Πλούτος και Βασιλεία…

Στο κατά Λουκά ις’ ευαγγέλιο (19 – 31) συνομιλούν δύο πλούσιοι… ο πατριάρχης Αβραάμ και ο (ανώνυμος) πλούσιος της παραβολής (ο άρχοντας του πτωχού Λαζάρου…).

Και, μη αναφερόμενο το όνομα του πλουσίου, σηματοδοτεί και το ότι δεν γράφτηκε στο βιβλίο της Ζωής.

Δεν είναι ο πλούτος αυτός καθαυτός που καθορίζει την αιώνια κατάσταση του ανθρώπου, αφού κι ο Αβραάμ ήταν πολύ πλούσιος.   

Καμμιά απολύτως κατάσταση επί γης δεν καθορίζει το τέλος, κανένα δώρο, αλλά η χρήση του. Δοσμένα με διάκριση από τον καλό Θεό για να γίνουν αφορμή και αφετηρία σωτηρίας, όπως με διάκριση ο καθένας θα χειριστεί τα γενικά και τα ειδικά δώρα του Θεού.

Στο πολύ καλό άρθρο πλούτος φτώχεια και αιώνια ζωή  μπορεί κάποιος να δει ότι… Ὁ πλοῦ­τος, σὲ ὑ­λι­κὰ κυ­ρί­ως ἀ­γα­θά, εἶ­ναι ἕ­να εἴ­δω­λο, ἕ­νας ψεύ­τι­κος θε­ός, μὲ πολ­λοὺς προ­σκυ­νη­τές. Ὄ­χι μό­νο πλου­σί­ους, ἀλ­λὰ καὶ φτω­χούς. Δι­ό­τι, τὸ οὐ­σι­α­στι­κὸ

το μέτρο της αγάπης, αληθείας και δικαιοσύνης… κοσμικώς και ορθοδόξως

(σκέψεις πάνω στο μεταίχμιο μετάβασης από τις έννοιες, στο θεόσδοτο βίωμα τους…) 

‘’σήμερα’’ 9 Οκτ* γιορτάζουμε τον δίκαιο Αβραάμ και τον ανηψιό αυτού, Λωτ. . [στην αγιογραφία πρέπει να είναι ο Ισαάκ, στον τύπο της άκρας ταπείνωσης, όπως δηλώνει η στάση χεριών, οδεύων προς θυσία, γνωρίζοντας κι εμείς τον πατέρα (Αβραάμ και Πατέρα) δια του υιού (Ισαάκ και Υιού), δια της Αληθείας και θυσίας την Αγάπη... (Ιωαν.γ')]…

Μια εορτή που περνά στα ψιλά, αλλά με απίστευτη πρακτική**  σημασία, καθημερινή, ανεξάρτητη πίστεως και πεποιθήσεων

Οι άνθρωποι εκ φύσεως, δεν παύουν τις ίδιες  έννοιες [με μικρά γράμματα (3)] να τις εξασκούν με υποκειμενικό άξονα το εγώ, τα θέλω, τις ανάγκες τους… αρχικά έκπτωτα ως αγαπολογία, αληθοφάνεια νομιζόμενη δικαιοσύνη, όλα επιδερμικά, επιφανειακά, σκιές του ε-γώ, σαν επί εδάφους.... μακάρι δε να περάσουμε στους αντικειμενικούς και κατά Θεόν όρους, έννοιες και ουσία. (αμήν τας ψυχάς αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρον…). 

