σύλληψη ανθρώπου και ΦΩΣ…

με αφορμή το βίντεο, δυο σκέψεις για τον ευαγγελισμό* και ‘’σύλληψη Του Ανθρώπου’’…  

Από την Αγία Γραφή γνωρίζουμε ότι … 27 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. 28 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε (Γεν.α’) …μια εντολή που συνηθίσαμε να περιορίζουμε στην εξωτερική τεκνογονία ενώ αυτή δόθηκε εντός του παραδείσου και για άλλον λόγο (αύξηση αρετών)…. όταν αντιλαμβανόμαστε την εντολή εξωστρεφώς και μονομερώς, αστοχούμε, αφού ο ΑΔΑΜ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Κάϊν καὶ εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διά τοῦ Θεοῦ. (Γεν.δ’1). Έγνω αυτήν, εκτός και όχι εντός του παραδείσου όπου …30 ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ᾿ ὡς ἄγγελοι Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσι (Ματθ.κβ’30). Την έγνω μετά την εξορία απέναντι της εδέμ… (Γεν.γ’16) 

Κι όπως η έξω ζωή έχει αφετηρία την πλευρά του πρώτου ΑΔΑΜ που αναπληρώνεται με σάρκα, συνειρμικά κατά το… 21 καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς

ο Ευαγγελισμός ως προϋπόθεση της Αναστάσεως (και των δύο, ο ΣΤΑΥΡΟΣ)

Με άγιο τον σκοπό και άγιο τον δρόμο για τον σκοπό και μη αποκομμένα ή διαχωρισμένα μεταξύ τους μέσα στην θεία ενότητα, από το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι φαίνεται βοηθητική προς αυτογνωσία και θεογνωσία, η επανάληψη…. αφού προϋπόθεση της (ποθούμενης θεωρητικά) ανάστασης είναι ο θάνατος (1), του θανάτου η γέννησις, της γεννήσεως η σύλληψη (ευαγγελισμός), του ευαγγελισμού, η προετοιμασία των εισοδείων στα άγια των αγίων και όλων αυτών, ο σταυρός.     

Απέθανεν ο βασιλεύς της Σκυθίας, Περισαΐδης το όνομα, αφήσας τρεις υιούς κληρονόμους της βασιλείας· αλλά θέλων έκαστος από τους αδελφούς να βασιλεύσει μόνος, ήλθον εις μάχην θανάσιμον.

Βάλ­λουν κριτήν άλλον βασιλέα της Θράκης, φίλον του πατρός των, ο οποί­ος τεχνεύεται να τους συμβιβάσει με τρόπον αληθώς επιτήδειον, αλλ' όλως παράδοξον. Προστάζει να εκβάλωσιν από τον τάφον το λείψανον του πατρός των και να το κρεμάσωσιν εις ένα δένδρον' έπειτα καλεί τους τρεις αδελφούς και τους λέγει: «Έκαστος από σας ας ρίψη το βέλος του εις το νεκρόν τούτο σώμα και

ἀξίους τῆς ἐλευθερίας ἀνάδειξον…

από την δοξολογία (1) του ευαγγελισμού, ζητάμε μεταξύ πολλών δοξολογιών, ευχαριστιών, ικεσιών…. από τον Κύριο να μας αναδείξει αξίους της ελευθερίας…. 

Είναι αυτονόητο, πως αν η ελευθερία (όπως ισχύει και με άλλες έννοιες, πλούτος, αγάπη, ειρήνη...) εξαντλείται στα υλικά, είναι ψεύτικη όταν  πνευματικά είμαστε ακόμη υπόδουλοι, φτωχοί, αγαπολόγοι, ειρηνιστές κατά τα φαινόμενα, αλλά στο βάθος, δολιότητα... [μὴ συνελκύσῃς μετὰ ἁμαρτωλῶν τὴν ψυχήν μου καὶ μετὰ ἐργαζομένων ἀδικίαν μὴ συναπολέσῃς με τῶν λαλούντων εἰρήνην μετὰ τῶν πλησίον αὐτῶν, κακὰ δὲ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν. δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν· κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν αὐτοῖς. (ψαλμ.κζ')]. 

Επέτρεψε ο καλός Θεός την φυσική σκλαβιά της πατρίδας μας (σαν κανόνα) τεσσάρων και πέντε αιώνων και την πνευματική σκλαβιά μέχρι σήμερα, για να ποθήσουμε την τέλεια, κι αν θέλουμε, να εργαστούμε για αυτήν. Αν πραγματικά θέλουμε,  γιατί,  όπως λένε και οι άγιοι, πολλοί θέλουν την υγεία τους, αλλά δεν είναι και τόσο πρόθυμοι να αποχωριστούν αυτά που τους αρρωσταίνουν...

