τυπική και ουσιαστική σταυροπροσκύνηση ...

Στο μέσον της Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας τον Σταυρό του Χριστού. Δύο ακόμη φορές μέσα στον χρόνο, 14 Σεπτεμβρίου και 1η Αυγούστου, μας προτείνει να θυμηθούμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό. Στις περιπτώσεις αυτές όμως η προσκύνηση του Σταυρού είναι συνδεδεμένη με ιστορικά γεγονότα, ενώ την τρίτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία θέλει να διακηρύξει τον ρόλο του Σταυρού στο ιστορικό της σωτηρίας μας και να μας προετοιμάσει για τη μακρινή ακόμα Μεγάλη Παρασκευή, όταν θα Τον ατενίσουμε υψωμένο στον Γολγοθά.Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Κατά τη διάρκεια του Όρθρου, προς το τέλος της Μεγάλης Δοξολογίας, ο ιερέας τοποθετεί τον Σταυρό σ’ ένα δίσκο στολισμένο με λουλούδια. Μεταφέροντάς τον υψωμένο πάνω από το κεφάλι του, βγαίνει από το ιερό. Προηγούνται οι αναμμένες λαμπάδες και τα θυμιατά. Στο μέσον του ναού αποθέτει τον δίσκο σε ένα τραπέζι, θυμιάζει και ο χορός ψάλλει: «Τὸν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Ο λαός προσέρχεται να προσκυνήσει τον Σταυρό που παραμένει στο μέσον του ναού σε όλη τη διάρκεια της εορτής. Το νόημά της εκφράζει τόσο ζωηρά ο ύμνος του Όρθρου:

«Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, σήμερον προτεθέντα ἰδόντες προσκυνήσωμεν, καὶ πιστῶς εὐφρανθῶμεν, κατασπαζόμενοι πόθῳ, τὸν ἐν τούτῳ θελήσει σταυρωθέντα…»

Καθώς σε λίγο θα πλησιάσω τον Σταυρό του Σωτήρος για να αποθέσω τον

Ο Σταυρός Του Κυρίου και ο σταυρός μας…

Η αναφορά γίνεται όχι για να συγκριθούν τα (ασύγκριτα) μεγέθη…. αλλά σαν εικόνες Του και για χάριν αναλογιών, έστω και του κόκκου της άμμου στην όλη αμμουδιά… της σταγόνας στον όλο ωκεανό. 

Σταυροφόροι είμαστε έτσι κι αλλιώς, αφού ο καθένας είναι προσηλωμένος στον τετραδιάστατο (σταυρικό) χωροχρόνο του και ανεξάρτητα πίστης Στον Εσταυρωμένο, όλη η ανθρωπότητα την ώρα που θα δράσει ως ζυγός δικαιοσύνης ο ίδιος ο Σταυρός, θα συμπτυχθεί στις δύο εκατέρωθεν Αυτού. Είναι οι δύο μοναδικές θέσεις των συσταυρωμένων ληστών, του μεν καταγομένου τω βάρει της βλασφημίας του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας… Εξού και η προετοιμασία του θρόνου, με προεργασία, την στάση μας αρχομένης από κάιν ή άβελ, ηρώδη (δερμάτινου) παιδοκτόνου ή Ηλία που εδαφιοί τις αμαρτίες, στην ανατολή Του, ή στην δύση Του, σαν Ιωάννης του επιπεσόντος επί τω στήθει Του Κυρίου, αντλών θεολογία αντί του κρεμάσαντος την ζωή του σαν τον Ιούδα, στην συκή και δερμάτινους χιτώνες*. 

Είναι λογικό και αναμενόμενο οι θλίψεις στον κόσμο και η χειρουργική επέμβαση, (όπως συνήθως ευχόμαστε, μόνο χαρές), να είναι άτοπο…. 33 ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε. ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον. (Ιωαν.ιστ’) 

Μιλώντας θεωρητικά κι όχι βιωματικά, (και συγγνώμη για την τόλμη) ο καθένας

Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης…

Η πρώτη Εύα, εξελθούσα εκ της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ αφού ο Θεός τον ύπνωσε για λίγο, […καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν ᾿Αδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. 22 καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ… (Γεν.β’)] είναι η μητέρα πάντων των ζώντων [… καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αδὰμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Ζωή, ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων. (Γε.γ’20)] 

Ζώντων, αλλά σαρκικώς. Αυτή είναι η έξω ζωή, την και μέσα στην οποία, ζούμε και δραστηριοποιούμαστε βιολογικά. Κι έρχεται ο δεύτερος ΑΔΑΜ (XC) που γεννιέται από την δεύτερη ΕΥΑ (Παναγία), ώστε εκ της Πλευράς Του, αφού ύπνωσε* (ως τριήμερος εν τάφω) για λίγο, να οικοδομήσει ο Θεός την έσω Ζωή. 

Κρατῆρα ἡ Ἐκκλησία ἐκτήσατο τὴν Πλευράν σου τὴν ζωηφόρον, ἐξ ἧς ὁ διπλοῦς ἡμῖν ἐξέβλυσε κρουνὸς τῆς ἀφέσεως καὶ γνώσεως, εἰς τύπον τῆς πάλαι, τῆς νέας, τῶν δύω ἅμα Διαθηκῶν, Σωτὴρ ἡμῶν. 

