αγ Κωνσταντίνος αγ Ελένη και Πόλις...

"ο θεμέλιος λίθος της ΠΟΛΗΣ μπήκε από σταθερό άνθρωπο του ΘΕΟΥ, το λέει και το όνομα του ως Κωνσταντίνος που έχει την ρίζα από το Constant που σημαίνει σταθερός , στα Ελληνικά ο Ισαπόστολος θα μπορούσε να ειπωθεί και ως ΕΥ- ΣΤΑΘΙΟΣ"

" έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς και αυτό είναι η ζωντανή παράδοση μας και δεν είναι θρύλος, όπως βολεύει σε κάποιους να το λένε"

" έχω μια παλαιά εικόνα των Αγίων και Θεοστέπτων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης στο ασκητήριο από τους παππούδες μου από την Νίκαια της Βιθυνίας που άλλες φορές κροτίζει και άλλες φορές ευωδιάζει, κυρίως στις μεγάλες γιορτές"

" λίγες φορές η εικόνα αυτή μιλάει στην ψυχή, αλλά και στα αυτιά , την ακούς να σου μιλάει σαν άνθρωπος και τότε αντιλαμβάνεσαι την ζωντανή αποκάλυψη της σωστικής χάριτος που ενοικεί σε όλα τα χαριτόβρυτα της Ορθοδοξίας σεβάσματα."

" ελάχιστες φορές την άκουσα να μου μιλάει, αλλά πριν λίγο καιρό μέσα στην

μέγας Κωνσταντίνος και Πόλις (π.Ανανίας Κουστένης)

Ο Μέγας Κωνσταντίνος έσωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία από την αίρεση του Αρείου που ήταν τορπίλη στα θεμέλια της Εκκλησίας. Χειρότερη από τους Διωγμούς του Νέρωνα και του Διοκλητιανού γιατί ήταν εκ των ένδον, ήταν από τους παπάδες. Γιατί ο Αρείος ήταν πρωτόπαπας στην Αλεξάνδρεια. Ήταν τέρας μορφώσεως και παιδείας μεγάλης κάτοχος.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος την έσωσε και έκανε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 το Μάϊο μήνα. Όλα το Μάϊο έγιναν. Ακόμη και η Άλωση. Και διετύπωσε το Ορθόδοξο Δόγμα περί του Υιού και Λόγου του Θεού. Και λέει ο Άγιος Θεοφάνης ο Ομολογητής και Χρονογράφος (μόνο αυτός) ότι το “Σύμβολο της Πίστεως” δεν το έγραψαν οι Πατέρες. Το είχε συντάξει πριν ο Μέγας Κωνσταντίνος με τη Θεία Φώτιση. Ακούστε το αυτό και κρατήστε το. Οι Πατέρες το επικύρωσαν, το υπαγόρευσαν και εγράφη στα πρακτικά της Α’ Οικουμενικής

το ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, σήμερα…

Παρά την μοναδικότητα, το ανεπανάληπτο των καταστάσεων, ακόμη και το απρόσμενο του τι θα συμβεί στο δυσοίωνο μέλλον, πίσω από τα φαινόμενα κρύβεται η ουσία του καλού και του κακού, τα οποία εμπνέουν τους επίγειους εργάτες τους… προς υπερίσχυση του ενός επί του άλλου. Κι  ο καθένας, στρατιώτης* (αμήν πρακτικά κι όχι μόνο θεωρητικά και φαντασμένα) του ΚΑ(Λ)ΟΥ κι όχι του ΚΑ(Κ)ΟΥ…  που δείχνει το Κ (αδιέξοδο  | < ) σε σχέση με το ατελεύτητο σε τελειότητα (Λ) και Λόγο. Εξ Αυτού, προς Αυτόν (σκοπός και δρόμος για τον σκοπό και τα δυο άγια), με την σφραγίδα, ότι χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν... 

