιές) αλλά σε καθαρή καρδία… [ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλὰ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις. (Β’Κορ.γ’3)]. … με πρώτη βαθμίδα την αποταγή (φεύγε και πίσω μην κοιτάς) του κοσμικού φρονήματος.. και ύψιστη την αγάπη. Αμήν δι ευχών…  με διακόνους (κλίμαξ και διακονία) τον προφ.Μωυσή (για την πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών) και τον προφ.Ηλία (για την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης).  

…η κλίμαξ και ο μέγας κανών κείνται μεταξύ του κάθε ανθρώπου ως εικόνος Αυτού (ε-αυτού) και του προτύπου (Αυτού / Χριστού) και υπέχουν την θέση

H μετάνοια όπως την έμαθα από τον Όσιο Παΐσιο

Πολλές φορές τον έχω δει, από το 1979 μέχρι το 1994 που κοιμήθηκε, μα εκτός από μία ερώτηση, που εγώ έκαμα, ουδέποτε τον ερώτησα κάτι, πάντα αυτός μου μίλαγε και με δίδασκε.

Ήταν το 1990, όταν πρωί πρωί φτάσαμε στην Παναγούδα με τον Γιώργο. Μας άνοιξε φιλόξενα και με πήρε αγκαλιά τραβώντας με απαλά κάπου να μείνουμε μόνοι μακρυά από τον φίλο μου.
Με κοιτά στα μάτια και μου λέει:

-«Άκουσε με, Ανδρέα. Πρώτα η σχέση σου με τον Θεό τον οποίο να Αγαπάς με όλη σου την καρδιά που σημαίνει να φυλάσσεις μέσα σου τις Εντολές Του.

Ύστερα, να αγαπάς τη γυναίκα σου, όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία!

Να αγαπάς, σημαίνει να Μετανοείς και να συγχωρείς!

Να έχεις πάντα σαν έγγαμος στο νου τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου που διαβάζεται στο Μυστήριο του Γάμου: Οι άνδρες να θυσιάζεστε για τη γυναίκα σας, όπως ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία και την παρουσίασε καθαρή ενώπιον του Πατρός.

Θυσία, σημαίνει Μετάνοια!

Να αγαπάς να βρίσκεις το σφάλμα σου, το δοκάρι σου, όπως λέει ο Χριστός και μετά θα διαβλέπεις – δηλαδή θα βλέπεις δια του Χριστού – το σφάλμα της γυναίκας σου, με συμπόνια δηλαδή και θα την συγχωράς από καρδίας.

με αφορμή την καμμένη γη, την έσω, την έξω και την θέληση αποκατάστασής τους…

Μαυρίζει η ψυχή όταν ακούει πως το δάσος της δαδιάς θα αποκατασταθεί σε 150 χρόνια και αν… Κάνουν την γενναία τους προσπάθεια, στο μέτρο του δυνατού υγιείς διάνοιες.. με το Έλληνες φοιτητές δημιούργησαν επαναστατικό τζελ που αναγεννά καμένες εκτάσεις 

Πλέον όμως της εξυγίανσης της διανοίας (που είναι δούλη) ανάγκη θεραπείας έχει και η κυρία. Ο νους, που μόνο δια της χάριτος μέσω μετανοίας μπορεί να επανορθώσει και σταθεί εκεί που του αξίζει. 

Στο θέμα της αποκατάστασης, έχουμε τον άγιο τρόπο (δυνάμει Του Θεού, όπως ο προφ. Μωυσής (+4σεπ) σώζεται εκ των υδάτων), τα επίγεια επιστημονικά, λογικά (όπως ‘’σώζεται’’ και ο πολυμήχανος Οδυσσέας δια της οξυδέρκειας και δυνάμεων του εαυτού) αναγνωρίζοντας κι οι δυο (λογικό και υπέρλογο το παράλογο και ύδατα που θέλουν να μας καταποντίσουν και αφανίσουν…) αλλά και την τάχα λύση, την φανταστική, που προσφέρουν απλόχερα τα δαιμονικά (ως αποκομμένη εκμετάλλευση ενεργειών). 

Έμπρακτα (άγια), στην Ρόδο (κοντά στο 1995) ζούσε ένας ελεήμων παπούλης, που όταν ήταν στην Κάσο, την μία μέρα φύτευε αρακά και την άλλη μέρα ήταν ψηλός... και φορτωμένος, έτοιμος να δοθεί σαν ελεημοσύνη…. 

Η αποκατάσταση της χλωρίδας (αυτό που ακούσαμε ότι η γη θα αποδίδει καρπούς

περί επιθυμιών και υλοποίησής τους… οι πολιτικοί και η πολιτεία μας

Φυσικό και θεμιτό η ύπαρξη επιθυμιών στον άνθρωπο, αφού αυτές τον υποκινούν και κινούν. Πάλι φυσικό, μέσα στην ελευθερία αυτοδιάθεσής του, εργάζεται με βοηθούς πρακτικούς και θεωρητικούς, (σωματικά και πνευματικά) για την υλοποίησή τους, όταν δίνεται όλος σε αυτές. 

