η καθ’ημέραν εμπράγματος κλίμαξ, των δύο όψεων και δύο κατευθύνσεων…

στο … από την ελάττωση του κακού στην απάθεια και θεοπτία ο άγιος μας δίνει μια λογική αλληλουχία και ‘’σειρά’’ χωρίς κενό, ώστε αυτή η κλίμαξ, να είναι βατή από την γη στον ουρανό. Κι αυτές οι αρετές, είναι τα δομικά ‘’υλικά’’ της θείας οικοδομής που ξεκινάει από την βάση και καταλήγει στην κορυφή… Θεού η χάρις… [Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· (ψαλμ 126^ος ρκς’)]. 

Κι όσο αυτά τα σκαλοπάτια με τα χαρακτηριστικά τους, σαν αρετές μας ανεβάζουν, τόσο η απουσία τους (και δεν είναι τόλμη να τα αναφέρουμε ως πάθη), μας κρατάνε στην βάση κι ακόμη χειρότερα, μας κατεβάζουν και κάτω της φύσεως, στο δυσώδες υπόγειο (και παραφύση)… 

Μπορεί τα φυσικά μας μάτια να μην βλέπουν άμεσα όσα και όπως τα είδε ο άγιος, αλλά έτσι είναι. Η ‘’γυμνή’’ αλήθεια, που τώρα είναι ντυμένη με τους δερμάτινους χιτώνες, απλώνεται από την γη στον ουρανό. Όπως και στα φυσικά οικοδομήματα κάθε όροφος ενώνεται με τον προηγούμενο και επόμενο και όλους μαζί με το κλιμακοστάσιο. Συμβατικά θα μπορούσαμε να νοήσουμε το όλον, ότι η κάθετος (ή ελικοειδής) κλίμαξ ενόσω ζούμε, από κάθε σκαλοπατάκι απλώνεται (-) ένα οροφοδιαμέρισμα. 

Αν υπάρχει πόθος ανόδου, και βίωσης της αλήθειας που εκ της γης ανατέλλει, οι δερμάτινοι χιτώνες που μας περιβάλλουν, χρήζουν διαφάνειας για να μην διαστρεβλώνεται Αυτή. Το ότι πίσω από τα φαινόμενα ‘’κρύβονται’’ τα αληθή καλό και κακό (ως άγγελοι και ως δαίμονες) που ενεργούν και εφ’ημών (από έξω προς τα μέσα σαν είσοδοι) και δι ημών στον κόσμο (από έσω προς τα έξω σαν έξοδοι), αυτό είναι σίγουρο. Από εκεί και πέρα, η ελεύθερη επιλογή μας στο σε ποιους θα γίνουμε αγωγοί και σε ποιους μονωτές, θα είναι υπεύθυνη (η θέληση) αφενός σε ποια από τις δύο όψεις, σαν συμ-περι-φορά θα ‘’επενδύσουμε και οίκο θα δομήσουμε’’ (φωτεινή ή σκοτεινή) και που νομοτελειακά (και δίκαια), θα καταλήξουμε… 

περί αγωγιμότητος και μόνωσης 

…είναι εμπράγματα η ἐλάττωσις τοῦ κακοῦ με την ἀποχὴ του, μέσω μόνωσης αυτού εκδήλωσής του στην ζωή μας και κόσμο, σε σχέση με την αδιαφορία και

από την ελάττωση του κακού στην απάθεια και θεοπτία

Ἡ ἐλάττωσις τοῦ κακοῦ γεννᾶ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κακό.

Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κακὸ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας.

Ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας.

Ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ καλὴ πρόθεσις.

Ἡ καλὴ πρόθεσις γεννᾶ τοὺς κόπους.

Ἀρχὴ τῶν κόπων εἶναι οἱ ἀρετές.

Ἡ ἀρχὴ τῶν ἀρετῶν εἶναι τὸ ἄνθος (τῆς πνευματικῆς ζωῆς).

Τὸ ἄνθος τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς (πνευματικῆς) ἐργασίας.