Γενέσθω μοι κολυμβήθρα τὸ Αἷμα τὸ ἐκ πλευρᾶς σου, ἅμα καὶ πόμα, τὸ πηγάσαν ὕδωρ τῆς ἀφέσεως, ἵνα ἑκατέρωθεν καθαίρωμαι, χριόμενος, πίνων, ὡς χρῖσμα καὶ πόμα, Λόγε, τὰ ζωηρά σου λόγια. 

Έχει ο άνθρωπος την ψευδαίσθηση πως έχει εσωτερική ‘’ζωή’’ ενώ την έχει σε

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

Αγίου Νικολάου Aχρίδος

  

Είναι μεγάλη η δύναμη της Αληθείας και τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να της αντισταθεί. Είναι μεγάλη η ιαματική δύναμη της Αληθείας και δεν υπάρχει καμία αδυναμία και κανένα πάθος στο κόσμο το οποίο δεν μπο­ρεί να θεραπεύσει η Αλήθεια.

Μέσα στο βάσανα και τις αδυναμίες τους οι άρρω­στοι αποζητούν ένα γιατρό που θα τους δώσει το φάρμα­κο κατά του πόνου και της θλίψης. Κανένας δεν αναζη­τά γιατρό που να δίνει τα πιο ευχάριστα στη γεύση φάρ­μακα αλλά εκείνον που ξέρει το αποτελεσματικό φάρμα­κο, δίχως να νοιαστεί για το αν το φάρμακο εκείνο είναι γλυκό, πικρό ή και άγευστο. Και όσο πιο πικρό είναι το φάρμακο που θα συστήσει ο  γιατρός στον ασθενή, όσο πιο βαριά η θεραπεία που θα προτείνει, φαίνεται ότι τό­τε οι ασθενείς έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη σε έναν τέτοιο γιατρό.

Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι, μονάχα από το χέρι του Θεού δεν θέλουν να αποδεχτούν ένα τέτοιο φάρμακο; Γιατί ζητούν και προσμένουν από τα χέρια του Θεού μο­νάχα γλυκίσματα; Είναι Επειδή δεν έχουν συναίσθηση της σοβαρότητος

Σταυρός και σταυροπροσκύνηση, μια ουράνια πολιτεία στην ‘’καθημερινότητα’’

Ο γ’τόμος ξεκίνησε με το κείμενο του αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς  Όταν Ξημερώσει η Ημέρα της Αφύπνισης… και ευελπιστεί δι ευχών να ‘’κλείσει’’ με τον σταυρό, όπως κάθε ευλογημένο έργο αρχίζει και τελειώνει με την τύπωση του Τιμίου Σταυρού. Από τα μέρη και ίχνη χαράς, στην πληρότητα αυτής, αφού δια σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω. Δια Χριστού και εν Χριστώ. Εσταυρωμένου και Αναστημένου.

Προσεγγίζοντες την σταυροπροσκύνηση, και πως μια φαινομενική θρησκευτική συνήθεια (ή έξις) γίνεται ενεργή και ουσιαστική έλξις εκ του ουρανού, της καθημερινότητάς μας, αναβαθμίζοντάς μας, καθαρίζοντας, φωτίζοντας, τελειοποιώντας τον όλο εαυτό.

Κλίμαξ ο σταυρός, κλίμαξ η Θεοτόκος από το απρόσωπο στο πρόσωπο, εκ του θανάτου εις την Ζωή.

Προσκυνείται ο Τίμιος Σταυρός ως πρόσωπο, όσο συναυξάνεται Ο Λόγος εν ημίν. Με το ιστορικό του Τιμίου Ξύλου, διακρίνουμε τις βαθμίδες αυτής της Κλίμακος.

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως...

και …γίνεται ο Σταυρός γέφυρα μεταξύ στάσεως/επαναστάσεως (ΚΥΡΙΑΚΗ μνήμης της Εξορίας του ΑΔΑΜ) με το ... Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου, και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο. Οίμοι, τον απάτη πονηρά πεισθέντα, και κλαπέντα, και δόξης μακρυνθέντα! Οίμοι τον απλότητι γυμνόν, νυν δε ηπορημένον! Αλλ' ώ Παράδεισε, ουκέτι σου της τρυφής απολαύσω, ουκέτι όψομαι τον Κύριον και Θεόν μου και Πλάστην' εις γην γαρ απελεύσομαι εξ ης και προσελήφθην. Ελεήμον, Οικτίρμον, βοώ Σοι' ελέησόν με τον παραπεσόντα… και μετοχής στην Κυριακή της Αναστάσεως.

  

*

Ο Σταυρός τιμάται στην Ορθοδοξία ως Πρόσωπο, άρρηκτα ενωμένο με Το

Σταυροπροσκυνήσεως ...

Στο κέντρο του Παραδείσου, ήταν πεφυτευμένο το δέντρο της ζωής, που απαγορευόταν η γεύση του καρπού, γιατί οι πρωτόπλαστοι, θα ''κοινωνούσαν'' τον θάνατο.

Στο κέντρο της μεγάλης και αγίας τεσσαρακοστής, τίθεται για προσκύνηση το Τίμιο Ξύλο, που η μετοχή και γεύση του καρπού, μας χαρίζει Ζωή.

Η ''προσκύνηση και ο ασπασμός'' σημαίνει συμ-φωνία. Ομόρροπον, ομόπνοον και καλό θα ήταν να υπάρχει εμβάθυνση και μετοχή.

Τυπούντες το σημείο του σταυρού επάνω μας,