Αναφέρει ο π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ" … ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Το 1453 (όχι τυχαία 29 Μαϊ), εισήλθε ο θάνατος από μια φυσική κερκόπορτα. Με την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ανοίχτηκε κερκόπορτα ψυχική, όπως μας γνωρίζει ο παπά Γιώργης Μεταλληνός (σαν δάσκαλος της ρωμηοσύνης) : 

Δέν ἀνοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, ἀλλά τίς πύλες τῆς ψυχῆς καί καρδιᾶς μας, γιά

η έννοια του θεολογείν σε θεωρία και πράξη

Σε κάθε θέμα υπάρχει μεταξύ θεωρίας και πράξης απόσταση και ίσως χάσμα, αλλά στην ορθοδοξία έχουμε την γέφυρα και το πρότυπο. Με την καθημερινή ευχή εκ του αποδείπνου τὰς ἐννοίας κάθαρον… με προϋποθέσεις και συνέχεια* τολμάμε να εγγίσουμε τα θεία νοήματα που βρίσκονται όχι στα ήδη κυκλοφορούντα πονήματα και δωρεές αγίων ως εμπειρία στην θεία θεωρία, αλλά στην καθημερινότητα και τους κρυμμένους λόγους. 

Μπορεί υποκειμενικά ο καθένας μας (αδελφοί εν πηλώ και αδελφοί εν XC) να νοεί κάπως τον Θεό, να τον αντιλαμβάνεται (προς τα μέσα) και εκδηλώνει (προς τα έξω) αλλά υπάρχει και η αντικειμενικότητα και η ακρίβεια, για την οποία θα εκφράσουμε  δυο σκέψεις. Όχι της ''αυστηρής'' έννοιας της θεολογίας της εγγράφου σαν σε λίθινες πλάκες οι οποίες είναι βιωματική καταγραφή του πνεύματος του Θεού του Ζώντος που εγγράφει εν σαρκίναις καρδίαις αλλά και της πέραν των βιβλίων σοφίας. Αυτό που μας νουθετεί ο μέγας Αντώνιος στην κατά Θεόν σοφία και τα βιβλία και αλεξανδρινή θεολογική σχολή κάπως υποτιμημένη... με την καθέδρα του ζωντανού προφ.Ηλία.

Ανάλογα της ενδιάμεσης θολούρας ως χνους, μεταξύ νου και χου που διαπιδούν (είσοδοι και έξοδοι) οι έννοιες του θείου, αλλά και Αυτός ο Ίδιος, κατανοούμενος μετεχόμενος και εκδηλούμενος, εξαρτάται η ‘’θεολογία’’ του καθενός.

Αυτός που καθάρισε τον εαυτό του, από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, με τα δωρεάν μυστικά και μυστηριακά εφόδια της Ορθοδοξίας, και κατάφερε να γίνουν οι δερμάτινοί του χιτώνες διάφανοι, κατανοεί και εκφράζει με ακρίβεια την Αλήθεια.

Κάθε άλλη ‘’θεολογία’’ συνδυασμένη με τα νέφη εκ των παθών, εκτός από την αιώνια εσωτερική ζημιά προσφέρει και θολό νερό στους συνανθρώπους του που διψούν, θολολογώντας. Μπορεί αγαπητικά αλλά όχι αληθινά. Με την υποβάθμιση της προϋπόθεσης της καθαρής καρδιάς και ένεκα της θολούρας, βγαίνουν όλες οι πλάνες και αιρέσεις όπως σημειώνει ο αγ.Ιωσήφ ο ησυχαστής.

Στο παρόν άρθρο δεν προτιθέμεθα να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε ιώτα ή κεραία, αλλά να προσπαθήσουμε να ενώσουμε δι οδοδεικτών και επί του πρακτέου

‘’άσκηση’’ νηπίων

Λογικό είναι, πριν φτάσει κάποιος σε μέτρα ασκήσεως πανεπιστημίου, να έχει ήδη τις βάσεις και παιδεία του νηπιαγωγείου.

Κι ενώ όλοι οι εμπειρικοί θεοφόροι πατέρες της Ορθοδοξίας αναφέρονται στον νου μέσα στην καρδιά, που όντως δια εμπείρου πνευματικού είναι η απλανής οδός και ενέργεια της κυκλικής κίνησης χάριτι Θεού, του νοός στην καρδιά, ο άγιος Πορφύριος ξεκινά για μας τα νήπια με την πρόταση ‘’συγκέντρωσης’’ του νου στο κέντρο της κεφαλής, αν είναι δυνατόν αμετεώριστα και χωρίς φαντασίες.

