Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ «περισσότερον ἀπό κάθε ἄλλον ἡμερώτατος, πραότατος καί φιλανθρωπότατος»1 βασιλέας διεξήγαγε πλείστες πολεμικές ἐπιχειρήσεις κατά τή διάρκεια τῆς βασιλείας του. 

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε τόν πόλεμο κατά τοῦ Μαξεντίου (312), ὅπου καί εἶδε καταμεσήμερο στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, «σταυροῦ τρόπαιον», ἐκ φωτός μετά τῆς ἐπιγραφῆς «τούτῳ νίκα», δηλαδή «μέ τήν δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ θά νικήσεις», ἀνέλαβε τήν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ὁ ἴδιος διήγαγε βίο πνευματικό. 

Σταθμός στήν πνευματική του ζωή ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐν ὁράματι, ὅπου τοῦ παρήγγειλε νά κατασκευάσει Σταυρό, τόν ὁποῖο θά χρησιμοποιοῦσε ὡς φυλακτήριον κατά τίς πολεμικές συγκρούσεις. Ὁ Μ.Κωνσταντίνος ὄχι μόνο κατασκεύασε τό ἱερό σύμβολο ἀπό χρυσό καί πολύτιμους λίθους, ἀλλά και πολλούς άλλους (σώζεται σταυρός του στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου). Ἐπίσης, ἔβαλε στήν περικεφαλαία του τό μονόγραμμα του Χριστού «ΧΡ» καί ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν

η των πάντων ένωση…. στην φύση

Στην φύση, υπάρχουν τα διαζευκτικά τα οποία δεν επιδέχονται ένωσης, ισχύοντας ή το ένα ή το άλλο [24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ (Ματθ.ς’)] και τα δυνάμενα σύνθεσης ΚΑΙ το ένα ΚΑΙ το άλλο, όπως το φωτόνιο είναι ΚΑΙ σωματιδιακής μορφής και ΚΑΙ κυματοειδούς φύσεως. 

Όντας η φύση μεταξύ παραφύσης (παραλόγου) και υπερφύσης (υπέρλογου) πρέπει να βρεθούν εκείνα τα φυσικά στοιχεία που ενώνουν με το άνω και συγχρόνως απαγορεύουν την ένωση με τα κάτω και διολίσθηση της φύσης στην παραφυσική ‘’ενότητα’’. 

Κι όπως προϋπόθεση της χάριτος είναι ο νόμος, στο Ματθ.ς’ που προαναφέραμε για την χάρι (24) προηγείται ο νόμος (22, όσα και τα γράμματα της εβραϊκής αλφαβήτου). Να μπορεί να διακρίνει, που μπαίνουν τα διαζευκτικά και που η δυνατότητα της ευλογημένης σύνθεσης εις εν. Αφορά την απλότητα και καθαρότητα του νοός και οφθαλμού. … 22 ῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· 23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;    

Ένας βεβλαμμένος οφθαλμός θα δογματίζει ή Θεός ή άνθρωπος και θα προβαίνει στην δική του (βολική) κοσμοθεωρία σε σχέση με τον απλού οφθαλμό που δέχεται το ΚΑΙ Θεός ΚΑΙ Άνθρωπος, στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, όπως

περί πολέμου

Από φυσική και φιλειρηνική εξωτερική διάθεση, δυστυχώς απωθήθηκε η έννοια του πολέμου, ακόμη και του πνευματικού, που κανένας δεν ξεφεύγει. Λένε βέβαια οι άγιοι ότι οι δαίμονες  δεν πολεμάνε τους δικούς τους… αλλά ο καλός Θεός ‘’δεν τους αφήνει στην ησυχία τους’’ και αφού καθ’όλη την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου Ο Θεός καταδιώκει με το έλεός Του τον καθένα, δεν αφήνεται κανένας παντελώς απείραστος και ατάραχος από πνευματικό πόλεμο, παρά την εξωτερική (όση) ειρήνη. 

Έτσι, για όποιον κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική, διαθέτοντας λίγη αυτογνωσία και μεριμνά για ‘’ποιότητα’’ ζωής, θα κάνει την πρέπουσα αναγωγή* των έξω στα έσω, μη μένοντας στο φάγωμεν πίωμεν αύριο γαρ αποθνήσκομεν….     