Ἡ (πνευματική) ἐργασία εἶναι τέκνο τῆς ἀρετῆς· καὶ αὐτῆς τέκνο ἡ συνέχισις καὶ ἡ συχνότης τῆς ἐργασίας.

Καρπὸς καὶ τέκνο τῆς συνεχοῦς καὶ ἐπιμελοῦς ἐργασίας εἶναι ἡ ἕξις*, (ἡ μόνιμη δηλαδὴ συνήθεια).

Καὶ τέκνο τῆς ἕξεως εἶναι ἡ ποίωσις, (νὰ γίνῃ δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἕνα μὲ τὴν ψυχή, φυσικὴ κατάστασίς της).

Ἡ ποίωσις στὸ καλὸ γεννᾶ τὸν φόβο (τοῦ Θεοῦ).

Ὁ φόβος γεννᾶ τὴν τήρησι τῶν ἐντολῶν – εἴτε τῶν ἐπουρανίων εἴτε τῶν ἐπιγείων.

Ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν εἶναι ἀπόδειξις τῆς ἀγάπης (πρὸς τὸν Θεόν).

Ἀρχὴ τῆς ἀγάπης εἶναι τὸ πλῆθος τῆς ταπεινώσεως. Τὸ πλῆθος δὲ τῆς ταπεινώσεως εἶναι θυγατέρα τῆς ἀπαθείας.

Καὶ ἡ ἀπόκτησις τῆς ἀπαθείας εἶναι ἡ πληρότης τῆς ἀγάπης, δηλαδὴ ἡ πλήρης κατοίκησις τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους ἔγιναν μὲ τὴν ἀπάθεια «καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8 ) .

~ Ουρανοδρόμος κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου (σε pdf)

Ουρανοδρόμος κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου (ανά βαθμίδα)

---

* έξις και έλξις… δύο προσήμων και κατευθύνσεων, όπως ο αγ.Τύχων σημειώνει… καλή συνήθεια, αρετή. Κακή συνήθεια, πάθος…. αμήν διά Της Θεοτόκου, Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι η καλή συνήθεια (έξις) να σπαρεί στην ζωή μας και η προς τα άνω έλξις… 

Ο μέγας κανών, μεταξύ ε-αυτού και Αυτού ...

στην διαδρομή της μεγάλης τεσσαρακοστής, μετά την κλίμακα του αγ.Ιωάννη (δ’νηστειών) και πριν την ε’ νηστειών, Κυριακή της αγ.Μαρίας αιγυπτίας, του προτύπου της μετανοίας, ο μέγας κανών είναι το καύσιμο υλικό (1), η απαραίτητη μεθοδολογία για να ανοιχτεί στον άνθρωπο ο εσωτερικός δρόμος και κατανοήσει βιωματικά την κλίμακα του αγ.Ιωάννου σιναΐτου. Κι αν δεν μπει σε αυτόν τον τρόπο ''νόησης'', προσέγγισης και αντίληψης Γραφών και καθημερινότητος, μπορεί με τα διάφορα ''ενδιαφέροντα'' αναγνώσματα να αποκτήσει κατάρτιση και ''γνώση'' των θεολογικών, αλλά υστερεί σε ουσία...  μένοντας στα είδωλα (και εικόνες). Μένοντας στο εν δυνάμει (και κατ'εικόνα, όσο καθαρά κι αν είναι αυτή εκτυπωμένη) αλλά όχι εν ενεργεία, όχι στον δρόμο του καθ'ωμοίωσιν...  

Ο μέγας κανών, βοηθά μυστικά στην κίνηση από το κάτω (και έξω) όριο, τους πρόποδες του όρους Σινά, όπου προσκυνούνται τα είδωλα (όπως στην αίγυπτο, όπου ο νους / ισραήλ, είναι αιχμαλωτισμένος) προς την κορυφή και θεοπτία και Αγίων Τόπων (δια Της Θεοτόκου, φλεγόμενης και μη καιόμενης βάτου). 

