«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

(Μητροπ. Anthony Bloom)

Όταν ο Χριστός ανέστη εκ του τάφου και εμφανίστηκε στους μαθητές Του και στις Μυροφόρες, τους χαιρέτησε με τη λέξη «Χαίρετε»! Και αργότερα, όταν εμφανίστηκε στους αποστόλους, οι πρώτες Του λέξεις ήταν «Ειρήνη υμίν»! Ειρήνη, διότι η ταραχή τους ήταν πολύ μεγάλη· ο Κύριός τους είχε πεθάνει. Κάθε ελπίδα να νικήσει ο Θεός την κακότητα, να υπερισχύσει το αγαθό του κακού, είχε χαθεί. Έμοιαζε να έχει θανατωθεί η ίδια η ζωή, το φως να έχει σβήσει. Όλο κι όλο που απέμενε στους Μαθητές, στους ανθρώπους πού είχαν ζήσει εν αγάπη κοντά στον Χριστό και είχαν πιστέψει σ’ Αυτόν, ήταν να συνεχίσουν να υπάρχουν, όχι πια να ζουν. Είχαν ήδη γευθεί την αιώνια ζωή, τώρα ήταν καταδικασμένοι να περιμένουν ένα σκληρό θάνατο στα χέρια των εχθρών του Χριστού.

«Ειρήνη υμίν»· «Έχω αναστηθεί, είμαι ζωντανός, είμαι μαζί σας, και άρα τίποτε- ούτε θάνατος, ούτε διωγμός- μπορεί πια να μας χωρίσει ή να σας στερήσει την αιώνια ζωή, τη νίκη του Θεού». Και αφού τους έπεισε ότι αναστήθηκε σωματικά, αφού τους ξανάδωσε τη χαμένη τους ειρήνη και μια ακλόνητη βεβαιότητα πίστεως, ο Χριστός πρόφερε λόγια που ίσως στην εποχή μας να ηχούν απειλητικά και τρομακτικά για πολλούς.

«Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, και εγώ πέμπω υμάς». Λίγες μόνον ώρες μετά τον

κοσμική χαρά και πνευματική ...

Εκπληρώνοντας τις κοσμικές επιθυμίες της καρδιάς, δεν έρχεται η πνευματική χαρά, άγχος έρχεται. Η κοσμική χαρά φέρνει και το άγχος στους πνευματικούς ανθρώπους.

Η κοσμική χαρά δεν είναι μόνιμη, αληθινή χαρά, είναι μια χαρά πρόσκαιρη, εκείνης της στιγμής. Αυτή είναι υλική χαρά, δεν είναι πνευματική, από υλικές χαρές όμως δεν “γεμίζει” η ψυχή του ανθρώπου. Ίσα-ίσα γεμίζει σαβούρα μέσα. Όταν νιώσουμε την πνευματική χαρά, δεν θα θέλουμε την υλική χαρά.

– Γέροντα, γιατί οι άνθρωποι χαίρονται με τα κοσμικά πράγματα;

– Δεν σκέφτονται την αιωνιότητα οι σημερινοί άνθρωποι. Η φιλαυτία τους κάνει να ξεχνούν ότι θα χαθούν τα πάντα. Δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Δεν νιώσανε άλλες, ουράνιες χαρές. Δεν σκιρτά η καρδιά τους για κάτι ανώτερο. Δίνεις λ.χ. σε κάποιον ένα κολοκύθι. “Τι ωραίο κολοκύθι!” λέει. Του δίνεις ανανά, “Ο ανανάς έχει λέπια”, σου λέει και τον πετάει, γιατί δεν έφαγε ποτέ. Ή πες σε έναν τυφλοπόντικα: “Τι ωραίος είναι ο ήλιος!”, αυτός πάλι θα χωθή μέσα στο χώμα.

Όσοι αναπαύονται μέσα στον υλικό κόσμο, μοιάζουν με τα ανόητα πουλάκια που δεν θορυβούν μέσα στο αυγό, για να σπάσουν το τσόφλι και να βγουν έξω, να χαρούν τον ήλιο -το ουράνιο πέταγμα στην παραδεισένια ζωή-, αλλά παραμένουν ακίνητα και πεθαίνουν μέσα στο τσόφλι του αυγού.

Άγιος Παΐσιος

Ψηλαφώντας την λάμψη της υπέρ νουν χαράς

Ο Λόγος σαρξ εγένετο* . Η πηγαία ποθητή (ίσως σε όλους) τελειότης που προβάλλεται θεωρητικά, διανοίγοντας την Οδό (όντας Ο Κύριος Η Οδός) όχι απλά ψηλαφάται, αλλά και μετέχεται.  

Εκτυπώνεται η ίδια η θεότης (Τριαδικός Θεός) πρώτα εν πνεύματι και μετά εν σαρκί (και ίσως μυστικά συγχρόνως, όπως νοείται ο ένας και ενιαίος άνθρωπος) κατά την καθαρότητα, φωτισμό και τελειότητα του κάθε αγίου, του κάθε ανθρώπου που καλείται να έχει και τιμήσει την όψη του ανδρός (ετυμολογία λέξεως άνθρ-ωπος).

Από το περί σοφίας και φιλοσοφίας (τοιχεία νου και καρδιάς και σ+τοιχεία) ο καθένας με την επιλογή, ιεράρχηση, προτεραιότητα, και αν θέλει, στον δρόμο αναζήτησης της του Θεού σοφίας (με τα συννημένα χαρίσματα, υπέρ νουν ειρήνης, χαράς, ζωής…), τρίβει τα τοιχεία (νου και καρδιάς) να γυαλίσουν και να μην μείνει ρύπος επάνω τους (σαν τους Έλληνες) ή προσθέτει εικόνες και θεωρίες επί θεωριών (όπως οι κινέζοι).