Κι εδώ, αρχίζει ο πόλεμος για την ανάβαση εκ των κάτω υδάτων στα άνω. Φυσικά, όχι μόνο διερχόμενοι δι ύδατος, αλλά και δια πυρός, ανεβάζοντας την όλη φύση (ΠΥΡ-ΓΗ-ΥΔΩΡ-ΑΗΡ) και σταυρική πεμπτουσία (πρωτίστως ψυχή, με επόμενο το ένδυμα σώμα ως ναό), από την γη στον ουρανό, ανακαινισμένα όλα, χάριτι. 

Εκείνο το στώμεν καλώς του αρχαγγέλου Μιχαήλ, σταμάτησε την πτώση των δαιμόνων στον τόπο που ήταν το καθένα. Στην γη τα καταχθόνια, στο ύδωρ, στον αέρα τα εναέρια τελώνια και στο πυρ…. 

Η φύση μας με περισσά ενσωματωμένα (3) παράσιτα κακού στην γη της, στον αέρα της, στο νερό της και στο θυμικό πυρ, ‘’ζει’’ (βιολογικά), κάνοντας επίγειους έρποντες κύκλους

αναγωγή των ‘’κανονικών’’ και υβριδικών πολέμων στα καθ’ημάς …

Ξετυλίγοντας το κουβάρι, ακολουθούντες τον μίτο των συμβαινόντων διαχρονικά πολέμων, με οποιαδήποτε μορφή, φτάνουμε στην ρίζα. Είναι η έξοδος από τον παράδεισο. … 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’) 

Η χάρις και ειρήνη έσω του κύκλου Αληθείας (1) και η απώλειά τους και πόλεμος, έξωθεν αυτού, στον κύκλο της ασεβείας. Δια πολέμου επαναποκτάται η πρότερη μακαρία κατάσταση και μόνο με την προϋπόθεση, ΑΝ υπερισχύσει ο πνευματικός νόμος* ενάντια του σαρκικού που ενεργεί κατά διάνοιαν εν τοις μέλεσι (2), σε επίπεδο προσωπικό, κράτους, ανθρωπότητος. 

Για όποιον θα ήθελε να βάλει καλή αρχή, πρέπει να ξεκινήσει από το βάθος καρδίας και επεκτεινόμενο σφαιρικά έως τα όρια του σύμπαντος, δια Της Θεοτόκου ώστε να συντρίψει την κεφαλή του κυρίως εχθρού μας διαβόλου, έρποντος όφεως, κι όχι αντίθετα ότι τάχα επειδή ο κόσμος έχει μια εξωτερική ‘’ειρήνη’’,  απαραίτητα

ο αγών μου και η αρία φυλή, ελληνορθοδόξως προσσεγγιζόμενα

το πνεύμα του καλού και του κακού δεν είναι κάτι καινούριο. Αυτά που υπήρχαν από παληά προσαρμόζονται στα δεδομένα κάθε εποχής και μάχονται αλλήλοις. Όχι σαν διαρχία αλλά υπό Του Ενός Τριαδικού. 

Αντικαταστάθηκε το άλογο με τανκς (ιππικό/τεθωρακισμένα) και ο στρατός που χρησιμοποιεί, μας πολεμά χρησιμοποιώντας άλλα μέσα για την επιβολή του θελήματός του.  

Αγκυλωτός τότε, αγκυλωτός και τώρα που θάθελε να συνθλίψει τους αντιπάλους του. 

"Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με την ίδια σκόνη και ''πλένεται'' πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η Μετάνοια. "όλη η ελπίδα μας βρίσκεται στον Κύριο και Θεό μας"… άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς († 5 Μαρτίου)… 

[είναι τα δύο Ι στο ΕΙΝΑΙ μας, όπου το ένα Ι μολύνει και το άλλο Ι καθαρίζει. Το ένα υλοποιεί την φυγόκεντρο και απανθρωπιά και το άλλο την κεντρομόλο και ανθρωπιά. Όχι όμως την ουμανιστική χωρίς Άνθρωπο ούτε αυτήν του διαφωτισμού, γιατί όπου Ο Άνθρωπος εκεί και το Φως το ευθές, την στιγμή που ο διαφωτισμός ‘’φωτίζεται’’ από πνεύμα πλάνο… Την  σχέση ευθέως και εκ διαχύσεως, μπορεί κάποιος να την κατανοήσει όταν θέλοντας να φτάσει στην πραγματική όαση ακολουθήσει αυτό το φως που την δείχνει ευθέως και το άλλο που δείχνει τον αντικατοπτρισμό της. Είναι περιττό να ρωτήσουμε θεωρητικά πιο είναι εύστοχο και πιο όχι, αλλά το θέμα είναι στην πράξη]... 