Στον αγωνιστικό χώρο της γης (+) όλα μα όλα, έχουν μια προοπτική, που είναι και το τέρμα της κινήσεως των επιθυμιών. Τον εξοστρακισμό μέσω ορμής, προς τα άνω, 9 (και 999 ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ, αληθινός Θεός και ενσωμάτωση στον ‘’ήλιο’’ ως σωτηρία) ή προς τα κάτω, 6 (και 666 αληθοφανή ποιητή ουρανού και γης, ΙΑΠΕΤΟΣ, απώλεια) όπως στο περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση) κάπως αναλύθηκαν. Κι η ορμή (1) εκ των έσω, παρασύρει και τα έξω, όπως η μηχανή το σκαρί του οχήματος. Οδηγεί τον όλον εαυτό βάσει των επιθυμιών. Το φυγόκεντρο γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ (ε-γώ εικών επί γης) σε σχέση με το κεντρομόλο γενηθήτω Κύριε το θέλημά ΣΟΥ (ε-αυτό, ως εικών Αυτού που ποθεί την επανένωση, από εκεί που ανοήτως και δολίως του άλλου, απεκόπη). 

Προχωράμε, έτσι κι αλλιώς σε μια εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη... με μας να πρέπει να διακρίνουμε το πρόσημο και σε ποιον

για την φοβία του κόσμου…. ο νέος φαραώ, η έρημος και η εκκλησία

φαίνεται να περίσσεψαν οι πονηρές ημέρες και πονηροί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι υπάκουα στο σχέδιο της ‘’νέας’’ εποχής και ‘’τάξης’’ (αταξίας) πραγμάτων…. Μιας εποχής όχι προόδου προς ελευθερία που δι Αίματος χαρίζει Ο Κύριος, αλλά επιστροφής στα παλαιά, όπου ο άνθρωπος ήταν αιχμάλωτος…. (όχι απλά προ, αλλά ιδίως χωρίς Χριστό)...  

ἱνατί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ; ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με. (ψαλμ.μη' 48)... 

«Η μεγαλύτερη τραγωδία του αμαρτωλού είναι ότι ασυνείδητα και χωρίς να το θέλει είναι σύμμαχος των ίδιων των εχθρών του! Απεναντίας, ο δίκαιος άνθρωπος έχει ριζωμένη στον Θεό και στη βασιλεία του Θεού τη δύναμη της ψυχής του και γι’ αυτό δεν φοβάται. Δεν φοβάται τον εαυτό του κι επομένως δεν φοβάται και τους άλλους εχθρούς του. Δεν φοβάται, διότι δεν είναι σύμμαχος ούτε συνεργός των εχθρών της ψυχής του. Κατά συνέπεια, ούτε άνθρωποι ούτε δαίμονες μπορούν να τον βλάψουν. Ο Θεός είναι σύμμαχός του και οι άγγελοι του Θεού είναι προστάτες του. Τι μπορεί τότε να του κάνει ένας άνθρωπος; Τι μπορούν να του κάνουν οι δαίμονες;» - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

… "Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με

η προσωπική σχέση του καθενός με τον Τίμιο Πρόδρομο σαν μετάνοια

Ερμηνεύει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής το όνομα ηρώδης, ως δερμάτινος. 

Είμαστε όλοι ενδεδυμένοι με δερμάτινους χιτώνες, κατά το πρότυπο των φύλλων συκής των πρωτοπλάστων. Περιβεβλημένη η ουσία μας και ‘’σκεπασμένη’’ με σάρκα, με κρυμμένο τον θησαυρό εν οστρακίνοις σκεύεσι διάγουμε κι εμείς την καθημερινότητα. 

Με το όνομα ιούδας να σημαίνει εξομολόγηση, τελικά προβαίνουμε όλοι μας σε μία από τις δύο παρακάτω μοναδικές επιλογές: ή ‘’κρεμάμε’’ (στηρίζουμε, εξαρτάμε) την ζωή μας ορθοδόξως Στον Βασιλέα των όλων (περιπαικτικά βασιλέα των ιουδαίων) Ιησού Χριστό ή σαν τον ισκαριώτη, κρεμάμε την ζωή μας στην συκή (δερμάτινους χιτώνες), αυτοκτονώντας.   

Αν κάποιος θα ήθελε να βρει τον Τίμιο Πρόδρομο και να Τον έχει ως συνοδοιπόρο στην ζωή του και συμπαραστάτη όχι θεωρητικά αλλά επί του πρακτέου, πρέπει να κινηθεί προς τα έσω, όπου η προτεινόμενη και αμήν ποθούμενη βασιλεία.    

