Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού

Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού, αχ, αν γνώριζαν όλοι οι χριστιανοί τί θησαυρό έχουν εν Όνόματι του Χριστού και τί μέγα όπλο εν τω Σταυρώ του Χριστού!

Τῇ Ϛʹ (6ῃ) τοῦ μηνὸς Μαρτίου, ἡ Εὕρεσις τοῦ Τιµίου Σταυροῦ καὶ τῶν Τιµίων Ἥλων (Καρφιῶν) τοῦ Χριστοῦ παρὰ τῆς Ἁγίας Ἑλένης (326)

Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Δίδωσιν ἡμῖν Ἑλένη ταύτην χάριν,
Βλέπειν τὸ σῶσαν ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ξύλον.
Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τῶν Τιμίων Ἥλων
Φανέντες ἧλοι Βασιλεῖ, τοῦ μὲν κράνους,
Ἄγαλμα κεῖνται, τοῦ χαλινοῦ δὲ κράτος.

Ύμνος στον Τίμιο Σταυρό Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ό Σταυρός της σωτηρίας, αιματοβαμμένος,
γιά χρόνο πολύ θαμμένος ήταν στο σκοτάδι σαν σε τάφο!
Προς χάριν σου, Τίμιε Σταυρέ, ένας Ήρωας κατοίκησε στο σκότος επί τρεις ημέρες Και συ, τριακόσια χρόνια θαμμένος έμεινες κάτω από το χώμα. Ό Κύριος, αφού απελευθέρωσε τούς προπάτορες άπ’ τον Άδη, ηγέρθη και συ, Σταυρέ, όταν η ελευθερία βασίλεψε στην Εκκλησία, υψώθηκες.
Μετά την έγερσή Του ο Κύριος παρέμεινε γιά λίγο χρόνο επί της γης και σύ έλαμψες γιά καιρό επί τούς πιστούς της γης.

εύρεση του Θησαυρού…

19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν. (Ματθ.ς’) 

Είναι οι θησαυροί που κρύπτονται υπό την γη και γίνονται αιτία πολέμου μεταξύ ανθρώπων και τους οποίους παρακινούν οι απάνθρωποι δαίμονες για την πλεονεξία και ειδωλολατρεία μας, είναι όμως και αυτός που ‘’κρύβεται’’ μέσα στην γη μας, αιτία πολέμου κατά των δαιμόνων που παραινεί Ο φιλάνθρωπος Κύριος για να ανεβάσει την καρδιά μας από τα επίγεια στα επουράνια και τα επιδερμικά, στην εντός ημών βασιλεία…. αφού όπου ο θησαυρός με την υποκειμενική έννοια και τι θεωρούμε σαν πλούτο, εκεί και η καρδιά. Παραφυσική σαν σε υπόγειο, επίγεια κατά φύσιν ή υπερφύσην, ανώγειο και υπερώο.       

Μέσα στον λειτουργικό κύκλο του ενιαυτού συναντάμε και εορτάζουμε, όχι μόνο μία αλλά και δύο και τρεις φορές την εύρεση της Τιμίας κεφαλής του Αγ.Ιωάννου Προδρόμου (Φεβ και Μαϊ και με αφορμή αυτήν)* … την εύρεση και ύψωση του Τιμίου Σταυρού (06 Μαρ και 14 Σεπ)* και πολλές ακόμη ‘’εμφανίσεις’’ Αυτού στον ουρανό και στην ζωή μας…

σταυρός...

Ο διά­βο­λος δεν φο­βά­ται το σταυ­ρό αυτό καθ΄αυτό, όταν γί­νε­ται από τα χέ­ρια εκεί­νου, που δεν έχει ορ­γα­νι­κή σχέ­ση με το Χρι­στό.

Όταν όμως ο άν­θρω­πος έχει σχέ­ση με το Χρι­στό και πι­στεύ­ει αυτό που κά­νει, τότε το σχή­μα αυτό αξιο­ποιεί­ται και ο σα­τα­νάς φρίτ­τει και φεύ­γει.

Ο σταυ­ρός λοι­πόν εί­ναι ένα πνευ­μα­τι­κό όπλο, που μόνο όταν αξιο­ποι­η­θεί, απο­τε­λεί όπλο απο­τε­λε­σμα­τι­κό κατά του δια­βό­λου.

Δυ­στυ­χώς, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι, δεν γνω­ρί­ζουν τη δύ­να­μη του σταυ­ρού, γι΄αυτό κά­νουν ένα σταυ­ρό, που μόνο σταυ­ρός δεν εί­ναι.

Κι­νούν τα χέ­ρια τους, λες και ανα­κα­τεύ­ουν τον αέρα ή σαν να δέρ­νουν τον αέρα.

Κά­νουν ένα σταυ­ρό ανά­πο­δο, ένα σύμ­πλεγ­μα, ένα ορ­νι­θο­σκά­λι­σμα!

Εί­ναι με­γά­λη βλα­σφη­μία αυτό το πράγ­μα!

Από τους 1000 που κά­νουν το σταυ­ρό τους στην Εκ­κλη­σία, μόνο οι 2 τον κά­νουν σω­στά.