η επανεμφάνιση του ναζισμού και η εφαρμογή του... έχουν το ίδιο πνεύμα ως υποκινητή, εμπνευστή, εντολέα. 

Ανέκαθεν έβρισκε εργάτες συνειδητοποιημένους, αλλά και μάζα χρησίμων νεροκουβαλητών…. αντίθετα οι εργάτες του πνεύματος του Θεού Του Ζώντος 

πολλαί μοναί στην Οικία Πατρός, ειρήνη και πνεύμα

με αφορμή το: … ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν·  όπως και στον ουρανό διαφέρουν σε λαμπρότητα οι αστέρες, και περί ειρήνης, δυο σκέψεις… 

και γιατί πρέπει να συνδυαστεί ‘’υποχρεωτικά’’ με την οικία του Πατρός και η ειρήνη; γιατί η πρόταση Του Κυρίου είναι:  ΙΔ´\ΜΗ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν Θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε. 2 ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· (Ιωαν.ιδ’) ευκτέο μεν αλλά κατορθωτέο, ΜΟΝΟ αν βάλει ο καλός Θεός το χέρι Του (14). Αν προσθέσει την υπέρ νουν ειρήνη στην καρδία αντί της ειρήνης του κόσμου (παγκοσμιοποίησης) και του αμαλήκ που αντιτίθεται στην θεία ειρήνη. 

Έχουμε δύο επιλογές… ή η ταραγμένη από εξωτερικές αιτίες καρδία να μεταφέρει αυτήν την ταραχή στην εκκλησία (οίκο Πατρός επί γης) σκανδαλίζοντας το πλήρωμα της εκκλησίας, ή την αποκομιζόμενη ειρήνη Θεού εκ του οίκου Του, να εξάγεται στον κόσμο. Στην πρώτη περίπτωση ‘’νικά’’ ο κόσμος την εκκλησία στην

το σύμπαν του Θεού και το μετασύμπαν του ανθρώπου….

με αφορμή το άρθρο : Γεγονός η νέα εποχή για το Facebook - Ο Μ. Ζούκερμπεργκ παρουσίασε το νέο λογότυπο του Meta που παρουσιάστηκε* την 28 Οκτ, ίδια μέρα που η Ελλάδα εορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ... δυο συνειρμικές ελληνορθόδοξες σκέψεις….

Συγγράφεται η ιστορία σε δύο επίπεδα/όψεις, με τους ''ιστοριογράφους'' να ''παθαίνουν'' από τον ενιαίο σταυρό, ό,τι αναλογεί στον καθένα. Σταυρός.... η δόξα των αγγέλων και το τραύμα των δαιμόνων. Λέει ο ψαλμός: ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου, εἰς τὴν γῆν ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου. εἶπαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν αἱ συγγένειαι αὐτῶν ἐπὶ τὸ αὐτό· δεῦτε καὶ καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς [ψαλμ.ογ’ (73)]. Μετά από αυτό, ο φιλόθεος νους όταν αντιληφθεί την χωρίς έπαρση ταυτότητα ότι η Ελλάς είναι μητέρα αγίων και ηρώων, η βεβήλωση του σκηνώματος αφορά την αποδέκτη της χάριτος, ρωμηοσύνη, που πάντα ήταν αγκάθι και εμπόδιο στα σχέδια του ''κόσμου'' (και τώρα παγκοσμιοποιητών) και ''πρέπει'' να εκμηδενιστεί. Έχουν βέβαια αυτοί τα σχέδιά τους έχει και ο καλός Θεός. Έχουν αυτοί εργάτες υλοποίησης των σχεδίων τους... μακάρι να αναδειχθούν κι οι εργάτες του θείου σχεδίου στην σημερινή ''δύσκολη εποχή''.