Θεοπτία και ‘’εγγραφή’’ όχι τυπικά σε σκληρές πέτρες (και καρδιές) αλλά σε καθαρή καρδία… [ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλὰ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις. (Β’Κορ.γ’3)]. … με πρώτη βαθμίδα την αποταγή (φεύγε και πίσω μην κοιτάς) του κοσμικού φρονήματος.. και ύψιστη την αγάπη. Αμήν δι ευχών…  με διακόνους (κλίμαξ και διακονία) τον προφ.Μωυσή (για την πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών) και τον προφ.Ηλία (για την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης).  

…η κλίμαξ και ο μέγας κανών κείνται μεταξύ του κάθε ανθρώπου ως εικόνος Αυτού (ε-αυτού) και του προτύπου (Αυτού / Χριστού) και υπέχουν την θέση

Οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος ως βαθμίδες της κλίμακος της κρίσεως, με κορυφή την ανάσταση …

Ακούσαμε να ψάλλεται το Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…. με το Ουκέτι εις τήν επίγειον Ιερουσαλήμ διά τό παθείν, αλλά αναβαίνω εις Τον Πατέρα και συνανυψώ υμάς… 

Κι ενώ φαίνεται ότι έχουμε χρόνο πάνω στο κλιμακοστάσιο να ρίχνουμε ματιές (για μελέτες στους πλούσιους παρατιθέμενους θησαυρούς) εμπεριεχόμενο στα οροφοδιαμερίσματα που απλώνονται δεξιά – αριστερά, από κάθε σκαλοπατάκι, η αλήθεια είναι πως ο χρόνος μας πιέζει και πιέζεται. Ο ίδιος βιάζεται να καταργηθεί, να μηδενιστεί και δώσει την σκυτάλη στην ανέσπερο ημέρα της Αναστάσεως, Σε Αυτόν που εσκύλευσε τον άδη και κατήργησε τον θάνατο… 

Όντας όμως αυτό το πλατύσκαλο* στην κορυφή, τι το πιο λογικό να πάρουμε τα πράματα από την αρχή… κι αν μας δώσει ο καλός Θεός χρόνους, ας αναλωθούμε τότε με συστολή σε θεωρίες και πράξεις. Τώρα ΣΤΑΥΡΟΣ. Ο καθ’ημέραν αιρόμενος μεν, αλλά τώρα με συμπύκνωση, βάσεως ως αφετηρία και ύψος σκοπού.   

Κατά τον αγ.Εφραίμ αριζονίτη: … Όλος ο λαός εκείνος, που έκραζε «Ώσαννά τώ Υίώ Δαβίδ, ευλογημένος ό έρχόμενος έν όνόματι Κυρίου, ό βασιλεύς του Ισραήλ», μετά από λίγες μέρες έκραζε με μανία το «Σταυρωθήτω». 

Μπροστά σε αυτήν την τρεπτότητα και αλλοίωση, (εδώ κακή) έρχεται η ώρα να δούμε ότι κάθε μέρα, κάθε μεγάλη ημέρα δίνουμε εξετάσεις και, αν η

κλίμαξ και διακονία

…οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. 26 οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 27 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· 28 ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν. (Ματθ.κ’) 

Τήν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ὡς ἡγουμένου, ἦλθαν στή Μονή περί τά 600 ἄτομα... Ὅλοι ἔβλεπαν νά ὑπηρετεῖ σέ ὅλα τά διακονήματα κάποιος σάν ἰουδαῖος, μέ κοντό μαλλί, πού ἔτρεχε πάνω κάτω καί γιά τά πάντα...

Στό τέλος τῆς ἡμέρας τόν ἀνεζήτησαν, ἀλλά δέν τόν βρῆκαν πουθενά. Καί στήν ἀπορία τους, ὅταν ἀπευθύνθηκαν στόν ἡγούμενο, τόν ἅγιο ᾽Ιωάννη, εἰσέπραξαν τήν ἀπάντηση: 

Τί πιό φυσικό νά ὑπηρετεῖ τό δικό του τόπο ὁ προφήτης Μωϋσῆς; 

Διακονών ο προφήτης γίνεται μέγας. Κι η πραγματική του διακονία είναι να ερμηνεύει στις ψυχές, το πνεύμα των Γραφών, όπως ο προφ.Ηλίας προσφέρει την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης (και των όντων). 

