…οι δύο όψεις του πυρός

με βάση τα δύο ‘’σημερινά’’ (τριών παίδων εν καμίνω) αγιογραφικά αναγνώσματα

…2 καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι ἐπηρώτων αὐτὸν εἰ ἔξεστιν ἀνδρὶ γυναῖκα ἀπολῦσαι, πειράζοντες αὐτόν 

Πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἔγραψεν ὑμῖν τὴν ἐντολὴν ταύτην (ο προφ.Μωυσής) 

...ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. (Μαρκ.ι’7) 

συσχετισμένο όμως με το… 27 ᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις. 28 ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. (Ματθ.ε’) 

και (πάλι σημερινό) αποστολικό… 

…16 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· 17 ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. (Α’Κορ.ς’) 

έχουμε 2 ‘’φωτιές’’… και δύο ‘’κολλήματα’’. Ή με τον κόσμο τούτον (κάτω) που πειράζοντάς μας, θέλει να μας καταπιεί ή το άλλο (το άνω) που θέλει και μπορεί να μας προστατέψει από το πρώτο…  [παρόντος εν μέσω ημίν και ως σκέπη, Ο μεγάλης βουλής άγγελος (Χριστός)]. Πυρ είναι ο επιτρεπόμενος πειρασμός, που αν ηττηθούμε γίνεται πυρ κατακαίον, ενώ αν νικήσουμε χάριτι, προστίθεται πνευματική πείρα, απαραίτητη ως διάκριση, για τον αόρατο πόλεμο. 

…όπως από την 15^η βαθμίδα της κλίμακος, περί αγνείας, γνωρίζουμε, …2. (880.) Ἁγνεία ἐστὶν ἀσωμάτου φύσεως οἰκείωσις. Ἁγνεία ἐστὶν φύσεως ὑπὲρ φύσιν ὑπερφυὴς ἄρνησις· καὶ ἀσωμάτων σώματος θνητοῦ καὶ φθαρτοῦ παράδοξος ὄντως ἅμιλλα· ἁγνός ἐστιν ὁ ἔρωτι ἔρωτα διακρουσάμενος, καὶ πῦρ πυρὶ ἀΰλῳ ἀποσβέσας.

αμήν και να βιώνουμε, μη εξαντλώντας το πυρ (και εξ αυτού πειρασμούς) στα σεξουαλικά* και επιδερμικά, αλλά επεκτεινόμενα στα ερωτικά που μας ωθούν να ‘’κολλήσουμε’’ ή με το πυρ του κόσμου που κατακαίει και μάλιστα επταπλασίως, δλδ σε όλο το εύρος (και ύψος) του εαυτού, ορατών τε και αοράτων μερών του… ή στο επέκεινα πυρ, το ανακαινιστικό ως δρόσος, θείο…  που εισήλθε στον κόσμο με την τομή Του…. συγχρόνως αναδεικνύοντας (Ο Κύριος) τον άλλον συνεορτάζοντα (17/12) προφήτη Δανιήλ, ως ποιμένα λεόντων σαν να ήταν

προεόρτια Κοιμήσεως Θεοτόκου και υπόμνηση κρίσης. Όταν το πυρ και το ύδωρ δοκιμάζει την γη και τον αέρα μας

Σήμερα προεόρτια 14 Αυγ και ο Απόστολος (1) μαζί με το Ευαγγέλιο (2) που ακούγονται στην εκκλησία, δίνουν στον κόσμο άλλη μία  υπόμνηση κρίσης. ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει… 

Το πυρ, θα δοκιμάσει την γη μας. Το πως δομούμε την οικία και ε-αυτό μας (εικών Αυτού), με τι ποιότητος υλικά, δλδ με σαρκικό (ξύλα, χόρτο, καλάμη…) φρόνημα ή με πνευματικό εν Χριστώ φρόνημα (χρυσό, άργυρο, τιμίους λίθους) και αρετές, ενθυμούμενοι ότι....Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων.εἰς μάτην ὑμῖν ἐστι τὸ ὀρθρίζειν, ἐγείρεσθαι μετὰ τὸ καθῆσθαι, οἱ ἐσθίοντες ἄρτον ὀδύνης, ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον. ἰδοὺ ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός.. (ψαλμ.ρκς')

Αύριο εορτάζεται η μετάστασις Της Θεοτόκου στην Ζωή. Ο καθαρώτατος Ναός και πρότυπο κάθε ανθρώπου. Ο καθαρότερος οίκος (χερουβείμ) και λειτουργικότερο όχημα (σεραφείμ), οπότε και κατά την καθαρότητα και λειτουργικότητα πάνω στην οποία θα δοκιμαστούμε (κριθούμε) θάναι και η μετοχή μας στην δόξα και ΖΩΗ. … Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς. 