Όπως σε ένα έγ­γρα­φο, όταν δεν απο­τυ­πώ­νε­ται σω­στά η σφρα­γί­δα, το έγ­γρα­φο δεν έχει ισχύ, έτσι και ο σταυ­ρός που κά­νου­με λά­θος, δεν εί­ναι σταυ­ρός.

Πρέ­πει να γί­νε­ται σω­στά!

Μέ­τω­πο, κοι­λία και στις 2 ωμο­πλά­τες.

Ο σταυ­ρός που κά­νου­με, συμ­βο­λί­ζει και την δική μας σταύ­ρω­ση, τη σταύ­ρω­ση των πα­θών και του θε­λή­μα­τός μας. Οι άν­θρω­ποι, έχον­τας άγνοια επί του θέ­μα­τος, κά­νουν έναν τυ­πι­κό σταυ­ρό..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +

τα ξίφη του κόσμου και Το Ξίφος της Ορθοδοξίας….

Είναι μέσα στην παχυλή μας φύση συνήθεια, μετά την σαρακοστή και μεγάλη εβδομάδα να ‘’ξεχνάμε’’ ότι το στάδιο των αρετών δεν είναι χρονικά περιορισμένο αλλά έργο ζωής για το ‘’πέρασμα’’ … και καλά που υπάρχει η καθημερινότητα του (αοράτου) πολέμου, παρά την φαινόμενη ειρήνη, που μας συνεφέρνει αμήν στα συγκαλά μας… 

Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα. Οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται. Και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τον εχθρόν αντιμαχησόμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την Πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην. Αντί μαχαίρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιών ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως. 

Έχει ο κόσμος, έχει η γη, έχουν οι σαρκικοί μαζί με τις αόρατες δαιμονικές δυνάμεις…  τα όπλα τους (ας τα πούμε ξίφη του κόσμου, ξίφη αμαρτιών και ανομιών που χειρίζεται προς απώλεια, ο αντίχριστος...), έχει και ο ουρανός το δικό του ορθόδοξο Ξίφος… που το δωρίζει σε όποιον θέλει να αγωνιστεί θεάρεστα… [και αν δεν έχει λάβει επί ματαίω την ψυχήν αυτού… τότε την παραπάνω σαρακοστή αγωνίζεται (ας πούμε φανερά στο στάδιο) και όλον τον χρόνο ''προπονείται'' (μυστικά) για αυτό το σημειολογικό (των 40) και της ανάβασης της επταδικής κλίμακας της Μ.Εβδομάδος σαν πέρασμα από την γη στον ουρανό... δια Του Μεσσία, Της Μεσσίτριας Θεοτόκου και όλους τους αγίους (που... θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν (Ιωαν.ιζ'24), με μέσον τον Σταυρό].

Ο Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov στο… Τὰ ὅπλα τοῦ Χριστιανοῦ στὸν πνευματικό ἀγώνα μας γνωρίζει : …Ὅπως στεκόταν στὸν παράδεισο (Γέν. γ’24), ἔτσι στέκεται καὶ τώρα ἀπειλητικὸς ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο ὁ θανάσιμος ἐχθρός του, τὸ πεσμένο «Χερουβείμ», μὲ τὸ περιστρεφόμενο πύρινο ξίφος. Ἀδιάκοπα καὶ ἀδιάλλακτα πολεμάει τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ, προσπαθώντας νὰ τὸ παρασύρει στὴν παράβαση τῶν ἐντολῶν Του καὶ σὲ ὄλεθρο μεγαλύτερο ἀπὸ ἐκεῖνον τῶν προπατόρων μας.

η ‘’τομή’’ του Χριστού στον κόσμο…

Ο Κύριος, με το που ενχρονίσθη και εχωρήθη, έγινε η χρονική τομή μεταξύ προ και μετά, αλλά και η χωρική, χωρίς και με Χριστό, ανεξάρτητα εξωτερικών χρόνων… 

Μπορεί να συνηθίσαμε να ‘’χωρίζουμε’’ την ιστορία στα προ και μετά Χριστόν, αλλά η χωρική ‘’διχοτόμηση’’ έχει ιδιαίτερη σημασία (γιαυτό και θα προσεγγιστεί) και μάλιστα, αφού ο ‘’χώρος’’ κανονίζει την ισχύ του χρόνου, αν θα νικηθεί ή θα νικήσει, αποδεικνύει την σπουδαιότητα αυτής της παραμέτρου, που προσπερνιέται αδιάκριτα.   

Τομή που χωρίζει, αλλά και ενώνει τα δύο διεστώτα (εχθρικά) μέρη σαν γέφυρα, εις εν, γεφυρώνοντας το όντως μέγα χάσμα… 

Είναι η σταυρική, δια του Ιησού Χριστού (888) διέλευση από την φαντασία και αληθοφάνεια (666) στην πραγματική όαση και αληθινό (ΤΡΙΑΔΙΚΟ) ΘΕΟ (999)… έργο σωτηρίας, από ανατολής Του έως δύσεως…  Η σταυροαναστάσιμη ταυτότητα του ''ηλίου'' στην ανατολή και στην δύση Του...