Όντως τέλειος νους, νους αφάνταστος κι η φαντασία ‘’εισέρχεται’’ και από έξω και ιδίως από μέσα, διεργαζόμενοι τα έξω δεδομένα.

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ 25ης Μαρτίου

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὰ σύμπαντα τῷ σῷ κράτει συνέχων τῇ θείᾳ σου καὶ πανσθενεῖ βουλῇ κυβερνῶν, ὁ ἑκάστω ἔθνει τὰς ἰδίας ὁροθεσίας θέμενος, τὸ δὲ εὐσεβές ἡμῶν Ἔθνος ἐξαιρέτως εὐεργετήσας, τὴν ἐπίγνωσιν τῆς σῆς ἀληθείας αὐτῷ χαρισάμενος, καὶ πρὸς τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς ἡμῶν θρησκείας καθοδηγήσας, ἐξ αὐτοῦ δὲ μεγάλους τῆς Ἐκκλησίας πατέρας καὶ διδασκάλους ἀναδείξας, καὶ ἐλεύθερον μὲν αὐτὸ ἐπὶ αἰῶνας διατηρήσας τῇ θείᾳ σου χάριτι, δουλωθὲν δὲ στηρίξας καὶ διασώσας καὶ εἰς ἐλεύθερον αὖθις βίον αὐτὸ ἐξαναστήσας, Αὐτός, πανάγιε Δέσποτα, πρόσδεξαι τὰς εὐχαριστηρίους ἡμῶν δεήσεις ἐπὶ τῇ ἀπελευθερώσει καὶ τῇ παλιγγενεσίᾳ αὐτοῦ. Καὶ τὰς μὲν ψυχὰς τῶν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος ἡρωϊκῶς ἀγωνισαμένων καὶ ἐνδόξως ἐν τοῖς ἱεροῖς ἡμῶν ἀγῶσι πεσόντων ἢ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρεθέντων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν μετὰ τῶν ἀπ' αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων ἀνάπαυσον. Ἡμᾶς δὲ πάντας ἀξίους τῆς ἐλευθερίας ἀνάδειξον, ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον καὶ εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν καὶ σοὶ εὐάρεστον καθοδήγησον, τοὺς πιστοὺς ἄρχοντας ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον καὶ λάλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας σου καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου. Σὺ γὰρ εἶ ὁ Βασιλεὺς τῆς εἰρήνης καὶ Σωτὴρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.

πηγή

ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ. Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1. Πάλι σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μία ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μία ὑπόσχεση εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴδουλεία. Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναίκα. Λέει ἡ Γραφή· «Τὸν ἕκτο μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲμία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ πλάσμα μὲ τὸν πλάστη.

Αγίου Νικολάου Αχρίδος για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Ὅπως ὁ ἥλιος καθρεφτίζεται στά καθαρά καί διαυγή νερά, ἔτσι κι ὁ οὐρανός στήν καθαρή κι ἁγνή καρδιά. Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι πανταχοῦ παρόν κι ἀναπαύεται σέ πολλά σημεῖα τοῦ ἀχανοῦς σύμπαντος. Τό μέρος ἐκεῖνο ὅμως ὅπου ἀγαπάει κι ἐπιθυμεῖ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα νά κατοικεῖ, εἶναι ἡ ἁγνή καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖ εἶναι τό πραγματικό Του ἐνδιαίτημα, ἡ κατοικία του. Ὅλοι οἱ ἄλλοι τόποι εἶναι ἁπλά τό ἐργαστήριό Του. 

Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου δέ μένει ποτέ ἄδεια. Πάντα ὑπάρχει κάτι νά τήν καλύψει: ἡ καθαρότητά της. Κάποτε, γιά κάποιο διάστημα, τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου τή γέμιζε μόνο ὁ Θεός. Τότε ἡ καρδιά ἦταν καθρέφτης τοῦ κάλλους τοῦ Θεοῦ, ἕνας ὕμνος καί μιά δοξολογία γιά τό Θεό. Ὑπῆρχε ἕνας καιρός πού ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βρισκόταν πραγματικά στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀπαλλαγμένη ἀπό κίνδυνο.

Εξάκτινο και σταυρός… (με ή χωρίς Χριστό)

Βλέποντας την σημαία του ισραήλ, κάπως λογικά προκαλείται μια ‘’ταραχή’’ σε φιλοθέους και φιλανθρώπους ανθρώπους, από αντιθέους και απανθρώπους ομοίους….

