η τάξις στον ψυχισμό, οι αιτίες της αταξίας και η αποκατάσταση

Ο πρώτος άνθρωπος ο πλασθείς από Τον Θεό, ΑΔΑΜ, δεν θα μπορούσε να ήταν ατακτοποίητος, αφού τον εξήγαγε από το χάος, μέσα στο Φως Του. Πλην της έννοιας του πήλινου, τα αρχικά του έδειχναν την σταυροειδή του ‘’τάξη’’, ως πνευματικά ‘’απλωμένος’’ στα 4 σημεία του ορίζοντα, Ανατολή Δύση Άρκτος Μεσημβρία

Επιπλέον ως ένοικος του παραδείσου, βρισκόταν τακτοποιημένος σταυρικά, μεταξύ των 4 ποταμών που καθόριζαν τα φυσικά του όρια [όπως όρια έχει κάθε σώμα, με μας να γνωρίζουμε (θεωρητικά) την Βασιλεία, ως χρυσοπλοκώτατο πύργο και δωδεκάτειχο πόλι], και τα οποία χαρίσματα, προσεγγίστηκαν κάπως σε παλαιότερα άρθρα* .  

Κι έρχεται η ώρα, που όλη αυτή η τάξις χάνεται, κλέπτεται ο ουράνιος θησαυρός, απεμπολούνται τα χαρίσματα για χάριν φανταστικών δωρεών του δολίου, χάνεται η τάξις κι αυτό, γιατί δόθηκαν τα ανάλογα δικαιώματα στον ταραξία. 

Αφορμή της απώλειας, στάθηκε η στροφή της εμπιστοσύνης από τον Θεό σε πίστη στην φαντασία και το αυτοείδωλο. Φαντάστηκε ο ΑΔΑΜ και η ΕΥΑ τι καλά που θα ήταν αν ήταν θεοί με γνώσεις και δυνάμεις. Αλλά! στον χώρο της φαντασίας και ειδώλων, οι θεοί χωρίς Θεό κυνηγούν (διαχρονικά με το ίδιο δόλιο δόλωμα) τον θανατηφόρο αντικατοπτρισμό (666) της όασης, φωτιζόμενοι αντί ευθέως Φωτός και καθαρής καρδίας, από πλάνο έρπον φως. Αυτό νομοτελειακά σαν ακολούθηση της φυγοκέντρου, θα καταντήσει τους κυνηγούντες αυτά (έλληνες και ιουδαίους, που ζητούν σημεία και σοφία, και στα πρόσωπα αυτών όλους τους φιλοδυνάμους και φιλοσόφους), ανυπάκουους και υπερήφανους (κι οι δυο με την έπαρση του 7 και τρωτή τους πτέρνα, εκτός Του Κυρίου, εκτός της Κυριακής και 8ης ''ημέρας'' (και η' αιώνα), σαν τον διαβολέα, πατέρα ψεύδους και φαντασιών, αν δεν στρέψουν, προσανατολίσουν το πρόσωπό τους και κινηθούν στην Αγάπη δια της μωρίας ή σκανδάλου (ανάλογα της προσεγγίσεως) του Σταυρού. 

Κι η έξοδος και απομάκρυνση είχε δύο στάδια και στάσεις. Από εντός του Λόγου λόγοι (άνθρωποι) εβγήκαν απέναντι (Γεν.γ’24) (του Ηλίου) και μετά εξέπεσαν

Απρίλιος 2021 ....

Ο μήνας* αυτός, κατά τους παλαιούς Ρωμαίους, ήταν ο δεύτερος μήνας του ενιαυτού. Αυτός, επί Ιουλίου Καίσαρος είχε 29 ημέρες. Κατόπιν όμως ορίσθηκε να έχει 30 ημέρες. Ονομάστηκε Απρίλιος εκ του λατινικού Aprilis, εκ του ρήματος aperire, δλδ ''ανοίγειν'' διότι κατά το μήνα αυτό, αρχίζει η άνοιξις και ανοίγουν τα άνθη. Ο μήνας αυτός παρά τους αρχαίους Ρωμαίους ήταν αφιερωμένος στην Αφροδίτη, εθεωρούντο δε ιερές, η πρώτη και η εικοστή τρίτη ημέρα (1), διότι κατά την τελευταία, εορτάζοντες το άνοιγμα των οίνων (vinualia priora) εγεύοντο για πρώτη φορά, τον παλαιόν οίνον.