Κι ενώ για τον χρόνο είναι σύνηθες και κάπως γνωστό (αφού μετράμε τα χρόνια μας φυσικά), στον χώρο που ενέχει και βίωμα, κάπως υστερούμε σαν αυτογνωσία και αυτοκριτική, το ''που'' (χωρικά) βρισκόμαστε και τι όντως θέλουμε... την επαναληψιμότητα των εξωτερικών εορτών και επί γης κύκλων ενιαυτών ή την μοναδικότητα της έσω... [που σαν ανοδική πορεία (9) και ''ξεκόλλημα'' από την γη  θα ισχύσει στον αιώνα].

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στο Πώς δικαιολογούνται οι πέντε άνδρες της Σαμαρείτιδας και ο έκτος που δεν ήταν άνδρας της; μαζί με πολλές αναγωγές, μας γνωρίζει… Η συγκύπτουσα γυναίκα είναι η φύση και η ψυχή που με την απάτη του διαβόλου έστρεψε πρός την ύλη όλη τη σχετική με την πράξη νοερή δύναμη.

μακαριότητα… (δύο όψεων) και ο ενδιάμεσος σταυρός

οι άνθρωποι, έχουμε την αναφαίρετη ελευθερία να εμπιστευθούμε (από την θέση που βρισκόμαστε) ή τον ‘’φανταστικό’’ θεό (ποίημα των ανθρώπων) ή το ‘’ρεαλιστικό’’ εγώ μας, με τις ψηλαφητές κατακτήσεις του. Καλές ή κακές, ή καλύτερα, εξαρτώμενες από την διαχείριση. 

…μέσα στην πληθώρα των φαινομένων που εξαπατούν, μέσα στην πληθώρα των αντικατοπτρισμών της όασης που προβάλλονται για αληθείς, μπροστά στην μία όντως αληθινή, κάποιοι μονοκονδυλιά διαγράφουν την έννοια του θεού, καίνε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά* και ‘’ησυχάζουν’’ μια και καλή…  ρυθμίζοντας τον μικρόκοσμό τους, χωρίς Αυτόν, αυτάρκεις. Μια ζωή, με ημερομηνία λήξης, τον βιολογικό θάνατο. Και μετά; μηδέν; η ταμπέλα όμως μακαριστός άλλο αποδεικνύει… Την επιμήκυνσή του. Όταν χους εις χουν και πνεύμα εις πνεύμα απελεύσει, το εμπεριεχόμενο μέσα στο μπουκαλάκι (σώμα) ‘’αέριο’’ (πνεύμα, ευώδες ή δυσώδες) θα ‘’επιμηκυνθεί’’ και θα καλύψει όλον τον χώρο… [όπως από τώρα και εν ζωή, ενεργεί στα πέρατα του κόσμου… το καλό εκ Θεού και κακό εξ ημών… (Η αμαρτία μας αντανακλάται και στα πεπρωμένα του σύμπαντος κόσμου Ἅγιος Σιλουανὸς Ἀθωνίτης). Μακαριότητα, που καλό θα ήταν να μας απασχολεί όλους… 

[*… και μεταξύ των πλάνων, άλλος Ένας…  62 Τῇ δὲ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον 63 λέγοντες· κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας

σταυρός και αγ.Γαβριήλ δια XC σαλός

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής μιλά πρακτικά μέσα από την εμπειρία του στον Αόρατο Πόλεμο με τα πονηρά πνεύματα και δίνει συμβουλές που κυριολεκτικά σώζουν!

Όταν γινόταν συζήτηση με τον π. Γαβριήλ για το σημείο του σταυρού, εκείνος εξηγούσε:

– Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου.

Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει.

Όταν κάνεις το σημείο του σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό.

Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο σταυρό.

Ούτε στον αέρα κάνει να σταυρώνεσαι.

Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν σταυρώνεσαι, πρέπει να προσεύχεσαι. Αλλιώτικα, έτσι σταυρώνονται κι οι ηθοποιοί.

– Πρέπει να σταυρώνεις τα πάντα, εκτός από τα Άγια Δισκοπότηρα της Θείας Μετάληψης. Αν κάτι είναι πεταμένο στο δρόμο, ενδέχεται να είναι εκ του πονηρού. Αν δεις ότι κάποιος άλλος το σταύρωσε, τότε δεν χρειάζεται να το κάνεις κι εσύ.

προτυπώσεις του Σταυρού στην ΠΔ, προτάσεις ζωής σαν πολίτευμά Του, για κάθε εποχή και κάθε σταυροφόρο…

λίγα ίχνη, από τα πολλά....

Είναι η αγάπη και η αλήθεια ‘’σταυρός’’, με κάθετο σκέλος την αλήθεια, που εκ της γης ανατέλλει (Ι) και η αγάπη μια αγκαλιά, σαν τα οριζόντια απλωμένα επί Σταυρού χέρια Του Κυρίου, που πάντα τα έθνη καλεί εις ενότητα. Μέσα στην ελευθερία μας, δεν ανταποκρίνονται ούτε όλα τα έθνη ούτε όλοι οι άνθρωποι  Είναι ο φυσικοπνευματικός μεταβολισμός * [μεταβολισμός (3)] σταυρός, που ‘’θέλει’’ όχι μόνο την σωματική τροφή που βοηθά την βιολογική, αλλά ιδίως την πνευματική και που καθορίζει την αιώνια. Πρόταση για κάθε εποχή, για κάθε άνθρωπο, αφού... ο τετραδιάστατος χωροχρόνος είναι σταυροειδούς μορφής, με κάθετο σκέλος τον χώρο και οριζόντιο τον χρόνο…. που σηματοδοτεί τον φερόμενο σταυρό σε κάθε χωροχρονικά διαβιούντα, άσχετα με την συμπάθεια ή αντιπάθεια, αποδοχή ή αδιαφορία, όχι απλά επειδή τον φέρει, αλλά περισσότερο επειδή τον βιώνει. 

Αφήνει το ίχνος του Σταυρού στην πορεία του ισραήλ (κατά την διάταξη των 12 φυλών στην έρημο) και το οποίο δεν αφορά το τότε ‘’κράτος’’, αλλά διαχρονικά, ως μεταφρασμένο, κάθε νου ορώμενο τω Θεώ, αν θέλει να γίνει λαός Του. Μια συνοδοιπορία Λόγου και λόγων [λαό Του (1), διαχρονικά με τις δικές Του προϋποθέσεις και ΑΝ θέλουμε να είμαστε ναός Του, πέραν εποχών και τίτλων περιούσιων.... περί της ουσίας...] εκτός του εξ αιγύπτου εκάλεσα τον υιό μου και τον Σταυρό, μαζί με την ''εσταυρωμένη'' στο θείο θέλημα Θεοτόκο [με τα τέλεια όρια της προσευχής (άνω, κεφαλή κορωνίδα) βάση κάτω νηστεία, ακρόαση και τήρηση (δεξιά και αριστερά)], ως πύρινος στύλος (κάθετη διάσταση) και σκέπη σαν νεφέλη (οριζόντια) σύνολο πάλι ζωοποιός σταυρός... [Χαῖρε, πύρινε στῦλε, ὁδηγῶν τους ἐν σκότει, χαῖρε, σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης (στον οίκο Λ)]. 

Κι η πορεία από την αίγυπτο (και αιχμαλωσία) προς τους αγίους τόπους (και

σταυρός, νηστεία και θέλημα...

Μέ τήν νηστεία ἀπωθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητα πού εἶναι μέσα μας. Ἀντικαθιστοῦμε σταδιακά τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, μέχρις ὅτου φθάσουμε στήν τελειότητα πού ἔφθασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγῶ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20).

Νά τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»: Σημαίνει νά ἀπαλείψουμε ὅλες τίς (κακές) μας ἐπιθυμίες, κάθετι ἀνθρώπινο, ἐφάμαρτο, καί νά τά ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Χριστό. Νά ἀλλάξουν, νά γίνουν ὅλα Χριστός! «Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν· ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν» (Μάρκ. η΄ 35). Ἐάν, βεβαίως, ἀπαρνηθοῦμε κάθε ἁμαρτία μας, κάθε πάθος μας· καί ἄν ξέρουμε, ἄν αἰσθανόμαστε καί ἄν θέλουμε νά γίνῃ ὁ Χριστός ψυχή μέσα στήν ψυχή μας, καρδιά μέσα στήν καρδιά μας, νά ἀντικαταστήσῃ τόν ἑαυτό μας, τό ἐγώ μας μέ τόν Ἑαυτό Του.

Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά νά φυλάξουμε ἐγώ καί ἐσύ καί κάθε ἄνθρωπος τήν ψυχή μας ἀπό τήν κόλαση, ἀπό τήν καταστροφή, ἀπό τόν διάβολο, ἀπό κάθε κακό, ἀπό τά αἰώνια βάσανα, νά βροῦμε μέσα μας ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, ἐκείνη τήν θεϊκή ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε. Θεοειδής ψυχή! –Ποῦ εἶναι ἄραγε; –Στόν Χριστό. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς εἰπῇ: Νά, ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὁ

ανέλιξη, προσευχή και Σταυρός…

μπορεί ο (επαναλαμβανόμενος) ετήσιος κύκλος να επαναφέρει στην μνήμη μας με το συναξάρι, εορτές σταθμούς για την σωτηρία μας, αλλά η όλη μας ζωή συμπτύσσεται σε ένα (1) πνευματικό 40ήμερο πέρασμα, αντίστοιχο του περιπλάνηση 40 ετών στην σκιώδη έξοδο, ευθεία τεσσαρακοστή και εξομολόγηση… ως έργο και στόχο ζωής… για να συντελεστεί η επιστροφή στο πρότερον κάλλος και παράδεισο από την απέναντι θέση και στάση του ΑΔΑΜ (όπως θα ‘’θυμηθούμε’’ με την έναρξη της μεγάλης τεσσαρακοστής… εκάθισεν απέναντι του παραδείσου… ). Είσοδο στην βασιλεία. 