Διακονεί τους ανθρώπους που θάθελαν να φύγουν από

περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση)

…τα δύο ακραία πλατύσκαλα είναι ένα το κάτω, της παραφύσης, δυσώδες υπόγειο, λαβύρινθο  χωρίς Χριστό όπου ‘’κυριαρχεί’’ ο θάνατος και το άλλο της υπερφύσης, ως υπέργειο, υπερώο και καρδία όπου επιτελούνται τα μυστήρια Του XC, όπου και η Βασιλεία. Εκεί, ΦΩΣ, Αλήθεια, ΖΩΗ. 

Προπατορικά, ακολουθήσαμε την φυγή του πνευματικού αποστάτη, αλλά ο καλός Θεός από άπειρη ευσπλαγχνία έβαλε μια στάση στην πτώση μας την φύση σαν αγωνιστικό χώρο, αλλιώς άμεσα νομοτελειακά λόγω της ακολούθησης της φυγοκέντρου, θα δαιμονοποιούμασταν.  Έτσι, μεταξύ αυτών των δύο πλατύσκαλων, η φύσις νοείται σαν μια κλίμακα με στενές σκάλες, μια ευκαιρία επιστροφής αν πραγματικά το θελήσουμε ή απώλειας ως αμετανόητοι.  

Τα ‘’πλατύσκαλα’’ στην ακρίβεια με θεολογικούς όρους, είναι οι δύο κύκλοι, αληθείας και ασεβείας, οι οποίοι ενώνονται με μια κλίμακα και γέφυρα στον τύπο που ο Ιακώβ, ‘’είδε’’ και για την οποία απολαβή χάριτος πάλευε ολονυκτίς. Το… Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι ' ἦς κατέβη ὁ Θεός, χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν…  ελπίζοντες στην Θεοτόκο που τα εναντία εις ταυτό αγάγει…  

Στα ομόπνοα φυσικά, ο γεωμετρικός τόπος ενός κύκλου ορίζεται από το κέντρο του και την ακτίνα. ‘’Γνωρίζοντας’’ αυτά τα δύο ‘’διαγράφεται’’ (κατακτάται) ο όλος κύκλος.  

Από τις γνώσεις και Γνώση, μας συμφέρει η δυναμική (της ανόδου προς εύρεση του κέντρου) παρά η κινητική (της περιφέρειας), η οποία φυσικά και δεν

Ουράνια αρμονία και κλίμακες

Στη Φύση διακρίνονται τα κενά και αυτές οι ελλείψεις. Ενώ προηγουμένως τα κενά, είναι δεσμεύσεις, με την συμπλήρωση (σαν γέφυρες) γίνονται περάσματα. 

Ας το δούμε αυτό σε μερικούς τομείς και πρώτα στην μουσική, που προσπαθεί να αποτυπώσει την αρμονία. Η δυτική μουσική βασίζεται στην επτατονική κλίμακα.

 

Έχουμε τις επτά ημέρες, τις επτά νότες, τους επτά πλανήτες μυστικής σημασίας κλπ.

 

Όταν συνδέσουμε τις επτάδες, κατά κρίκους σαν αλυσίδα, παρατηρούμε τους παρακάτω δεσμούς:

 

Do	Re	Mi	Fa	Sol	La	Si
Domus	Rena	Mars	...	...	...	Saturno
Κύριος	Βασίλισσα
Κυριακή	Δευτέρα	Τρίτη	...	...	...	Σάββατο
Ήλιος	Σελήνη	Άρης				Κρόνος
Sun	Mon					Saturday
Sunday	Monday
1	2	3	4	5	6	7

 

Η ουράνια αρμονία παρίσταται με τον αριθμό 9, σύμφωνα με τις 9 μούσες και τα 9 ουράνια τάγματα αγγέλων (από την αρχή ήταν 10, αλλά το ένα έπεσε σε δυσαρμονία). Η επτατονική κλίμακα έχει δύο κενά, μεταξύ του mi - fa και του si – do, που είναι τα ημιτόνια. Από το 3 στο 4 και από το 7 στο 1.

 

Υπάρχει κενό στην επικοινωνία μεταξύ πνεύματος (3) και ύλης (4) και πολλά

Της κλίμακος

Από τον απόστολο της δ’ Κυριακής των νηστειών… (προς εβρ.ς’13-20)… 13 Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός,…19 ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, 20 ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

Και από το ευαγγέλιο (κατά Μαρκ.θ’17-31) … 17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. … 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. …22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. …28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. … 30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

Δυο σκέψεις, με αφορμή τα έντονα της ημέρας και των ημερών.

Ιακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Αγία Φωτεινή και τα προτεινόμενα βιώματα εξ αυτού του ‘’χώρου’’

10 Καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιακὼβ ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς Χαρράν. 11 καὶ ἀπήντησε τόπῳ καὶ ἐκοιμήθῃ ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος· καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου, καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ. 12 καὶ ἐνυπνιάσθη, καὶ ἰδοὺ κλίμαξ ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς. 13 ὁ δὲ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς… (Γεν.κη’)

…ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ, καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ. 18 καὶ ἀνέστη ᾿Ιακὼβ τὸ πρωΐ καὶ ἔλαβε τὸν λίθον, ὃν ὑπέθηκεν ἐκεῖ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἔστησεν αὐτὸν στήλην καὶ ἐπέχεεν ἔλαιον ἐπὶ τὸ ἄκρον αὐτῆς. 19 καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Οἶκος Θεοῦ·

Ο Κύριος ενχρονίσθη και εχωρήθη στον πανάξιο Οίκο της Θεοτόκου. Η τιμιωτέρα των χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των σεραφείμ έγινε και είναι διαχρονικά η επουράνιος κλίμαξ δι ης κατέβη ο Θεός και η γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν.  

Από απρόσωπη και εν σκιά (όπως όλη η ΠΔ) πριν, σε Πρόσωπο κεχαριτωμένο και μετοχή (με προϋποθέσεις) αυτής της μακαριότητος, στους αιώνες.

Τὸ ἀληθινὸ θαῦμα

«Μίλησέ μας γιὰ τὶς θεῖες ὀπτασίες ποὺ ἔχεις», εἶπε κάποτε ἕνας μοναχὸς στὸν Ἀββᾶ Παχώμιο (286-346). «Ἕνας ἁμαρτωλὸς σὰν ἐμένα δὲν περιμένει νὰ ἔχει καμιὰ ὀπτασία ἀπὸ τὸ Θεό», ἀπάντησε ὁ Παχώμιος. «(...) Ἐπίτρεψέ μου ὅμως νὰ σοῦ πῶ γιὰ μιὰ μεγάλη ὀπτασία. Ἂν δεῖς ἕναν ἅγιο καὶ ταπεινὸ ἄνθρωπο, αὐτὸ εἶναι μιὰ μεγάλη ὀπτασία. Γιατί ποιὰ ἄλλη μεγαλύτερη ὀπτασία ἀπ᾿ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει: νὰ δεῖς τὸν ἀόρατο Θεὸ νὰ φανερώνεται στὸ ναό του, σ᾿ ἕνα ὁρατὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο»;[1]