Διαχρονικός ο πόλεμος παρά τις χρονικές ενθυμήσεις, όπως συμβαίνει και με την αρχή της μεγάλης τεσσαρακοστής. Όντας αυτή συμπύκνωση του όλου αγώνα ζωής. Το δε 40, σηματοδοτεί την μετάβαση από την γη (4) στον ουρανό (0) και αγκαλιά Του Πατρός. Αναπτυγμένο επί γης σαν σκιά (1), σαν έξοδος από την αίγυπτο προς τους αγίους τόπους και Ιερουσαλήμ, με πύρινο στύλο (οδηγών τους

‘’σήμερον’’ τα δεσμά λύονται….

Για να συμβούν όλα αυτά τα ‘’σήμερον’’ της ορθοδοξίας (που συχνά υμνούμε) απαιτούν προϋποθέσεις γιατί αυτό το σήμερον ανήκει στο νυν (κεφαλή) και αιώνιο παρόν. Απεναντίας τα εφήμερα στον κόσμο, τα εμπεριεχόμενα στο αεί (κοιλία) χρόνο ‘’σήμερον’’ και ''τώρα'', περνάνε αστραπιαία και χάνονται. 

Παρά την παρατήρηση, υπάρχει μια συνάφεια μεταξύ των άπαξ ανεπανάληπτων γεγονότων μέσα στον χρόνο και των επαναλαμβανόμενων εορτών που ετησίως, σαν έλικα, επανερχόμαστε. Ο μυστικός συνδυασμός αυτών των δύο ''τώρα'' είναι η αφορμή των παρακάτω σκέψεων... με την προσπάθεια καταγραφής του τρόπου, πως από το ένα και κάτω, περνάμε στο άλλο. 

Σήμερα κοσμικώς λύονται τα γήινα δεσμά του τέως βασιλέως και πνευματικώς ενθυμούμαστε την λύση από αγγέλου των δεσμών του απ.Πέτρου (16 Ιαν). 

Η υγιής ευθεία κίνηση του νοός, αναγάγει εκ των δημιουργημάτων νουν, καρδία και όλην την ζωή, στον Δημιουργό. 

Εκ του ίχνους, πολλοί είχαν σε αυτόν (τον επίγειο τέως βασιλέα) επενδύσει εξωτερικά και αναμενόντουσαν κάποιες ενέργειες για την βασιλεύουσα Πόλι. Εξ αυτής δε της προσμονής, συγχρόνως κάποιοι απογοητεύτηκαν, ο Θεός εξέθεσε τον άγιό Του (1), άλλοι βρήκαν ευκαιρία να κοροϊδέψουν…. και άλλοι πολλοί δυστυχώς να εξάγουν χολή και επιδείξουν την μικρότητα της ψυχής τους.

Ρωτούσαν τον αγ.Παΐσιο…

γέροντα! χειμώνιασε! πότε θα πάρουμε την Πόλι;

κι ο άγιος απαντούσε:

- άστε πότε θα πάρουμε την Πόλι. Εσείς πήρατε Χριστό;    

Φαίνεται, πως ‘’σήμερα’’ παραδίδεται η σκυτάλη από τον αποθανόντα έναν κωνσταντίνο, (έκπτωτο εκ της θέσεώς του) σε όσους ''ζωντανούς'' σταυροφόρους

οι δύο όψεις της Πόλης του Κωνσταντίνου…

Προσφέρουν στην Θεοτόκο, ο μέγας Κωνσταντίνος την Πόλι, προσφέρει και ο Ιουστινιανός την εκκλησία της του Θεού σοφίας. Με άξονα τα πνευματικά και αιώνια, θα υπάρχουν στιγμές για μας τους χοϊκούς που τα φαινόμενα θα μας απατούν, είτε βλέποντας ρύπους ή χαλάσματα (κονιορτός κατά την προφητεία). Μακάρι ο καλός Θεός να μας δίνει διάκριση και τον δικό Του άξονα θέασης. 