μετανοίας αρχή και ανεύρεση του Θησαυρού… 

Με αναλογική σημασία για τον καθένα, όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. …  

Είναι κρυμμένος μέσα μας και πλακωμένος με πολλές λάσπες, χώματα, σκουπίδια…

πατρική υπόμνηση αγάπης για μετάνοια

Το επίγειο τέλος του αγ. Σισώη

Έλεγαν περί του Αββά Σισώη, ότι, όταν επρόκειτο να πεθάνει, και ενώ ευρίσκονταν οι πατέρες της σκήτης γύρω του, έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος και είπε στους παρευρισκομένους ότι:
« Ο Άγιος Αντώνιος ήλθε».
Και μετά από λίγο είπε:
«Να ο χορός [=ομάδα] των Προφητών ήλθε».
Και πάλιν το πρόσωπο του έλαμψε περισσότερο και είπε:
«Να ο χορός των Αποστόλων ήλθε».
Και διπλασιάστηκε ο φωτισμός του προσώπου του και άρχισε να ομιλεί με κάποιους.
Τότε τον ρώτησαν οι πατέρες.
«Με ποιόν ομιλείς πάτερ»;
Και αυτός τους απάντησε:
«Με τους Αγγέλους που ήλθαν να παραλάβουν την ψυχή μου και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο για να μετανοήσω».
Και λέγουν προς αυτόν οι πατέρες:
«Δεν έχεις ανάγκη μετανοίας πάτερ».
Και τους απάντησε ο Αββάς Σισώης:
«Αλήθεια σας λέγω ότι δεν έχω βάλει ακόμη αρχή»!!!
Και έμαθαν πάντες ότι ήταν τέλειος.
Και πάλι ξαφνικά έγινε το πρόσωπό του ολόλαμπρο και εφοβήθηκαν όλοι, που ήσαν κοντά του, και είπε προς αυτούς:
«Ιδου ο Κύριος ήλθε και λέγει, φέρετε μου το σκεύος της ερήμου», και αμέσως παρέδωσε το πνεύμα και γέμισε όλο το κελλί του από άρρητη ευωδία.

θεμέλιον Πόλεως…

Είναι ομολογουμένως μεγάλη κουβέντα και έργο ζωής, να βάλουμε αρχή επιστροφής, αρχή μεταστροφής, αρχή μετανοίας ...!! 

Μια έννοια πολυπροτεινόμενη από αγίους και κήρυκες, πατώντας πάνω στο κήρυγμα που ξεκινούν ο Τίμιος πρόδρομος και Ο Κύριος… ΕΝ δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας 2 καὶ λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.γ’) και 17 ᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.γ’17) 

Μετάνοια, που αρχή έχει (και είναι το θεμέλιο) αλλά τελειωμό δεν έχει…. κι αυτό γιατί σαν θείο χαρακτηριστικό που ακολουθεί την προαίρεση του ανθρώπου, λόγω τρεπτότητάς του, άλλοτε εμφανίζεται και άλλοτε χάνεται, όπως ο ήλιος ‘’κρύβεται’’ πίσω από τα νέφη ή ‘’απουσιάζει’’ εμφανώς την νύχτα (αλλά πάντα παρών, έστω και μη ορώμενος ή άμεσα αισθανόμενος).   

Στον κύκλο ενιαυτού έχουμε την κεφαλή του Τιμίου Προδρόμου να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται και πάλι να ανευρίσκεται, δηλώνοντας ότι το ίδιο συμβαίνει και εν ημίν, σαν πνεύμα της μετανοίας, όσο τα πάθη νέφη υπερισχύουν επάνω μας, σκοτίζοντας το ηγεμονικό της ψυχής.

  

Λένε πως όταν έγινε η άλωσις της Κωνπόλεως, εμφανίστηκε ένα χέρι στον ουρανό. Φυσικά και δεν μπορούσε να εξηγηθεί από τον πορθητή και από τους δικούς του, οπότε απευθυνόμενος  στους αγίους, έλαβε την παρακάτω ‘’παράδοξη’’ απάντηση: 

- φάνηκε αυτό το ‘’χέρι’’ στον ουρανό θέλοντας να δείξει ότι δεν είχαν μείνει ούτε 5 πιστοί στην Πόλη, γιαυτό και σου παραδόθηκε … και θα την κρατήσεις 555

όταν οι ορθόδοξες (καθημερινές) εορτές αποδίδουν το υπερκόσμιο Φως τους...

μια καλή ευκαιρία, να δούμε πως και που οδοδεικτούν, ιχνηλατώντας τες. Μια, αμήν όχι βαρηά (για το αποτέλεσμα) πνευματική ανάλυση  της δέσμης Φωτός των εορτών από 6 έως και 11 Μαϊ...  

