η κοιλάδα του κλαυθμώνος, η κοιλάδα του ιωσαφάτ και η ανάσταση νεκρών…

χρειάζεται μια νοηματική συνέχεια του… από Κυριακή κρίσεως έως Κυριακή μνήμης εξορίας του ΑΔΑΜ ώστε πιάνοντας τον μίτο από την αντίστροφη, μήπως και από την Κυριακή εξορίας (σε αυτόν τον τόπο, μακράν και κατέναντι και εν σκότει…) επιστρέψουμε δια ευσπλαγχνικής (ευτυχώς και όχι μόνο δικαίας) κρίσεως …στην Κυριακή, την πρώτη και αιώνια ογδόη* (η’). 

Ζούμε ως πάροικοι σε αυτήν την κοιλάδα των θλίψεων. ‘’Ζούμε’’ προς στιγμήν βιολογικά αλλά αυτή η ζωή δεν υποχρεώνει και δυστυχώς δεν συνοδοιπορεί πάντα με την πνευματική ζωή, την οποία όσο υστερούμαστε και απέχουμε (μυστικά και μυστηριακά) δεν διαφέρουμε από τους νεκρούς, αφού είμαστε τεθανατωμένοι τη αμαρτία, σε στάση κατά του Θεού, που με λίγη αυτογνωσία και χάρι, κάθε άνθρωπος έννους ζητά αλήθεια, ανάσταση, ζωή, Χριστό. 

Το ότι θα ξυπνήσουμε (εξ ύπνου αμαρτίας) αλλά και σαν κεκοιμημένοι θα εγερθούμε και θα αναστηθούμε, αυτό είναι σίγουρο για όλους, οι μεν εις ανάστασιν ζωής οι δε εις ανάστασιν κρίσεως…. όπως αναφέρεται στο ευαγγέλιο : …25 ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται· 26 ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν

Τελική Κρίση- Σταχυολογήματα από τον π. Αντώνιο Bloom

Θα ἔρθει μιὰ μέρα ὅταν θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Ζωντανοῦ Θεοῦ, καὶ τὸτε θὰ ἔλθει ἡ κρίση. Ὄχι πὼς ὁ Θεὸς περιμένει νὰ μᾶς κρίνει καὶ νὰ καταδικάσει τὶς κακὲς μας πράξεις ˙ ἀλλὰ ὅταν θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον Ἐκείνου ποὺ εἶναι ἡ ὀμορφιά, καὶ ἀνακαλύψουμε πόσο διαστρέψαμε τὴν εἰκόνα Του μέσα μας, ὅταν σταθοῦμε μπροστά σ’ Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἀγάπησε τόσο πολὺ καὶ συνειδητοποιήσουμε πόση λίγη ἀγάπη Τοῦ δώσαμε – αὐτὸ δὲν θὰ εἶναι κρίση;

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπίσης στὶς σχέσεις μας. Κάποιες φορὲς ἀνακαλύπτουμε ὅτι κάποιος μᾶς ἀγάπησε τόσο βαθιά, τόσο ἀληθινὰ, καὶ πήραμε ὅ,τι μᾶς δόθηκε, τὴν ἀγάπη, τὴν ζεστασιά, τὴν τρυφερότητα, ὅλη την φροντίδα, τὶς θυσίες του , ὅτι ἀποδεχθήκαμε τὴ ζωὴ τοῦ προσώπου ποὺ μέρα μὲ τὴ μέρα ἀπαρνήθηκε τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸ καλό μας, δίχως ἀνταπόκριση, θεωρώντας δεδομένο ὅτι ἡ ἀγάπη ποὺ μᾶς προσφέρθηκε ἦταν δικαίωμά μας. Καὶ ἔρχεται μιὰ μέρα ποὺ αὐτὸ τὸ πρόσωπο πεθαίνει, καὶ ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι παίρναμε συνεχῶς, καὶ ποτὲ δὲν δείξαμε ἕνα σημάδι ἀναγνώρισης, ποτὲ δὲν κάναμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο νὰ νοιώσει ὅτι καταλάβαμε πόσο βαθιὰ, ἀληθινὰ, εὐγενικὰ μᾶς ἀγάπησε.

Η παραβολή των τριών φίλων

(λόγος του Οσίου Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ)

   Άνθρωπος τις είχε τρεις φίλους, εξ ών τους δύο ηγάπα και εξετίμα, τον δε τρίτον κατεφρόνει μη δεικνύον προς αυτόνφιλανθρωπίαν, ως έπρεπε.

Ελθόντες δε μίαν ημέραν φοβεροί τινες στρατιώται οδήγησαν βιαίως εκείνον τον άνθρωπον προς τον Βασιλέα, διότιεχρεώστει μυρία τάλαντα.

Στενοχωρούμενος λοιπόν ο οφειλέτης, εζήτει τινα να ομιλήση εις τον Βασιλέα και δώση εις αυτόν μικράν προθεσμίαν, ίνα εξοφλήση το χρέος του. Μεταβάς τότε εις τον πρώτον του φίλον, είπε εις αυτόν:  ‘’γινώσκεις, φίλτατε, ότι πολλάκις εκινδύνευσαπρος χάριν σου. Τώρα και

για το θεόσδοτο όνομα ΙΩΑΝΝΗΣ

Το όνομα ΙΩΑΝΝΗΣ, είναι θεόσδοτο και έχει την ακόλουθη πνευματική σημασία, γράμμα - γράμμα.

- Το δέκατο τάγμα των δαιμόνων αποστασιοποιήθηκε. Με το Ι (του Ιωάννη) ο καλός Θεός καλύπτει το ανυπάκουο αγγελικό τάγμα που έφυγε, με τους υπάκουους ''ισάγγελους'' μοναχούς, τοποθετώντας ως αρχηγό τον Προφήτη και Πρόδρομο.

- Η εβραϊκή αλφαβήτα έχει 22 γράμματα και Ο Κύριος ερχόμενος ως Α και Ω, μη καταλύοντας το Νόμο, τον συμπληρώνει. Η ευλογημένη ελληνική 24γράμματη αλφαβήτα, συμπληρώνει με χάρη την κολοβωμένη του Νόμου (όπως ο Ιακώβ έρχεται ως δευτερότοκος (αλλά πρώτος συλληφθείς) με επειλημμένη την χείραν του επί της πτέρνας του πρωτότοκου Ησαύ). Γραμματολογικά, παρότι το άλεφ, το αλίφ, το άλφα είναι ηχητικά όμοια, στην κυριολεξία, το σύμβολο του άλεφ (À) * δείχνει με φυσικό και μεταφυσικό τρόπο, τον δεύτερο νόμο, ότι: οτιδήποτε είναι πάνω, μοιάζει με αυτό που είναι κάτω και αντίστροφα, δίνοντας κάποιες φυσικές κλείδες γνώσης όταν χρησιμοποιούνται διακριτικά οι