[συνειρμικά μας παραπέμπει στην Αγία Γραφή... 17 οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ρήγνυνται οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται· ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς βάλλουσι καινούς, καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται. (Ματθ.θ')

συμπληρώνοντας το παραπάνω, με το σκεπτικό ότι δίνουμε εξετάσεις καθημερινά, για το νέο πλήρωμα Της Νηός]....

και εθνικώς, αναμένοντας και ευχόμενοι και μακάρι εργαζόμενοι το παλαιό και ψευτορωμαίικο να ''πεταχτεί'' (καταργηθεί) όπως οι παληοί ασκοί.

ψαλμικώς... αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις, καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις ** αὐτοὺς καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν.

προτείνοντάς μας να εγγίσουμε και οικειοποιήσουμε (και μεθέξουμε) την σταθερότητα Του Κυρίου για να μην απολεστούμε. Όπως ερχόμενο το Φως διώχνει τις σκιές και συμπαρασύρονται μαζί με αυτές οι πράττοντες τις σκιώδεις πράξεις

Καλό κι ευλογημένο μήνα! (μήνα ''καθάρσεως'')

Αφορμή του παρόντος στάθηκε μια ‘’σύμπτωση’’ . 

 Ζήτησα από το ''σύστημα'' σε μια ανάρτηση στο φβ, να έχει ο μήνας φεβρουάριος ως εικόνα την καλή μας Παναγία. Αντ’ αυτού, μου έβγαλε την (θεά) αθηνά.

Από τους μήνες, διαβάζουμε πως ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ονομάσθηκε εκ του λατινικού Februare, το οποίο δηλώνει κάθαρσιν...

…καθάριζαν την πόλιν και τους αγρούς τους οι παλαιοί Ρωμαίοι, λιτανεύοντες επί δώδεκα ημέρας και θυσιάζοντες.

Θα μπορούσε κάποιος να εξαντλήσει την καθαριότητα σε οίκους, πόλη και αγρούς ή μόνο εξωτερικά, θα μπορούσε όμως (οπωσδήποτε συμφερότερον) να επεκταθεί στα πνευματικά και να αλλάξει από θυσίες σε είδωλα, στην κατά Θεόν και εύστοχη θυσία.   

Μήνες

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

---

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ο μην ούτος ωνομάσθη υπό του Ρωμαίου βασιλέως Νουμά προς τιμήν του θεού Ιανού, περί του οποίου πολλά τα αντίθετα μυθολογούνται. Ούτος παρίσταται άλλοτε μεν με δύο πρόσωπα, εξ ων το μεν ένα γηραλέον, όπερ δηλοί το λήξαν παλαιόν έτος, το δε έτερον νεάζον, όπερ δηλοί τον ήδη αρχόμενον ενιαυτόν. Άλλοτε πάλιν παρίσταται τετράμορφος δια τας τέσσαρας τροπάς του ενιαυτού. Και άλλοι μεν έγλυφον το άγαλμα του κρατούν εις την δεξιάν χείρα κλειδίον, το οποίον εδήλου την άνοιξιν και αρχήν του χρόνου, καθόσον από Ιανουαρίου ο χρόνος άρχεται, άλλοι δε εις την δεξιάν χείρα κρατούν το στοιχείον τ εις δε την αριστεράν το ξε, ήτοι τας τριακοσίας εξήκοντα πέντε ημέρας του ενιαυτού. Ο δε Λογγίνος ο Γραμματικός αιωνοάριον αυτόν βιάζεται να ερμηνεύση, οιονεί αιώνος πατέρα.

(Μία ακόμη συνηθισμένη παράσταση του διπρόσωπου θεού Ιανού ήταν αυτή, με τη μία όψη ως τιμωρού στους αδίκους και την άλλη, ως ευσπλαγχνικού στους δικαίους.)

Ο Ιανουάριος υπήρξε κατά την διαδρομήν των αιώνων άλλοτε μεν ο πρώτος μην του ενιαυτού, άλλοτε ο πέμπτος, ότε καθιερώθη ως πρώτος