Αρχή (όπως θα φανεί εξ αβραάμ) μέσον (εφόδιο) και πέρας του περάσματος, ο Σταυρός, γιατί το μέτρο της αγάπης αληθείας και δικαιοσύνης… μπορεί κοσμικώς και άτακτα και ρευστά να καθορίζεται ανά εποχή…. αλλά ορθοδόξως είναι Αυτός (Ο Σταυρός). Ο επ’Αυτού κρεμασθείς πάντων Κριτής, που αφενός με εκτεταμένες τις χείρες πάντα τα έθνη καλεί, αλλά και ως ζυγός δικαιοσύνης τους μεν (θα) κατάγει στον άδη τω βάρει της βλασφημίας τους δε (θα) ανάγει (αμήν από τώρα) σε κουφισμό πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας…   όπως προτυπώθηκε με τους δύο συσταυρωθέντες εκατέρωθέν Του, ληστές… Ερχόμενος Ο Κύριος σαν Κριτής με τον Σταυρό Του, Αυτός θα ''δει'' και συγκρίνει πόσο φέραμε Αυτόν πνευματικά, πόσο Τον φυτέψαμε (στην καρδιά ως εύφορη γη, Αβραάμ), πόσο Τον ποτίσαμε ως Λωτ για να φυλλοβολήσει, πόσο γευόμαστε τον καρπό Του (Θεία Κοινωνία)... πόσο φιλόθεα, φιλάνθρωπα και αποστολικά (3) ζήσαμε, όχι στα πονηρά και εγωιστικά μέτρα που θεσπίζει ο άνθρωπος, αλλά κατά Θεόν... κατά πόσο ο φυσικός μεταβολισμός (ισοσκελής σταυρός της ζωής μας) ''μπολιάστηκε'' με τον πνευματικό (ορθόδοξο σταυρό), που ανάγει τον άνθρωπο από το κατ'εικόνα στο καθ'ωμοίωση και από απρόσωπο σε πρόσωπο, όπως προοδεύει ο σταυρός...  ώστε στην κρίση Αυτός να βιωθεί ως δόξα των αγγέλων (αμήν κι εμείς μαζί) κι όχι ως τραύμα των δαιμόνων.  

Κι αν δεν έλθει Ο Κύριος (με το χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν) να εισάγει

Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ…. προσέγγιση της αφετηρίας

…7 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν. (Γεν.β’)  

Διαβάζουμε στην πρώτη γένεση ότι Ο Θεός ενεφύσησε πνοή ζωής, ώστε ο άνθρωπος να γίνει ψυχή ζώσα. 

Διαβάζουμε στην γέννηση Χριστού (και νέου ΑΔΑΜ) και δι Αυτού αναγέννηση του κάθε ανθρώπου (υπό προϋποθέσεις) ότι Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ…. για να καταλήξει στο δόγμα του ‘’πιστεύω’’, εκ Πνεύματος Αγίου (στην θέση της θείας πνοής) και Μαρίας της Παρθένου (σαν αγνή γη). 

Δομείται ο ναός του Θεού, κτίζεται λιθαράκι λιθαράκι το Σώμα Χριστού δια Της Θεοτόκου (σαν πρόσωπο) πρώτα ως θείο έμβρυο, γνωριζόμενο ως ρίζα* (υπό γης) με το γενεαί δεκατέσσαρες...  για να αποδώσει άνθος και καρπό με την γέννηση, Τον Χριστό. 

Η πορεία από τον Ευαγγελισμό (σύλληψη) έως τα Χριστούγεννα, 9 μήνες μετά, είναι συμπυκνωμένα μέσα στον κύκλο ενιαυτού. Είναι μια ελικοειδής ανοδική σπείρα, που από την ώρα που θα συλληφθεί Ο Κύριος εν ημίν, έως ότου γεννηθεί, βαδίζεται από τον καθένα σε πολλούς χρόνους, εν συνειδήσει κι όχι αυτοματικοποιημένα όπως συμβαίνει στην φυσική γέννα, αν μάλιστα δεν είναι και έργο ζωής**. Μακάρι να εργαζόμαστε να τελεσφορήσει αυτό, μην μείνουμε έξω

Φιλοθεΐα και φιλανθρωπία

Η φιλοθεΐα και η φιλανθρωπία είναι δυο έννοιες που επιδέχονται πολλές υποκειμενικές προσεγγίσεις, αλλά εκ των πραγμάτων, ΜΙΑ αντικειμενική, ωσάν πολλές ακτίνες ενός κύκλου αλλά ενός κέντρου. Το παρόν θα προσπαθήσει να προσεγγίσει την δεύτερη, με αφορμή την εορτή του δικαίου Αβραάμ και Λωτ ανηψιού αυτού (9 Οκτ), με δεδομένα αγιογραφικά και την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης που δυνητικά μπορεί να μας κάνουν μετόχους του θείου σχεδίου, από παρατηρητές ή ‘’μελετητές’’. Κι αυτό, ΑΝ αποφασίσουμε έμπρακτα και θεωρητικά να ακολουθήσει το ΕΙΝΑΙ μας την κεντρομόλο ακτίνα Ι (Ιησού) που οδηγεί στο (τριαδικό) ΕΝΑ (εκ του οποίου προήλθαμε) κι όχι της φυγοκέντρου ακτίνας Ι (Ι τάγματος δαιμόνων) που οδηγεί στην απώλεια και εξοστρακισμό εκ του κύκλου Ζωής… 

Όλοι εν σπόρω (1) διαθέτουν μια κάποια φιλοθεΐα, αποδίδοντας ‘’φιλία’’ στον θεό τους. Εκεί έγκειται η υποκειμενική προσέγγιση αλλά και μια φιλανθρωπία με προϋποθέσεις. Βλέπουμε τον ουμανισμό της δύσεως, ή ακόμη χειρότερα τον εθνομηδενισμό (2) που τάχα έχει άξονα τον άνθρωπο, αλλά είναι χωρίς Χριστό [Τον Άνθρωπο, Του Οποίου είμαστε εικόνες, έχοντες του ανδρός (ανθρ- την όψη -ωπος) - όλοι λοιπόν εν σπόρω, όπως όλοι είμαστε κατ'εικόνα, με την διαφορά να γίνεται στο πόσο βαδίζουμε τον Δρόμο του καθ'ωμοίωσιν...] και αποδεδειγμένα ως νοοτροπία και αποτέλεσμα, ενάντια Αυτού, όπως και ο φιλανθρωπισμός της (τάχα) αθεΐας, που ναι μεν φιλανθρωπεί (όσο), αλλά αντικατέστησε Τον Δημιουργό, με το αποκομμένο από Αυτόν, δημιούργημα. Κατά το Ουκ ελάτρευσαν, τη κτίσει οι θεόφρονες παρά τον Κτίσαντα˙ αλλά πυρός απειλήν ανδρείως πατήσαντες, χαίροντες έψαλλον˙ Υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος και Θεός, ευλογητός εί,.... με επόμενο, την μη άστοχη αντικατάσταση του αληθινού Θεού με την επιστήμη και μεταπτωτικά μελετήματα.       

Μεταξύ φιλίας των χειρόνων (θεών/δαιμόνων) (κάθετη διάσταση και προοπτική) και ‘’φιλανθρωπίας’’ χωρίς σημείο αναφοράς Τον Άνθρωπο (οριζόντια διάσταση) στο σύνολο σταυρός, επιλέγουμε την αντικειμενικότητα του Τιμίου Σταυρού και

ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ σε εβραίους και Έλληνες...

Η ορθόδοξη παράσταση της Αγίας Τριάδος, σε εικόνα είναι η Φιλοξενία του Αβραάμ. 

Εκλήθη ο Αβραάμ περάτης. Καλούμαστε κι εμείς να περάσουμε από τον ένα φωτισμό (από το απλά Ο ΘΕΟΣ) που αδιάκριτα μπορεί κάποιος θεϊστής να πιστεύει, στον άλλον (ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ)* , της ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Επιπλέον,  …και ου κληθήσεται έτι το όνομα σου άβραμ αλλ’ έσται το όνομα σου αβραάμ ότι πατέρα πολλών εθνών τέθεικά σε… (Γεν.ιζ’5) και την Σάρα την μετονομάζει πλέον Σάρρα. Ήταν τότε ο Αβραάμ 99 χρονών… (όταν είδε... τρεις ορθίους άνδρας και ανεφώνησεν Ο Κύριός μου...) 

Προσθέτει Ο Κύριος το Α της Αγάπης (και Αληθείας) στην κεφαλή και το Ρ της δικαιοσύνης, στο σώμα, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, σε όσους ‘’φιλοξενούν’’ το Τριαδικόν Έν