Παραθέτοντας όμως μια λεπτομέρεια αγιογραφίας του Αμαράντου Ρόδου, παίρνει άλλη διάσταση το ‘’φαινόμενο’’ .

Λόγος εις τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΔΡΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πολύ σωστά ευλογημένη. Διότι σε ευλόγησε ο Θεός, εσένα το σκήνωμά Του, που εκυοφόρησες απεριλήπτως τον υπερπλήρη της Πατρικής δόξης άνθρωπο Ιησού Χριστό, που είναι και Θεός, τέλειος κατά τις φύσεις από τις οποίες και στις οποίες συνέστη.

Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, η οποία εχώρησες αστενοχωρήτως μέσα εις το ασύλητο ταμείο της παρθενίας σου τον ουράνιο θησαυρό, εν ω πάντες εισίν οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως απόκρυφοι. Συ είσαι αληθινά ευλογημένη, ης η κοιλία θημωνία άλωνος. διότι καρποφόρησες ασπερμάτως και αγεωργήτως καρπό ευλογίας, τον στάχυ της αφθαρσίας Χριστό, καθώς προσέφερες στον γεωργό της σωτηρίας μας πλούσιο θερισμό, χιλιάδες μακαρίων ψυχών.

Εσύ είσαι αληθινά ευλογημένη, η οποία μόνη απ’ όλες τις μητέρες

"Να βάλω το λαδάκι στα νηστικά παιδιά μου ή στο εικονοστάσι''; Μια συγκινητική ιστορία...

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα, Ή ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και ή πείνα είχαν πάρει τρο­μακτικές διαστάσεις και ο Θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και με­γάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.

Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μια μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29 ης Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρόφιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μια “χούφτα” κα­λαμποκάλευρο.

Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι,

Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο κανδήλι, πού ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού;

Αποφασιστικά όμως έκαμε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου! ''Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί ή μέρα πού ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά''.

Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το καντήλι της Πανα­γίας. Το ιλαρό του

ΠΕΡΙ ΑΣΠΟΡΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ

 αναλογία σχήματος και Ουσίας

(σχέση συμβόλου και Αληθείας)

Έμ-πνευσις (ή σάρκωσις) του Λόγου

(υποκεφάλαιο του βιβλίου

Οδοδείκτες ελληνορθόδοξης παιδείας)

   Όλα τα θεία γεγονότα, ενώ συνέβησαν άπαξ, παρατείνονται στους αιώνες. Έτσι και η Σάρκωσις Του Λόγου, τελεσιουργείται στην με ετοιμότητα προσεγγίζουσα ολότητα του ανθρώπου.

   Αν διακρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο η Θεοτόκος έφερε στον κόσμο τον Θεάνθρωπο… περνάμε από την εξωτερική αισθητηριακή ‘’κοινή και απλή λογική’’ στην πνευματική και ενεργειακή λογική Του Λόγου.

   Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Θεός ‘’γνωρίζεται’’ – αποκαλύπτεται εσωτερικώς, αφήνοντας

Σαν σήμερα, 25η Μαρτίου, τετραγωνίστηκε ο κύκλος...

Το άλυτο πρόβλημα των μαθηματικών, δεν είναι άλυτο σε αυτούς που φιλοσοφούν ορθοδόξως ως θεωρία. Επειδή όμως δεν πρέπει να μένουμε μόνο στην θεωρία, αλλά να βιώνουμε τις λύσεις, στην πράξη, ας δούμε πως, ποιος και για ποιους το κατάφερε...

Ο κύκλος ανέκαθεν συμβόλιζε την ολότητα (ο κύκλος της ζωής, της γνώσης, της δύναμης...) συμβόλιζε το θείο, το άναρχο και ατελεύτητο, το δε τετράγωνο, την ύλη, την φύση στην τετραδιάστατη έκφρασή του στον αντιλαμβανόμενο χωροχρόνο. 

Άρα, αν το πρόβλημα μεταφραστεί με μια πιο εύστοχη διατύπωση, η ευκρίνεια της ερωτήσεως, ενέχει και προβάλλει την λύση του προβλήματος του τετραγωνισμού του κύκλου. 

Αυτό που ζητείται είναι το πως το τετράγωνο θα "χωρέσει" ακριβώς τον κύκλο, δηλαδή το πως ο χώρος θα χωρέσει Τον Άχωρο και ο χρόνος Τον Άχρονο Θεό, ώστε βιωματικά, πως κι εμείς θα τελειωθούμε, εκπληρώνοντας το έσεσθε ουν