…στο προηγούμενο άρθρο ο συνοδίτης αρχάγγελος Ραφαήλ θα έβαζα ένα αστράκι (στο προσευχή* και νηστεία…) αλλά σαν υποσημείωση πλην του ότι θα γινόταν ογκωδέστερο, ίσως και να προσπερνιόταν, σαν υποπαράγραφος της υποπαραγράφου στο ήδη ‘’βαρύ’’ άρθρο, οπότε τολμώ να το κάνω αυθύπαρκτο (παρά την παραπομπή προς άλλους σχετικούς όρους, έννοιες, δεσμούς). 

Είναι η συνέχεια ακόμη και στο η συγκείμενη και η αντικείμενη αλήθεια… με σκοπό την συνοδοιπορία στην ανύψωση που προσπαθεί Ο Κύριος να μας έλξει και χαρίσει (και σαν συνοδοιπόρος και σαν τέλος) … ιδού… αναβαίνω εις Τον Πατέρα και συνανυψώ υμάς… 

όπλο ημίν δέδωκας...

αγ. Φιλόθεος Ζερβάκος

Σε συμβουλεύω να μεταχειρισθείς τέσσερα όπλα ακαταμάχητα. Με αυτά τα όπλα, αν βέβαια τα χρησιμοποιήσεις με μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία και ανδρεία, όχι μόνο θα μείνεις άτρωτος και αβλαβής από τα βέλη και τις παγίδες του διαβόλου, αλλά και θα τον νικήσεις και θα τον αφανίσεις.

- ΠΡΏΤΟ ΌΠΛΟ κατά του εχθρού

είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

«Τον Κύριο έβλεπα συνέχεια μπροστά μου, για να μη με σαλέψει ο πειρασμός» (Ψαλμ. 15:8· Πράξ. 2:25). Εκείνος που σκέφτεται και στοχάζεται καλά πως ο Θεός είναι πανταχού παρών, και πάντοτε είναι μπροστά του, μέρα και νύχτα σε κάθε περίσταση, δεν μπορεί να αμαρτήσει. Διότι, αφού φοβάται να αμαρτήσει μπροστά σε έναν τιποτένιο άντρα ή γυναίκα, ακόμη και μπροστά σε ένα μικρό παιδί, πώς θα τολμήσει να αμαρτήσει μπροστά στον Παντοδύναμο Θεό, που Τον τρέμουν τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, όλα τα κτίσματα που αναπνέουν, και που με ένα νεύμα Του σαλεύει όλη η γη;

- ΔΕΎΤΕΡΟ ΌΠΛΟ

είναι να συνηθίσεις να λες ακατάπαυστα την ευχή:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Αυτή την ευχή να αρχίζεις να τη λες, μόλις σηκωθείς το πρωί από το κρεβάτι σου. Να τη λες και όταν περπατάς στον δρόμο και όταν μπαίνεις στο αυτοκίνητο, στο τρένο, στο πλοίο, στο

το ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, σήμερα…

Παρά την μοναδικότητα, το ανεπανάληπτο των καταστάσεων, ακόμη και το απρόσμενο του τι θα συμβεί στο δυσοίωνο μέλλον, πίσω από τα φαινόμενα κρύβεται η ουσία του καλού και του κακού, τα οποία εμπνέουν τους επίγειους εργάτες τους… προς υπερίσχυση του ενός επί του άλλου. Κι  ο καθένας, στρατιώτης* (αμήν πρακτικά κι όχι μόνο θεωρητικά και φαντασμένα) του ΚΑ(Λ)ΟΥ κι όχι του ΚΑ(Κ)ΟΥ…  που δείχνει το Κ (αδιέξοδο  | < ) σε σχέση με το ατελεύτητο σε τελειότητα (Λ) και Λόγο. Εξ Αυτού, προς Αυτόν (σκοπός και δρόμος για τον σκοπό και τα δυο άγια), με την σφραγίδα, ότι χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν... 

Διαχρονικός ο πόλεμος παρά τις χρονικές ενθυμήσεις, όπως συμβαίνει και με την αρχή της μεγάλης τεσσαρακοστής. Όντας αυτή συμπύκνωση του όλου αγώνα ζωής. Το δε 40, σηματοδοτεί την μετάβαση από την γη (4) στον ουρανό (0) και αγκαλιά Του Πατρός. Αναπτυγμένο επί γης σαν σκιά (1), σαν έξοδος από την αίγυπτο προς τους αγίους τόπους και Ιερουσαλήμ, με πύρινο στύλο (οδηγών τους

πως υπεισέρχεται και πως λειτουργεί το πολίτευμα του Σταυρού, μέσα στην εγκόσμια πολιτική…

…όχι απλά ενόψει εκλογών, (συμπτωματικά αγ.Κωνσταντίνου και Ελένης και ιαθέντος τυφλού) αλλά ως μια διαχρονική στάση ζωής…. 