Οι μυστικοί άγιοι μας ‘’μαθαίνουν’’ την έξω ιστορική σειρά και γεγονότα, να την αναγάγουμε στα πνευματικά, ως αναλογία προς τα έσω και άνω. Εκεί η αξία, μην μείνουμε στα έξω σχήματα, αλλά χωρίς ουσία. Στην κατάρτιση αλλά χωρίς το αγιαστικό βίωμα. Στο άντλημα, αλλά μπροστά στο βαθύ πηγάδι, χωρίς ύδωρ ζων…. Κατακτητές όλου του κόσμου, αλλά χαμένοι στην ψυχή. Ποιο το όφελος;;;   

Ξεκινά ο άγιος την χάραξη των ορίων, την δόμηση της πόλης και των φρουρίων της πάνω στην επτάλοφο, με οδηγό έναν αόρατο άγγελο που προηγείται…. με μνήμη γενεθλίων της Πόλης κατ’έτος, την 11^η Μαΐου. Παράλληλα, άγγελοι μας οδηγούν στην αυτογνωσία (πεμπτουσία μας) δια Σταυρού (5) και πάλι δια Σταυρού, άγγελοι μας οδηγούν στην θεογνωσία (7) προς ύψος. 

Στο τέλος της επίγειας βυζαντινής αυτοκρατορίας,  Κωνσταντίνος, περατώνει τον δρόμο τηρήσας την

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ «περισσότερον ἀπό κάθε ἄλλον ἡμερώτατος, πραότατος καί φιλανθρωπότατος»1 βασιλέας διεξήγαγε πλείστες πολεμικές ἐπιχειρήσεις κατά τή διάρκεια τῆς βασιλείας του. 

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε τόν πόλεμο κατά τοῦ Μαξεντίου (312), ὅπου καί εἶδε καταμεσήμερο στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, «σταυροῦ τρόπαιον», ἐκ φωτός μετά τῆς ἐπιγραφῆς «τούτῳ νίκα», δηλαδή «μέ τήν δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ θά νικήσεις», ἀνέλαβε τήν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ὁ ἴδιος διήγαγε βίο πνευματικό. 

Σταθμός στήν πνευματική του ζωή ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐν ὁράματι, ὅπου τοῦ παρήγγειλε νά κατασκευάσει Σταυρό, τόν ὁποῖο θά χρησιμοποιοῦσε ὡς φυλακτήριον κατά τίς πολεμικές συγκρούσεις. Ὁ Μ.Κωνσταντίνος ὄχι μόνο κατασκεύασε τό ἱερό σύμβολο ἀπό χρυσό καί πολύτιμους λίθους, ἀλλά και πολλούς άλλους (σώζεται σταυρός του στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου). Ἐπίσης, ἔβαλε στήν περικεφαλαία του τό μονόγραμμα του Χριστού «ΧΡ» καί ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν

μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι;

Με αφορμή την ύψωση του Τιμίου Σταυρού ‘’σήμερα’’ που όμως καλό θα ήταν να επιτελείται  η ανύψωσίς Του εν ημίν* καθ’ημέραν, μη σκεπαζόμενος από χώματα (χοϊκό ήτοι σαρκικό φρόνημα) και σκουπίδια που ο αντίδικος συνεχώς προσθέτει για να μας θολώνει τον νου και αμαυρώνει νου και χου, και την σε απόλυτη τιμή πάντες γαρ απόστολοι και σταυροφόροι, δυο σκέψεις πέραν της απόλυτης τιμής, δλδ την ανάπτυξη των προσήμων (+) και (-) , καθώς αυτά μας κάνουν μετόχους και προς τα κάτω αλλά και το ποθητόν άνω.   

* Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου 

Γράφει ο απόστολος… 26 καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη. 27 ῾Υμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. 28 Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα

όταν η χειρ του Βασιλέως και Θεού, ενεργεί ευθέως διά του επιγείου (θεοστέπτου) βασιλέως….

Από το απόκρισις περί αναξίων αρχόντων του εν αγίοις πατρός ημών Αναστασίου Σιναΐτου επισκόπου Αντιοχείας, δυο λόγια σχετικά….  

Ερώτησις: Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες τού κόσμου έχουν ταχθή από τον Θεό2. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας η βασιλεύς ή Επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό;

Απόκρισις: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας»3. Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρησιν η και βούλησιν τού Θεού σε ανάξιο λαό εξ αιτίας αυτής ακριβώς της αναξιότητός των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος4 και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο5 τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολι, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;» Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, τού ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε: «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο»….