Προκρίνεται η ζωή μας δια Της Θεοτόκου. Γιαυτό και ο άγιος Συμεών ο νέος

το πυρ της κοινωνίας και επικοινωνίας με Τον Θεό

Εννοείται, αλλά μας διαφεύγει από συνήθεια ή από μη αίσθηση, ότι η θεία Κοινωνία είναι πυρ, αλλά και η επικοινωνία, ως προσευχή, επίσης κι αυτή, πυρ τυγχάνει. 

Ο άγιος στο Η προετοιμασία για την προσευχή - ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ , αρχικά μας νουθετεί:     

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».  

Πριν φτάσουμε στο Άγιο Ποτήριο, ήδη ο ιερέας ζήτησε … τοις μισούσιν και αδικούσι ημάς, συγχώρησον (1) [για να ανεβεί μετά την Κυριακή Βαΐων (μεγάλη είσοδο) στα Ιεροσόλυμα]. Εννοείται, πως αν δεν πράξουμε ομοίως, ο ιερέας θα συνεχίσει την ιερουργία, αλλά εμείς θα έχουμε μείνει μετεξεταστέοι σε εκείνο το ‘’μάθημα’’ για να ξαναδίνουμε εξετάσεις στην ζωή, μέχρι να ξεπεράσουμε τον καλά κρυμμένο (πίσω από το ‘’δίκαιο έχουμε’’) ύφαλο. Και μακάρι με γρήγορο νου, σώφρωνα λογισμό και καρδία νήφουσα, να προλάβουμε να υπερβούμε σκοπέλους και υφάλους καταποντιστικούς, μην βρεθούμε όχι απλά μετεξεταστέοι στην παρούσα πρόσκαιρη, αλλά στάσιμοι στην αιωνιότητα.     

Ακολουθεί και δεύτερη νουθεσία που τάχα ομολογούμε κι εμείς, με την Κυριακή

προσευχή… και η σχέση της με την ‘’γη’’

Γράφει ο Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας † …

Η προσευχή είναι σαν να χτυπάς ένα πηγάδι. Και εφόσον νομίζεις ότι θα βρεις νερό στα 5 μέτρα, έχεις βαρέσει 10 μέτρα και δεν βρήκες τίποτα. Σκεπτόμενος ότι έκανες έξοδα για 10 μέτρα, λες ας βαρέσω άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα, άλλα 2 μέτρα.... 

Έτσι σκέφτηκαν και στην πατρίδα μου, στο Αίγιο, και τελικά βρήκαν πηγάδι στα 224 μέτρα! 

Αν οι άνθρωποι έλεγαν «φτάσαμε στα 223 μέτρα, ας το αφήσουμε, δεν υπάρχει τίποτα εδώ», τί θα γινόταν; Θα χάνανε για 1 μέτρο το νερό, τον κόπο και τα χρήματα που ξοδέψανε για τα 223 αυτά μέτρα.

Αυτή είναι η προσευχή! 

Δεν ξέρεις πότε θα πάρεις την απάντηση από τον Θεό. Ξέρεις όμως, ότι Αυτός μπορεί να σου δώσει την απάντηση. Ο Θεός, με αυτόν τον τρόπο, δοκιμάζει την πίστη και την υπομονή μας και ταυτόχρονα μας κρατάει κοντά Του. Ξέρει ο Χριστός πότε θα μας ανοίξει την πόρτα. 

Πολλοί κάνουνε προσευχή, βλέποντας όμως ότι δεν λαμβάνουν απάντηση, τα παρατάνε…. 