Στην προσπάθεια με επίγνωση ή εν αγνοία λόγω σαρκικού φρονήματος κατάπαυσης των εορτών του Θεού που προάγουν την Αλήθεια και Ελευθερία, έρχεται ‘’συμπτωματικά’’ η παρουσίαση στον κόσμο ‘’εορτής’’ που προάγει την φαντασία και ανελευθερία. Είναι οι δύο όψεις... το ορθόδοξο συναξάρι και οι παγκόσμιες ημέρες με μας να επιλέγουμε (ΑΝ θέλουμε) σε ποια από τις δύο όψεις θα συμμετέχουμε ως εργάτες. Με ποια φωτιά θα διώχνουμε  την άλλη....  Ή με Τον Κύριο και Αλήθεια και ανάσταση ή με τον ‘’άνθρωπο’’ τον κόσμο, την φαντασία και επανάσταση τεχνολογική που διαφημίζει ο Μ.Ζ…. την κατά πόδας όμοια επανάσταση κατά του Θεού, όπως τότε με το προπατορικό αμάρτημα που στρέφει τα νώτα του ο άνθρωπος στην Αγάπη και κυνηγά γνώσεις και δυνάμεις, το αυτοείδωλό του, να γίνει θεός χωρίς Θεό... (το αντίθετο της πεντηκοστής και φωτισμού, σκοτισμός).  

Η Ελλάδα του ΟΧΙ έγινε κυματοθραύστης στην αυτοκρατορία του γ’ ράιχ και αφού αυτό δεν ήταν μια φωτοβολίδα δόξας αλλά συνέχεια άλλων ομόπνοων αγώνων ενάντια σε άλλες αυτοκρατορίες, (περσική, ρωμαϊκή, οθωμανική…) συνέχεια

έκθεση σε πειρασμούς και το ''σημείο'' εισόδου τους…

με αφορμή την είσοδο της αμάλ, στην ελλάδα και ευρώπη από την ΧΙΟ, δυο σκέψεις… 

…από τον μεγάλο κανόνα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ζωή και ο νους μας είναι υποβρύχιος που πνευματικό σκοπό έχει την έξοδο (εκ των κάτω υδάτων στα άνω και εκ του κάτω πυρός με τους πειρασμούς του δια της πείρας εκ της ορθής αντιμετωπίσεως, στο άλλο ανακαινιστικό πυρ). 

Από τους πρόποδες του όρους Σινά όπου προσκυνούνται τα είδωλα, στην θεοβάδιστη κορυφή, δι ευχών και ενεργείας Της φλεγομένης και μη καιομένης βάτου… από τους πρόποδες του όρους Θαβώρ όπου οι μαθητές αδυνατούν να γιατρέψουν τον σεληνιαζόμενο υιό που πολλάκις το δαιμόνιο τον έρριπτε σε πυρ και ύδωρ για να τον απωλέσει, στην κορυφή της θεοπτίας… και εφ’ημών, από την γαστέρα στην καρδία με τον έναν κύκλο να περικυκλώνει τον άλλον (κύκλος Αληθείας και κύκλος ασεβείας…).

Ως βαρείς στον νου, στην ζωή και στην γνώμη, η αλήθεια διαθλάται, μέσα σε αυτήν, όπως διαθλώνται οι ακτίνες και η όρασις μέσα στο νερό. …Ὡς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ γέγονα, Δέσποτα, Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὑποβρύχιον νοῦν· ἀλλὰ βοήθησόν μοι. 

Η αυτογνωσία και ο αυτοέλεγχος είναι ένα διαρκές τεστ. 

προήλθαμε από το ΕΝΑ και αποκτήσαμε το ΕΙΝΑΙ…. * 

ΕΝΑ

ΕΙΝΑΙ

με απόλυτη ελευθερία ακολούθησης του ενός από τα δύο Ι που είναι εμβασμένα

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

«Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

(Μητροπ. Anthony Bloom)

Όταν ο Χριστός ανέστη εκ του τάφου και εμφανίστηκε στους μαθητές Του και στις Μυροφόρες, τους χαιρέτησε με τη λέξη «Χαίρετε»! Και αργότερα, όταν εμφανίστηκε στους αποστόλους, οι πρώτες Του λέξεις ήταν «Ειρήνη υμίν»! Ειρήνη, διότι η ταραχή τους ήταν πολύ μεγάλη· ο Κύριός τους είχε πεθάνει. Κάθε ελπίδα να νικήσει ο Θεός την κακότητα, να υπερισχύσει το αγαθό του κακού, είχε χαθεί. Έμοιαζε να έχει θανατωθεί η ίδια η ζωή, το φως να έχει σβήσει. Όλο κι όλο που απέμενε στους Μαθητές, στους ανθρώπους πού είχαν ζήσει εν αγάπη κοντά στον Χριστό και είχαν πιστέψει σ’ Αυτόν, ήταν να συνεχίσουν να υπάρχουν, όχι πια να ζουν. Είχαν ήδη γευθεί την αιώνια ζωή, τώρα ήταν καταδικασμένοι να περιμένουν ένα σκληρό θάνατο στα χέρια των εχθρών του Χριστού.