ΔΕΝ μας συμφέρει να καταργήσουμε τον κόσμο και το ορατό ένδυμα, αλλά όπως προτείνει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής πρέπει να προσπαθούμε να το κάνουμε διάφανο. Ο κυρίως εχθρός είναι η θολούρα της εμπαθούς καρδιάς και μυωπάζοντος οφθαλμού (νοός) που δεν βλέπει καθαρά ή δεν βλέπει καθόλου. 

Το πολίτευμα του Σταυρού, ως τετρακτινοπύρσευτος και πυρίμορφος έχει 4 ακτίνες και παραμέτρους που η βίωση ή η μη, γίνονται προϋποθέσεις ηλιοφάνειας μέσα στο σκότος ή συνέχισης παραμονής μας σε αυτό, όπως εργάζεται επιμελώς ο ‘’κόσμος’’ χρόνια τώρα. Αιώνες… 

Γιαυτό και χαιρετάτε: Χαίρε, θησαυρός εν τη γη φθόνω κρυπτόμενος· χαίρε, ο φανείς εν τοις άστροις τυπούμενος. Χαίρε, τετρακτινοπύρσευτε και πυρίμορφε Σταυρέ· χαίρε, κλίμαξ υψοστήρικτε προοραθείσά ποτέ. Χαίρε, το των Αγγέλων γαληνόμορφον θαύμα· χαίρε, το των δαιμόνων πολυστένακτον τραύμα. 

Στο… σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων σημειώθηκε το… Επί του πρακτέου, ο θείος σταυρός μέσα στον ισοσκελή τετραδιάστατο χωροχρόνο, έχοντας 4 

σκέψεις πάνω στις στέψεις των βασιλέων

Κατά Θεόν και παρ’ανθρώποις… δύο όψεις, μια ενωτική ευθεία, ένα Ι, δύο άκρα… και στο μέσον ή χνους που απαγορεύει θέαση, κίνηση από κάτω προς τα άνω, ή δια σταυρού (1), ένωσις αυτών, αρμονική ανθρώπινη διασκοπία και λύσις. 

Πραγματοποιήθηκε μια θεατρική παράσταση, την 6/5/2023 στην αγγλία, ένα τελετουργικό ίσως παληό, ίσως άγνωστο, αλλά τώρα με τα ΜΜΕ, γνωστό, φαντασμαγορικό, όπου μεταξύ πολλών στοιχείων, ακούστηκε και ένας ψαλμός. βυζαντινός Χορός Ψαλτών ψάλλει στη στέψη του Βασιλιά της Αγγλίας Καρόλου Γ΄ 

ακούσαμε πολλές φορές το : …Κύριε σώσον τον βασιλέα.... λες και ήταν βυζαντινός αυτοκράτορας (όχι βέβαια όλοι φιλόθεοι ουσιαστικά, αλλά τουλάχιστον τυπικά). Συνηθίζει ο άνθρωπος να απαιτεί προστασία και σωτηρία (με την δική του ο καθένας νοηματοδότηση), απροϋπόθετα, λες και ο Θεός υποχρεούται. Εμφανίζονται κατά καιρούς πολλοί μνηστήρες αυτής της χρίσης εκ Θεού και συνεχιστές της αυτοκρατορίας…. καίσαρες, τσάροι (τσίζαρ), οθωμανοί (συνεχιστές) κοκ. Κύριος οίδε.    

Επί του πρακτέου, όταν μεταξύ μας συζητάμε, πολλές φορές ακούγεται το: …είμαι υπεύθυνος για αυτά που λέω κι όχι για αυτά που νομίζεις πως λέω. Πόσο περισσότερο ισχύει στα θεία νοήματα, όπου ο άνθρωπος κόβει και ράβει (με βάση την μεθοδολογία των αιρέσεων) τα θεία λόγια, προσαρμόζοντας αυτά στα δικά του δεδομένα, την κοσμοθεωρία και τις επιδιώξεις του και για όσο τον συμφέρουν. 

Γράφει πχ το δολάριο επάνω του, in god we trust…. αλλά ποιον θεό εννοεί; Είδαμε στο Φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ότι άλλη γνώμη έχει Ο Θεός κι άλλη ο καθένας ‘’φιλόθεος’’ και ‘’φιλάνθρωπος’’. Δικαιωματικά, κι αυτοί μεταξύ τους, πιστεύουν απόλυτα το god save the queen, god save America…. άνευ προϋποθέσεων. Κατακρίνοντας με ευκολία, ξεχνάμε ότι κι εμείς, αδιόρθωτοι, αμετανόητοι σε

ο Ευαγγελισμός ως προϋπόθεση της Αναστάσεως (και των δύο, ο ΣΤΑΥΡΟΣ)

Με άγιο τον σκοπό και άγιο τον δρόμο για τον σκοπό και μη αποκομμένα ή διαχωρισμένα μεταξύ τους μέσα στην θεία ενότητα, από το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι φαίνεται βοηθητική προς αυτογνωσία και θεογνωσία, η επανάληψη…. αφού προϋπόθεση της (ποθούμενης θεωρητικά) ανάστασης είναι ο θάνατος (1), του θανάτου η γέννησις, της γεννήσεως η σύλληψη (ευαγγελισμός), του ευαγγελισμού, η προετοιμασία των εισοδείων στα άγια των αγίων και όλων αυτών, ο σταυρός.     

