Ο Άναρχος και Ατελεύτητος Θεός απεικονίζεται σχηματικά στην Ορθοδοξία, με κύκλο (όχι μόνο ως Ο, εντοπισμένα θεολογικά στην ΠΔ και σε άλλες προσεγγίσεις, αλλά και ως Ο+Ο=Ω όπως αναλύονται στο θεόσδοτο όνομα ΙΩΑΝΝΗΣ και ΚΔ)… αλλά και στην συνέχεια, όπως αναφέρει ο απ.Παύλος ‘’φιλοσοφικά’’ (για να υπάρξει σημείο επαφής και ελκύσει φιλοσόφους) … 27 ζητεῖν τὸν Κύριον, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί γε οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα. 28 ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν, ὡς καί τινες τῶν καθ᾿ ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασι· τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν. (Πραξ.ιζ’)
Θα ήταν όμως άτοπο και μονότονο και ανεδαφικό αν οριζόταν η ζωή μας με έναν κύκλο (που ως γεωμετρικό σχήμα είναι χωρίς αρχή και τέλος) αφού η ζωή μας και αρχή και τέλος έχει. Βιολογική αρχή και πνευματική (ως θεία πνοή με την σύλληψη) αλλά και τέλος, που μετά από αυτό, έχει και κατάληξη/κατάταξη.
Στον βιούμενο ‘’κύκλο’’ ζωής, νομίζω πως όλοι αισθανόμαστε τανύσματα θεωρητικά και πρακτικά, κεντρομόλα και φυγόκεντρα, που μας εγγίζουν ή απομακρύνουν από το Κέντρο.
Στον
μικρόκοσμό μας, και όσο τυγχάνουμε επί γης επιβάτες, όλοι μαζί, γη κι εμείς, πάλι
είναι άστοχη η γεωμετρική απεικόνιση ως κύκλου που περιστρέφεται μαζί με άλλους
πλανήτες, μονότονα, γύρω από έναν σταθερά ‘’καρφιτσωμένο’’ στον ουρανό, ήλιο.΄
Στο https://www.youtube.com/watch?v=0jHsq36_NTU (1) φαίνεται παραστατικά η ελικοειδής κίνηση. Στον κόσμο (σύνολο μικρομικρόκοσμου, μικρόκοσμου και μακρόκοσμου) που γέμει από σπείρες, (6άρια και 9άρια) εκτυπούμενη και ενεργώντας η ζωή στο dna , κοχλιούς, φυτά έως και γαλαξίες… δεν είναι λογικό σφάλμα να πούμε πως όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά και βοηθητικά (αν θέλουμε) δια της αναγωγής, προς την αυτογνωσία μας [εν ημίν 6vs9 - κοιλία - κεφαλή, ους ανεστραμμένος μάλχος 6, έμβρυο vs αναγέννηση όρθιος ανήρ, 9], οντογνωσία, κοσμογνωσία και εν μέρει θεογνωσία, όσο μας προτρέπει και επιτρέπει Ο Κύριος να ψηλαφούμε.
Παράλληλα, οι άγιοι πατέρες λένε: …Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι