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνώτερη ὀπτασία ἀπὸ ὅλες, τὸ ἀληθινὸ θαῦμα: μιὰ ἀνθρώπινη ὕπαρξη φτιαγμένη κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ. «Ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθην» (Ψαλμ. 138:14). Στὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἀπὸ μᾶς ἴσως δὲν ὑπάρχει καθῆκον πιὸ ἐπιτακτικὸ ἀπὸ αὐτό: νὰ ἀνανεώνουμε τὸ αἴσθημα τοῦ θαυμασμοῦ καὶ τῆς ἔκπληξης μπροστὰ στὸ θαῦμα καὶ τὸ μυστήριο τοῦ δικοῦ μας προσώπου. Ἡ λέξη μυστήριον, ἰδιαίτερα, χρειάζεται ἔμφαση. Ποιὸς εἶμαι; Τί εἶμαι; Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη. Γνωρίζω μόνο ἕνα πολὺ μικρὸ μέρος τοῦ ἐαυτοῦ μου. Τὰ ὅρια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἶναι ἀπίστευτα πλατειά. Ἐκτείνονται κατὰ ὕψος καὶ κατὰ πλάτος στὸ χῶρο καὶ πέρα ἀπὸ τὸ χρόνο, στὸ ἀτελεύτητο. Προεκτείνονται μπροστὰ καὶ πίσω μέσα στὸ χρόνο καὶ πέρα ἀπὸ τὸ χρόνο, στὴν αἰωνιότητα. Στὸ βάθος τοῦ ἐαυτοῦ

Η Κλίμαξ, ως δρόμος από το κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν.

Όλα μας επιτρέπονται, αλλά δεν μας συμφέρουν τα πάντα. Κάθε μας πράξη και σκέψη, αντανακλά και ορίζει την θέση μας πάνω σε αυτήν την κλίμακα, (αν έχουμε ξεκινήσει τον καλό αγώνα). Δρόμος και ‘’στάδιο’’ από τη γη στον ουρανό, από το ε-γώ (εικών σκιώδης επί γης, που δέον όπως καταργηθεί) Σε Αυτόν (Κύριο) δια ε-αυτού (εικών Αυτού, που πρέπει να καθαρισθεί και πληρωθεί, κατά το ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον…)

Ο Απόστολος Θωμάς* μεθερμηνεύεται ως δίδυμος.  Αν το δούμε από θεολογικής απόψεως, κάθε άνθρωπος είναι δίδυμος.  Ο ένας  αδελφός είναι ο βιολογικά περιορισμένος και ο άλλος ελεύθερος. Ο ένας εικόνα και ο  άλλος εν δυνάμει ομοίωμα, δια XC εν XC.  Μπροστά στην ένωση, όπου η  γνώση δεν είναι κατοπτρική και σπασμένη, αυτοί οι δύο είναι ένας, ο Θωμάς.

Η βιολογική συνέπεια κάθε γεννητού όντος, είναι ο θάνατος. Έτσι ο Θωμάς,

κλίμαξ

...το όρος Σινά, ονομάζεται και θεοβάδιστο... τα δύο σκέλη είναι παράλληλα των δύο παραστατών της Θείας Μεταμορφώσεως, αμήν και δική μας. 

Αυτήν καταγράφει η θεία και ουρανοδρόμος ΚΛΙΜΑΞ με εμφανείς σε αυτήν την πορεία Τον στεφανούντα Κύριο και μυστικώς συνοδοιπορούντα, αγγέλους, δαίμονες βοηθούντες και προσβάλλοντες τους αγωνιστές ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ και τον βύθιο δράκοντα... 

Σαν θεοβάδιστο, όπως η όλη πορεία από αίγυπτο προς Ιεροσόλυμα (και το εξ αιγύπτου τον Υιόν μου εκάλεσα) περπατήθηκε/ορίστηκε και καθορίστηκε οριζοντίως με δύο σκέλη (σοφίας και δύναμης - ελληνικώς και εβραϊκώς (εβραίος = περάτης)

‘’…πάντα μοι έξεστιν, αλλ΄ού πάντα συμφέρει’’

‘’…πάντα μοι έξεστιν, αλλ΄ού πάντα συμφέρει’’ (Κορ.Α΄στ’12). (δηλαδή, όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν με συμφέρουν τα πάντα…).

