Ο τροχός δεν γύριζε απλώς· έτεμνε τον χρόνο, τον πόνο και τη σάρκα, δημιουργώντας έναν μακάβριο στροβιλισμό ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ήταν μια μηχανή από σίδερο και μίσος, σχεδιασμένη να λυγίσει όχι μόνο τα κόκαλα, αλλά και την ίδια την ελπίδα.
Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της