Απέθανεν ο βασιλεύς της Σκυθίας, Περισαΐδης το όνομα, αφήσας τρεις υιούς κληρονόμους της βασιλείας· αλλά θέλων έκαστος από τους αδελφούς να βασιλεύσει μόνος, ήλθον εις μάχην θανάσιμον.

Βάλ­λουν κριτήν άλλον βασιλέα της Θράκης, φίλον του πατρός των, ο οποί­ος τεχνεύεται να τους συμβιβάσει με τρόπον αληθώς επιτήδειον, αλλ' όλως παράδοξον. Προστάζει να εκβάλωσιν από τον τάφον το λείψανον του πατρός των και να το κρεμάσωσιν εις ένα δένδρον' έπειτα καλεί τους τρεις αδελφούς και τους λέγει: «Έκαστος από σας ας ρίψη το βέλος του εις το νεκρόν τούτο σώμα και

Ο Σταυρός του Χριστού και ο σταυρός κάθε ανθρώπου - Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν

Ο Σταυρός Του Κυρίου και ο σταυρός μας…

Η αναφορά γίνεται όχι για να συγκριθούν τα (ασύγκριτα) μεγέθη…. αλλά σαν εικόνες Του και για χάριν αναλογιών, έστω και του κόκκου της άμμου στην όλη αμμουδιά… της σταγόνας στον όλο ωκεανό. 

Σταυροφόροι είμαστε έτσι κι αλλιώς, αφού ο καθένας είναι προσηλωμένος στον τετραδιάστατο (σταυρικό) χωροχρόνο του και ανεξάρτητα πίστης Στον Εσταυρωμένο, όλη η ανθρωπότητα την ώρα που θα δράσει ως ζυγός δικαιοσύνης ο ίδιος ο Σταυρός, θα συμπτυχθεί στις δύο εκατέρωθεν Αυτού. Είναι οι δύο μοναδικές θέσεις των συσταυρωμένων ληστών, του μεν καταγομένου τω βάρει της βλασφημίας του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας… Εξού και η προετοιμασία του θρόνου, με προεργασία, την στάση μας αρχομένης από κάιν ή άβελ, ηρώδη (δερμάτινου) παιδοκτόνου ή Ηλία που εδαφιοί τις αμαρτίες, στην ανατολή Του, ή στην δύση Του, σαν Ιωάννης του επιπεσόντος επί τω στήθει Του Κυρίου, αντλών θεολογία αντί του κρεμάσαντος την ζωή του σαν τον Ιούδα, στην συκή και δερμάτινους χιτώνες*. 

Είναι λογικό και αναμενόμενο οι θλίψεις στον κόσμο και η χειρουργική επέμβαση, (όπως συνήθως ευχόμαστε, μόνο χαρές), να είναι άτοπο…. 33 ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε. ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον. (Ιωαν.ιστ’) 

Μιλώντας θεωρητικά κι όχι βιωματικά, (και συγγνώμη για την τόλμη) ο καθένας

‘’π’’ day, αγ. Βενέδικτος και η πορεία προς το πάσχα (ΣΤΑΥΡΟΣ και ΑΝΑΣΤΑΣΗ)

Η ‘’εορταζόμενη’’ κοσμικώς μέρα του ‘’π’’, συμπίπτει με την ορθόδοξη εορτή του αγ.Βενεδίκτου (3.14 ή 14/3). Κι οι δυο ''εορτές'' με προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να δώσουν λόγους και καλές αφορμές ολοκλήρωσής μας και επίγνωσης Αληθείας. Γιαυτό η προσέγγιση και ο συνδυασμός.

Συμπίπτει φέτος αλλά και πολλές χρονιές, η εορτή τους να είναι ένας κόμβος, μια ημερομηνία, μια στάση (για φιλοσόφηση) στην όλη πορεία και κίνησή μας, προς την Ανάσταση. Είναι η μεγάλη τεσσαρακοστή μια περίοδος ειδικά αφιερωμένη στην προσευχή και νηστεία, όπου πολλοί χριστιανοί εκμεταλλεύονται τα σταυροειδή ‘’σημεία’’ και εφόδια που χρειάζεται κάποιος για να περάσει από τον ένα χώρο (στάσεως και επαναστάσεως κατά του Θεού και τελευταίο προς τα κάτω ουρανό) σε χώρα αναστάσεως. 

Η κίνηση του ισραήλ (νους ορώμενος τω Θεώ) στην έρημο, προτύπωσε εν σκιά την έξοδο από την δουλεία, με στόχο τους αγίους τόπους (και κάτω ιερουσαλήμ). Αναπτυσσόμενη η σκιά στα μετά και με Χριστό, για την ελευθερία μας, θέλει την αποξένωσή μας από το κοσμικό φρόνημα (νοητή αίγυπτο και φαραώ) και εκδίωξη του γένους των δαιμόνων… με διαχρονικό εφόδιο το… 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. (Ματθ.ιζ’). 