Μια φορά ο Άγιος Συμεών ο δια Χριστόν σαλός, φιλούσε τα σκαλοπάτια ενός πορνείου, προκαλώντας τους ανθρώπους σε αμηχανία ή ακόμη και σε αναστάτωση και ύβρι. Τους εξήγησε, πως ο τόπος αυτός (τα σκαλοπάτια) είναι ιερός, επειδή εκεί πέφτουν τα δάκρυα από τους φύλακες αγγέλους, όσων ανθρώπων προχωρούν στην αμαρτία. Μένουν οι άγγελοι εκεί έξω, στενοχωρούμενοι, σε απόσταση και δεν τους συνοδεύουν. 

Ενώ λοιπόν υπάρχουν πολλοί δρόμοι και μονοπάτια επί της γης, όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, έχουν μία προβολή και αναλογία στα πνευματικά, στην κλίμακα μεταξύ γης και ουρανού. Εφόσον η κάθε μας ελεύθερη επιλογή, έχει ιδιαίτερη πνευματική βαρύτητα, τελικά ή μας πλησιάζει ή μας απομακρύνει από τον Άνθρωπο, που είναι το τέρμα και ο σκοπός κάθε ανθρώπου. 

Η πορεία της ζωής μας (αγαθή ή πονηρή) πάνω στους πολλούς φυσικούς δρόμους και επιλογές, αντανακλά (και αμφισήμαντα καθορίζει) τη θέση μας σε μια κλίμακα, στον ένα και μοναδικό Δρόμο, από τη γη προς τον ουρανό.*

Εικ.1 Η θεία και ουρανοδρόμος κλίμαξ.

Πάνω σε αυτόν τον ‘’αόρατο’’ για τα φυσικά μας μάτια, δρόμο, συνοδοιπορούμε με αγγέλους φωτεινούς και σκοτεινούς. Οι φωτεινοί μας βοηθούν στην άνοδο και αντίθετα οι σκοτεινοί,

κλίμαξ ανόδου/εξόδου...

...ό,τι καλό υπάρχει διάσπαρτο στον κόσμο, είναι Του Κυρίου και σε Αυτόν πρέπουν τιμή, δόξα, ευχαριστία και προσκύνηση… Μακάρι να διακρίνουμε την Αλήθεια Του, εν μέσω αληθοφανειών, όπως είναι επιτακτική η ανάγκη και θέμα ζωής ή θανάτου ή ανεύρεση της ''αληθινής'' όασης μέσα στην έρημο... και όχι την ''αληθοφανή'' εκ του αντικατοπτρισμού της. Κι αυτή η διάκριση, ενώ έχει αφετηρία τις ‘’νοητικές’’ γνώσεις και την ενημέρωση, η οποία μοιάζει να μεταγγίζεται, η Αλήθεια ΒΙΩΝΕΤΑΙ προσωπικά, στην ‘’καρδιά’’!!!

Οι λόγοι των αποστόλων που δοξάζουν τον Θεό, αλλά και οι λόγοι των λίθων… που με ιδιαίτερο συντονισμό, κι αυτοί το ίδιο αναφέρουν, έχουν στόχο την εύρεση της αναφαίρετης αγαθής μερίδας που επέλεξε η Μαρία. Από εκεί αρχίζει να αναπτύσσεται το πνευματικό ύψος, η κλίμακα που οδηγεί από τη γη στον Ουρανό. ...οι ουρανοί που και αυτοί διηγούνται δόξαν Θεού... 

Είναι η ίδια ευθεία που ορίζει το Ανέσπερον Άγιο Φως που αναβλύζει από τον Πανάγιο Τάφο κάθε Μ. Σάββατο. 

 *

Αυτήν την ευθεία οδό ‘’είδε’’ ο Ιακώβ σαν κλίμακα, όπου ανέβαιναν και κατέβαιναν άγγελοι, ως προτύπωση της Θεοτόκου και αγιογραφείται στην εικόνα ‘’Άξιον Εστίν’’.

Η πηγαία διάθεση αποφυγής εκ της αράς (ανεξάρτητη φιλοσοφικών τοποθετήσεων) και συγχρόνως πάλι πηγαία έλξη και πόθος για την