για το σημερινό ευαγγέλιο (του καλού σαμαρείτη), τον πλησίον και τους αγαπολόγους...

(μια γνώμη)

Ο Κύριος πλησίον εννοεί τον περιπεσόντα εις ληστάς κι αυτόν προτείνει να εισάγουμε στο ''πανδοχείο'' (Εκκλησία) να ''πληρώσουμε'' την θεραπεία του, να του αλείψουμε έλαιον και οίνον για θεραπεία από μολύνσεις και καλυτέρευση της υγείας του.

Κι ο πρώτος περιπεσών εις ληστάς, είναι ο νους μας, όταν του κλέβετε η Αλήθεια.

ΔΕΝ θεώρησε ως πλησίον, ούτε θεράπευσε, ούτε ''κυνήγησε'' τους ληστάς που τον φέραν σε αυτήν την κατάσταση, αλλά τον ΠΛΗΣΙΟΝ. Τον αδύναμο και μάλλον θέλοντα να θεραπευθεί.... γιατί αν ο άνθρωπος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ούτε ο Θεός ''μπορεί''. Με το ζόρι δεν θεραπεύει, δεν σώζει.

Τον/τους ληστές, τους συναντά σε άλλο σημείο. Επί του σταυρού. Εκεί πάλι προτείνει την σωτηρία, αλλά από την δική τους επιλογή εξαρτάται η συνέχεια, η πορεία και κατάληξη.

...Εν μέσω δύο ληστών, ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ο σταυρός σου· του μεν καταγομένου εις άδην τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας· Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι.

---

περί του ''πλησίον'' 

Περί του ‘’πλησίον’’

Η απόσταση που μας κάνει ‘’πλησίον’’ ή ιστάμενους ή διερχομένους από μακρόθεν, εξαρτάται από την πνευματική απόσταση κι όχι απόλυτα από την φυσική απόσταση. Μπορεί να σκοντάφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον σε μια πολυάριθμη και πολύβουη αγορά, αλλά η εγγύτητα αφορά ΚΑΙ (ιδίως) ‘’συγ-χώρεση’’.

Φαίνεται η σπουδαιότητα της ψυχικής επαφής ότι είναι ανεξάρτητη από την απόσταση, όταν με κάποιους παρότι είμαστε πολύ μακρυά (φυσικά) νοιώθουμε εγγύτητα πνεύματος και ανάποδα, τόσο κοντά φυσικά, αλλά μακρυνά ως πνεύμα…

Από το άφες αυτοίς ουκ γαρ οίδασι τι ποιούσι επί του Σταυρού, από την συμπάθεια, μέριμνα, κοινωνία και μακροθυμία μέχρι το άλλο άκρο της αντιπαθείας με ενδιάμεση την αδιαφορία, οι 3 χαρακτήρες στην παραβολή του καλού σαμαρείτη αποτυπώνονται αγιογραφικά και γραφικά σε κάθε εποχή.

Κυκλοφορά στο νετ, το ‘’γιατί φωνάζουμε’’ (δίνεται στο τέλος ένας από τους πολλούς δεσμούς που το αναφέρουν).  Το αναφέρω κι εδώ, για τη συνέχεια του λόγου.

Ένας Δάσκαλος ρώτησε τους μαθητές του:

"Γιατί φωνάζουμε όταν είμαστε θυμωμένοι; Γιατί φωνάζουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον όταν είναι εκνευρισμένοι;"

Οι μαθητές σκέφτηκαν για λίγο και ένας απ’ αυτούς είπε: