συνειρμικά σχόλια πάνω στην νευροβιολογία της προσευχής….

συνειρμικά σχόλια πάνω στην νευροβιολογία της προσευχής….

Μετά τις παρατηρήσεις των ειδικών και την καλή αναγωγή του αγιορείτη, αποδεδειγμένα η προσευχή (Του Ιησού) μεταμορφώνει τον εγκέφαλο κι όλον τον εαυτό, θεϊκά. Κάποιος θα ονομάτιζε αυτήν την αλλοίωση, θετική. 

Από τα θετικά ορατά και ψηλαφητά και μετρήσιμα, μέχρι τα αόρατα και κάπως δυσαντίληπτα θεϊκά, ένας βιωματικός δρόμος. Μια σπείρα μια έλικα…. 

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος. 

Η επιστήμη, βλέποντας με τηλεσκόπια προς τα άνω, διακρίνει τις σπείρες στον μακρόκοσμο και γαλαξίες…. Προς τα κάτω με μικροσκόπια διακρίνει στον μικρο-μικρόκοσμο πάλι έλικες όπως το dna. Δεξιά αριστέρα, ο μικρόκοσμος με γυμνό οφθαλμό γέμει με σπείρες… από τους κοχλιούς, τα ηλιοτρόπια … (σπείρες… έλικες οδοδείκτες από την φύση στην υπερφύση…) και τόσα ακόμη που ‘’κάτι’’ δείχνουν. 

(επιγραμματικά) Χωρώντας όλη η θεότητα στο Σώμα Χριστού, εχώρεσε σε Αυτό Ο Αχώρητος. ''Συμπυκνώθηκε'' ο ουρανός (στην κεφαλή) σαν νυν και αιώνιο παρών και άχρονος, στην γη και κοιλία (και όλο χρόνο Ο Άχρονος) στο ''αεί''. Όλη η ορατή φύση (δεξιά επίγνωση) και αόρατη (αριστερή πλευρά) του ανθρώπου... όπως τυπώνεται επάνω σε κάθε σώμα

πως η διπλή πεντάδα αισθήσεων γίνεται απλή… και λίγα τινά περί έρωτος, που πετυχαίνει την ένωση

Από τον παρακλητικό του αγ.Νικολάου του εξ ιχθύος Κορίνθου διαβάζουμε….  αλλά και από την ακολουθία της θείας μεταλήψεως το: Ψυχὴν κάθαρον, ἁγίασον τὰς φρένας· τὰς ἰγνύας στήριξον ὀστέοις ἅμα· αἰσθήσεων φώτισον ἁπλῆν πεντάδα· ὅλον με τῷ σῷ συγκαθήλωσον φόβω. Ἀεὶ σκέπε, φρούρει τε καὶ φύλαττέ με ἐκ παντὸς ἔργου καὶ λόγου ψυχοφθόρου. 

Ἅγνιζε καὶ κάθαρε καὶ ῥύθμιζέ με· κάλλυνε, συνέτιζε καὶ φώτιζέ με·
δεῖξόν με σὸν σκήνωμα Πνεύματος μόνου, καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας· ἵν᾿ ὡς σὸν οἶκον εἰσόδῳ κοινωνίας, ὡς πῦρ με φεύγῃ (1) πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος. 

Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους,… (του αγ.Συμεών του μεταφραστού). 

Έχοντας ελάχιστη αυτογνωσία, νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως έχει μόνο σωματικά αισθητήρια (που αντιλαμβάνονται τον έξω αυτού κόσμο). Ούτε πάλι και στερείται εσωτερικών αντίστοιχων αισθητηρίων που αντιλαμβάνονται τον έσω και πνευματικό. Και όνειρα θα δουν παρά τα κλειστά εξωτερικά μάτια και

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΡΩΤΟΣ! (Γέροντος Πορφυρίου)

Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ΄ άπειρο, μες στ΄ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή.

Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάεις. Ν΄ αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι΄ αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύκτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δεν λογαριάζεις τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς τον Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

Και όταν λέμε αγάπη, δεν είναι οι αρετές που θ΄ αποκτήσουμε αλλά η αγαπώσα καρδία προς τον Χριστό και τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει τ΄ αγγελούδι της; Όλ΄ αυτά ο άνθρωπος του Θεού τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: «Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα στον Θεό μου, στον Χριστό μου, στην

Περί θείου έρωτος - Αγίου Νεκταρίου

Θεός εμοί δόξα και πλούτος και καύχημα. Θεός το γλυκύτατον και ήδιστον υπέρ παν πράγμα. Θεός το μελέτημα και εντρύφημα. 