Είναι ο πύρινος στύλος (|) και η σκέπη (-) του κόσμου (πάλι σταυροειδώς, στον τύπο της Θεοτόκου) που χαιρετάτε καθ’όλην την διάρκεια της μεγάλης τεσσαρακοστής, όπως και η σταυροπροσκύνηση (στο μέσον της, γ’ νηστειών) που απεικονίζει κάπως συμπυκνωμένα την όλη διέλευση των 40 ετών που ο παλαιός ισραήλ  περιπλανιόταν στην έρημο, κι εμείς την θάλασσα της ζωής [εξού και τα 40, μ' Κύριε ελέησον, προς διάβαση από το 4 στον Νου του Θεού (0)].   

Βάδιζαν εκείνοι, βαδίζουμε κι εμείς … "Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με την ίδια σκόνη και ''πλένεται'' πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και

η έννοια της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού (6/3)

Δεν είναι αόριστα ή ιστορικά και εκεί να μείνουμε ‘’εορτάζοντες’’, αλλά η εμβάθυνση στις επαναλαμβανόμενες κατ’έτος εορτές της Ορθοδοξίας. 

Είναι ο Σταυρός και το πολίτευμά Του που καλό είναι να ευρεθεί και ενεργοποιηθεί, από άτονο που είναι τώρα, αφού δια Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω, ειδικά σε μια εποχή που περισσεύουν οι θλίψεις. 

Για τον Σταυρό των τεσσάρων άκρων (ή των δύο κάθετων μεταξύ τους τμημάτων) γράφτηκαν σελίδες επί σελίδων, αναλύοντάς τα. Παράλληλα με την εξωστρεφή ανάλυση να προάγει την διάλυση, επιβάλλεται η σύνθεση για βίωμα. 

Σε πολλά ζεύγη ή τέσσερα άκρα έχει εντοπιστεί ο σταυρός σαν ισοσκελής (ελληνικώς) απρόσωπος, αλλά η νοηματοδοσία του έρχεται από το Εσταυρωμένο επ’αυτού Πρόσωπο του Κυρίου μας (ορθοδόξως). Μια συνάφεια φύσης και υπερφύσης, από τότε που Ο Λόγος σαρξ εγένετο και όσο οι λόγοι σαρκούνται. 

Είναι τα 4 άκρα, παράλληλα της τύπωσης επάνω μας του σημείου του Τιμίου Σταυρού, που καθορίζει και το πολίτευμα. Προσευχή ως κορωνίδα (κεφαλή) νηστεία (βάσις – κοιλία) ακρόαση και τήρηση (δεξιά και αριστερά). Αυτή είναι και η απάντηση του πως θα ευρεθεί έμπρακτα ο σταυρός εν ημίν. Με την προσευχητική μας ζωή, ασκητική (νηστεία από το κακό) και την μακάρια ακρόαση και τήρηση των ζωηφόρων εντολών. Κι επειδή όλοι (οι ορθόδοξοι) λίγο πολύ ‘’κάτι’’ σχετικό κάνουμε και ‘’κάπως’’ έτσι αχνά εργαζόμαστε για την ωφέλεια της

η υπομονή, η πίστη, ο σταυρός και η βασιλεία…

Επιμένουν οι άγιοι πατέρες μας, ότι μνήμη και τιμή αγίου, είναι η μίμησις του αγίου. 

ΑΝ συντασσόμαστε με Τον Χριστό, τότε η καθημερινότητά μας, ενέχει σε σπόρο και σε μικρογραφία ‘’μαρτύρια’’ συνειδήσεως, πνευματικά, ενίοτε και φυσικά. Τότε οι θλίψεις έχουν νόημα και αποκτούν με την υπομονή, πίστη, σταυροφορία, μια άλλην προοπτική. 

Εκ των μακαρισμών…. 5 μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν.

Υπομονή και ελπίδα που απεργάζονται κατά Θεόν πραότητα, απαραίτητη για την κληρονομία της γης. Κι οι σταυρωτές θέλουν να κληρονομήσουν την κάτω γη, οι δε σταυρούμενοι την άνω. […38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. (Ματθ.κα’)]. 

Κι επειδή η σταύρωση (Ανθρώπου και ανθρώπων) τελεσιουργείται στο βάθος της καρδίας, είναι ανάλογο των έξω άπαξ ιστορικά συμβάντων: … …15 οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. (Ιωαν.ιθ’). … ευθέως (ι) ψυχικά (ακολουθών κεντρομόλο (Ι, Ιησού) ή φυγόκεντρο Ι ι’ τάγμα δαιμόνων) και σωματικώς ελικοειδώς (θ) ως αρετές (9) ή αμαρτίες (6) και πάθη. 

Μακάρι με το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι να διασαφηνιστεί και προσδώσει καθαρότητα στις έννοιες φιλοθεΐα και φιλανθρωπία και … μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; με παράλληλη διόρθωση λογισμών και ζωής… προς αγιασμό ψυχών και αγνότητα σωμάτων. 

8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 

Αμήν, καρδίαν καθαράν και πνεύμα ευθές….