Αναφέρει ο Άγιος Ιγνάτιος Brianchaninov στο: Ο προσευχόμενος νους ζητά ένωση με την καρδιά : …Κλείστηκαν οι θύρες των αισθημάτων: Η γλώσσα σωπαίνει, τα

διερχόμενοι δια πυρός και ύδατος (και περί τεστ ιού και Υιού)

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες, με το αν θα περνούσαμε το πολυδιαφημισμένο τεστ, αν θα έβγαινε αυτό θετικό ή αρνητικό για να χαρούμε ή όχι. Να φοβηθούμε, να πάρουμε μέτρα….

Πέραν όμως το άστατον της κοσμικής και χοϊκής χαράς ή λύπης που εναλλάσσονται διαρκώς, κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα ένα είναι πραγματικής αιώνιας χαράς ή λύπης, ανάλογα με το αν περάσουμε άλλο τεστ. Φυσικοπνευματικό.

Καλούμαστε να διέλθουμε δια πυρός και ύδατος.

…‘’σήμερα’’ Κυριακή 9 αυγ ακούστηκαν τα αναγνώσματα*, αποστολικό και ευαγγέλιο, που αφορούν την διέλευσή μας δια πυρός και ύδατος. Το σήμερον της εκκλησίας, ως συμπόρευση (έως της συντελείας) με Του Πατρός το απαύγασμα Φως, και Κύριο, είναι κάθε μέρα.  

Ο Θεός πυρ τυγχάνει… ναός του Θεού είμαστε και, ανάλογα με τι υλικά θα διαλέξουμε να οικοδομήσουμε το οικοδόμημά μας, το ερχόμενο πυρ θα αποδείξει αν θα περάσουμε το τεστ ή όχι.

Αν χρησιμοποιήσουμε πολύτιμα υλικά, όπως χρυσό, άργυρο, τιμίους λίθους…. θα αντέξουν στο πυρ. Αν χρησιμοποιήσουμε άχυρο, θα καεί.

Αν στην πνευματική οικοδομή χρησιμοποιήσουμε την προσευχή, την νηστεία, την ακρόαση και τήρηση (σταυρός) τα μυστήρια της εξομολογήσεως και θείας κοινωνίας, θα αντέξει. Όλα τα υλικά του κόσμου και τα διανοήματά του σαν αρχές και αξίες, σαν άχυρα θα καούν καθώς αυτά δεν αντέχουν στο πυρ της

σχόλια για το πυρ που έπληξε την νοτρ νταμ...

μια σκέψη.... για τα δαιμονικά και όχι μόνο (ανθρώπους ασελγούντες, κτηνοβάτες..., να μην τα αναπαραγάγω εδώ... για ευνοήτους λόγους), αγάλματα τα ΕΚΤΟΣ της ''εκκλησίας'' (καταχρηστικώς νοουμένης) που κάηκε...

και στους ορθόδοξους ναούς συνήθως στους νάρθηκες ή έξωθεν του  πρόναου, απεικονίζεται σε ζωγραφιά και η κλίμαξ με τους δαίμονες και ο παμφάγος άδης για να μας ερεθίσει να εισέλθουμε στην σωτήρια ΜΙΑ ΚΙΒΩΤΟ (Ορθόδοξη εκκλησία)

να ''δούμε'' και να μην μείνουμε εκτός και μαρμαρωμένοι... αλλά εντός και κατά Θεόν ζώντες...

και 9 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι; μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται 10

προσευχή ... παραμονές Χριστουγέννων Πρωτοχρονιάς

Μια κυρία μου διηγείτο, όταν ήτο επτά χρονών περίπου, συνέβη κάτι το συνταρακτικό την παραμονή των Χριστουγέννων. Σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας, στη μαύρη και φοβερή Κατοχή του ’41 με ’42, όπου οι εκτελέσεις και οι σφαγές των αθώων ανθρώπων ήσαν ανελέητες και αθρόες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες φοβερές, το ξύλο και τα βασανιστήρια τρομακτικά, και η πείνα ως γνωστόν θέριζε τους πάντες. Σε όλα αυτά δυστυχώς έχω και γω προσωπική πείρα διότι πολλά είδαντότε τα παιδικά μου μάτια. Η οικογένεια της κυρίας αυτής όταν ήτο παιδούλα, ήτο πολύ ευσεβής και ακόμα ευσεβέστεροι ο παππούς και η γιαγιά. Άνθρωποι της πολλής προσευχής και της πολλής ελεημοσύνης.