Κοιτάζοντας ο άνθρωπος τον φυσικό έναστρο ουρανό, αισθάνεται  συναισθηματική αγαλλίαση και όχι σπάνια, το μεγαλείο της δημιουργίας. Αλλά αυτή η θέα, είναι στατική. Αρχίζει και γίνεται δυναμική όταν διαβλέπει την ελαχιστότητά του, ως μια καλή αφορμή ταπεινότητος (που είναι αιτία έλξης χάριτος) κι αν θέλει αναβιβάζεται  πέραν αυτής με θαυμασμό, ευχαριστία, προσκύνηση Στον ασύλληπτο και αόρατο (αλλά με προϋποθέσεις όρασης, ψηλάφησης και μετοχής) Δημιουργό. Δυναμικά, είναι λυπηρό όταν τα αστρονομικά φυσικά μεγέθη εκπίπτουν σε ‘’αστρολογικά’’ και επιβάλλουν μοιρολατρικές συμβουλές βίου, έργο της κάτω όψης. Αν όμως ο άνθρωπος βλέποντας κι όχι απλά κοιτάζοντας και θέλοντας να κινηθεί, πέρα από τα στενά αυτά όρια, [όσο 2Χ2 ένα παληό πλυσταρηό, πούχει σκοπό την καθαρότητά μας - κι όσο αυτό επιτυγχάνεται (χάριτι) μας περνά σε άλλη διάσταση ζωής και συνειδητότητος, από εμπεριεχόμενη αμελητέα κουκίδα σε εμπεριέχοντα άνθρωπο, όπως εξαρχής σε ''μέγεθος'' πνευματικό πλάστηκε] θα βρει βοηθούς τους ισταμένους στην άνω όψη κάθε αστέρος, μεγάλους αδελφούς μας, αγγέλους (κι είναι μεγάλοι παρότι αγιογραφούνται ως νεαροί, γιατί η δική μας ''ηλικία'' είναι νηπιακή και τρεπτή στο θέλημα, μπροστά στο άτρεπτο των αγγέλων). [Οι άγγελοι είναι οι μεγάλοι μας αδελφοί, οι οποίοι είναι στον ουρανό και προσεύχονται για όλους τους ανθρώπους και γίνεται χαρά μεγάλη «εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. ιε’ 7).]. 

Ο άνθρωπος μπορεί να προσανατολιστεί μέσω αυτών σε φυσικό επίπεδο (αφού ο πολικός αστέρας δείχνει πάντα προς βορρά) αλλά και πνευματικά με κάποιον τρόπο, αν αρθεί το παραπέτασμα και δει ο άνθρωπος άλλον ουρανό και άλλα άστρα. Είναι οι άγιοι μέσα στην Εκκλησία και η τάξη τους σαν εορτές στον κύκλο ενιαυτού, που καταφέρνουν με έννοιες και χαρίσματα τον πνευματικό ακριβή προσανατολισμό. Αφορά για όποιον θέλει άλλη γνώση από άλλο Φως.

Οι άγγελοι είναι οι μεγάλοι μας αδελφοί...

~ Ευλογημένα μου παιδιά,

Όπως γνωρίζουμε ο καλός μας Θεός μας χάρισε το Μέγα Μυστήριον, της Ιεράς Εξομολογήσεως, αυτό το Ιερόν Βαπτιστήριον, εις το οποίον πλένεται ο άνθρωπος ψυχικά και γίνεται ολόλευκος, καινούριος κατά Χριστόν άνθρωπος.

Πόση ευχαριστία πρέπει να προσφέρουμε στον Θεό συνεχώς γι’ αυτό το μεγάλο καλό, που μας άφησε ! Δηλαδή μας άφησε την καρδιά Του ανοιχτή, οσάκις θελήσουμε να καθαρισθούμε, να εισερχώμεθα άνετα. Όσο και να αμαρτήση ο άνθρωπος , όσο και να κυλισθή στην αμαρτία, όσο και να μαυρίση την ψυχή του , ημπορεί άνετα σε μία στιγμή, σε λίγη ώρα να γίνη κατάλευκος σαν το περιστέρι και σαν το χιόνι.

Υπάρχει μεγαλύτερο εργαλείο από τούτο ή μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο;
Συγχρόνως όμως συμβαίνει και το άλλο. Γίνεται μεγάλη χαρά «εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. 15, 7). Δεν είναι μόνον ότι ο αμαρτωλός σώζεται και γίνεται ευτυχισμένος, αλλά προκαλεί και τους αγγέλους , προκαλεί τα αγγελικά τάγματα να πανηγυρίζουν, να έχουν μεγάλη χαρά, να δίνουν μεγάλη