Πάνω στο σκεπτικό ότι οι εξουσιάζοντες άρχοντες (πολιτικοί, θρησκευτικοί κλπ) εξαρτώνται από την καρδιά μας, την πολλές φορές άγνωστη λόγω έλλειψης

πως λειτουργούν επί του πρακτέου οι αγ.Κωνσταντίνος και Ελένη, η σχέση τους με την βασιλίδα των πόλεων και την εν ημίν βασιλεία

Είναι ο Σταυρός μέσον και στην μέση μεταξύ ουρανού και γης, οι δε θεόστεπτοι άγιοι, στέκουν δεξιά και αριστερά Αυτού, λειτουργούντες μυστικά για όλους τους σταυροφόρους και όχι μόνο  τους φέροντας τα άγια ονόματά τους.

Απλώνεται η χάρις τους επί γης (οριζοντίως) για να μας ανυψώσουν (καθέτως). Προς ύψος ουρανού παράλληλο του βάθους καρδίας με την κοινή πύλη ουρανού και καρδιάς.

Μεταξύ γης και ουρανού, ζωής και (βιολογικού) θανάτου του καθενός μας, όπως εκτυπώθηκαν ημερολογιακά στην ιστορία του κόσμου τα γενέθλια της βασιλίδος των πόλεων (11 Μαϊ) και το βιολογικό πέρας (29 Μαϊ) και τους αγίους εορτάζοντες στο μέσον (21 Μαϊ). Αναπτυγμένα* στον κόσμο και συγχρόνως συμπυκνωμένα στην ζωή του καθενός.

Ρωτούσαν τον αγ.Παΐσιο… γέροντα! χειμώνιασε! πότε θα πάρουμε την Πόλι; κι ο άγιος απαντούσε:

- άστε πότε θα πάρουμε την Πόλι. Εσείς πήρατε Χριστό;

Μην τύχει και πάρουμε ναι μεν την Πόλι, αλλά χωρίς Χριστό ματαίως θα καυχηθούμε.

…33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ

θαύμα αγίου Κωνσταντίνου (για συλλείτουργα, συμπροσευχές με οικουμενιστές)

Σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου ἕνας Γέροντας πρὶν πολλὰ χρόνια θὰ συλλειτουργοῦσε τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης μὲ ἀνώτερο ἐκκλησιαστικὸ παράγοντα γνωστὸ γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς θέσεις του ποὺ ἐκεῖνα τὰ χρόνια οἱ ἀπόψεις αὐτὲς γενικότερα δὲν εἶχαν τόσο διασαφηνισθεῖ στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα. Ἀποβραδὶς εὐπρεπίζοντας τὸν Ἱερὸ Ναὸ διαπίστωσε ὅτι κάποιοι ἀθεόφοβοι εἴχαν "κατουρήσει" τὰ λευκὰ μάρμαρα τοῦ Πρόναου ἐν ἀγνοία του. Ἡ μυρωδιὰ ἦταν ἀνυπόφορη ἀλλὰ καὶ τὰ στίγματα τῆς δυσχρωμίας δὲν ἔφευγαν μὲ τίποτε ἀπὸ τὰ πεντελικὸ λιθόστρωτο παρ΄ ὅλες τὶς φιλότιμες προσπάθειές του. Ἔτσι τὸ βράδυ κοιμήθηκε στενοχωρημένος. 

Ξημερώματα μεταξὺ ὕπνου καὶ ξύπνιου παρουσιάσθηκε ἔμπροσθέν του ἕνας Ρωμαῖος Στρατιωτικὸς μὲ τὴν μορφὴ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου σὲ εἰκόνα ποὺ εἶχαν μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ τοῦ εἶπε ὁλοζώντανα "ἂν τελικὰ συλλειτουργοῦσες μὲ αὐτὸν θὰ ἐπέτρεπα νὰ βρωμίσουν καὶ τὰ μάρμαρα τοῦ κυρίως Ναού".

Ὁ Γέροντας σηκώθηκε ἀνήσυχος , δὲν ἤξερε τί νὰ κάνει. Τὸ ξημέρωμα τὸν βρῆκε μπροστὰ στὴν