Θεού πνοής η ψυχή μου δημιούργημα. Θεού πλάσμα το σώμα μου. Θεού ειμί όλως εικών. Θεού θεία χάριτι γένος. 

Θεόθεν μοι το είναι, το κινείσθαι• θεόθεν το φθέγγεσθαι έλαβον. Θεώ καθ' εκάστην το πνεύμα παρατίθημι. 

Θεώ τας ευχάς μου, όσαι ώραι, προσάγω. Θεώ ζω και δουλεύω και πάρειμι. Θεόν τον μέγαν και ισχυρόν και ζώντα πάροχον και συλλήπτορα και τελειωτήν των καλών ευμοιρώ. 

Θεόν επόπτην, ων και νοώ και λέγω και πράττω και πλουτώ. Θεόν κριτήν φοβερόν των εν εμοί πεπραγμένων εκδέχομαι. Θεόν ίλεων και συγγνώμονα έχω. Θεόν μακρόθυμον και πολυέλεον ομολογώ. Θεόν σωτήρα και λυτρωτήν μου και Κύριον ανακηρύττω. 

Θεόν αρχήν των πάντων γινώσκω. Θεόν δοτήρα των αγαθών οίδα. Θεόν

Περί θείου έρωτος - Αγίου Νεκταρίου

Θεός εμοί δόξα και πλούτος και καύχημα. Θεός το γλυκύτατον και ήδιστον υπέρ παν πράγμα. Θεός το μελέτημα και εντρύφημα.
Θεού πνοής η ψυχή μου δημιούργημα. Θεού πλάσμα το σώμα μου. Θεού ειμί όλως εικών. Θεού θεία χάριτι γένος.
Θεόθεν μοι το είναι, το κινείσθαι• θεόθεν το φθέγγεσθαι έλαβον. Θεώ καθ' εκάστην το πνεύμα παρατίθημι.
Θεώ τας ευχάς μου, όσαι ώραι, προσάγω. Θεώ ζω και δουλεύω και πάρειμι. Θεόν τον μέγαν και ισχυρόν και ζώντα πάροχον και συλλήπτορα και τελειωτήν των καλών ευμοιρώ.
Θεόν επόπτην, ων και νοώ και λέγω και πράττω και πλουτώ. Θεόν κριτήν φοβερόν των εν εμοί πεπραγμένων εκδέχομαι. Θεόν ίλεων και συγγνώμονα έχω. Θεόν μακρόθυμον και πολυέλεον ομολογώ. Θεόν σωτήρα και λυτρωτήν μου και Κύριον ανακηρύττω.

Θεόν αρχήν των πάντων γινώσκω. Θεόν δοτήρα των αγαθών οίδα. Θεόν

Περί θείου έρωτος - Αγίου Νεκταρίου

Θεός εμοί δόξα και πλούτος και καύχημα. Θεός το γλυκύτατον και ήδιστον υπέρ παν πράγμα. Θεός το μελέτημα και εντρύφημα.

Θεού πνοής η ψυχή μου δημιούργημα. Θεού πλάσμα το σώμα μου. Θεού ειμί όλως εικών. Θεού θεία χάριτι γένος.

Θεόθεν μοι το είναι, το κινείσθαι• θεόθεν το φθέγγεσθαι έλαβον. Θεώ καθ' εκάστην το πνεύμα παρατίθημι.

Θεώ τας ευχάς μου, όσαι ώραι, προσάγω. Θεώ ζω και δουλεύω και πάρειμι. Θεόν τον μέγαν και ισχυρόν και ζώντα πάροχον και συλλήπτορα και τελειωτήν των καλών ευμοιρώ.

Θεόν επόπτην, ων και νοώ και λέγω και πράττω και πλουτώ. Θεόν κριτήν φοβερόν των εν εμοί πεπραγμένων εκδέχομαι. Θεόν ίλεων και συγγνώμονα έχω. Θεόν μακρόθυμον και πολυέλεον ομολογώ. Θεόν σωτήρα και λυτρωτήν μου και Κύριον ανακηρύττω.

Θεόν αρχήν των πάντων γινώσκω. Θεόν δοτήρα των αγαθών οίδα. Θεόν