«Ειρήνη υμίν»· «Έχω αναστηθεί, είμαι ζωντανός, είμαι μαζί σας, και άρα τίποτε- ούτε θάνατος, ούτε διωγμός- μπορεί πια να μας χωρίσει ή να σας στερήσει την αιώνια ζωή, τη νίκη του Θεού». Και αφού τους έπεισε ότι αναστήθηκε σωματικά, αφού τους ξανάδωσε τη χαμένη τους ειρήνη και μια ακλόνητη βεβαιότητα πίστεως, ο Χριστός πρόφερε λόγια που ίσως στην εποχή μας να ηχούν απειλητικά και τρομακτικά για πολλούς.

«Καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, και εγώ πέμπω υμάς». Λίγες μόνον ώρες μετά τον

ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ"

"Λοιπόν, ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ. Γι' αὐτὸ καὶ λέμε στὴν Ἐκκλησία «Εἰρήνη πάσι», διότι ἔτσι ἔχει τὴν εἰρήνη. «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμὶν» (Ἰω Ιδ’, 27). Καὶ ὅταν λέει ὅτι σᾶς δίδω εἰρήνη, σημαίνει ὅτι σᾶς δίδω Πνεῦμα ἅγιον, προσευχὴ στὴν καρδιά, καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος εἰρηνεύει, ἔχει τὴν δικαίωση. Ἔχει τὴν καταλλαγὴ μὲ τὸν Θεό. Ἀρχίζει νὰ γίνεται φίλος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ μετὰ στὴν θέωση εἶναι 100% πλέον φίλος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλεύθερος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φθάνει στὸ νὰ ἀπαλλαγεῖ, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν συμφεροντολογία, ὅπως στὴν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν κατάσταση τῆς Θεώσεως ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία καὶ τὰ.... στοιχεῖα τῆς φύσεως, διότι τρέφεται ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ σ' αὐτὴν τὴν κατάσταση ἐὰν συνεχίσει μπορεῖ νὰ πάει καὶ χρόνια καὶ μῆνες κ.ο.κ. Ὁπότε ἡ καλύτερη μελέτη εἶναι νὰ ἐπανέλθουμε στοὺς βίους τῶν Ἁγίων νὰ τὰ δοῦμε ἐκεῖ καὶ νὰ καταλάβουμε ὅτι ἁμαρτία εἶναι ἔλλειψη φωτισμοῦ, ἐλευθερία εἶναι ἀπὸ τὸν φωτισμὸ στὴν θέωση"

----

…ΛΕΓΩ δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, 2 ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. 3 οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· (Γαλ.δ')

ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία καὶ τὰ.... στοιχεῖα τῆς φύσεως, διότι τρέφεται ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Θεὸ…. περνώντας από την νηπιακή βρώση ΓΗΣ – ΑΕΡΟΣ – ΠΥΡΟΣ – ΥΔΑΤΟΣ και πεμπτουσίας του κόσμου τούτου (όταν ευστοχεί

περί ειρήνης και θυμού (αγ.Σιλουανού)

Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν εἰρήνη, μὰ δὲν ξέρουν πῶς νὰ τὴν ἀποκτήσουν. Ὁ Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε ἀπὸ θυμὸ καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ αὐτὸ τὸ πάθος.

Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε σ᾿ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Παΐσιε, ἂν θέλεις νὰ μὴν ὀργίζεσαι, μὴν ἐπιθυμεῖς τίποτε, μὴ κρίνεις καὶ μὴ μισήσεις κανένα καὶ θὰ ἔχεις τὴν εἰρήνη». Ἔτσι κάθε ἄνθρωπος ποὺ κάνει τὸ θέλημά του νὰ ὑποχωρεῖ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, θὰ εἶναι πάντα εἰρηνικὸς στὴν ψυχή. Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ νὰ κάνει τὸ θέλημά του, αὐτὸς δὲν θἄχει εἰρήνη.

Ψυχὴ ποὺ παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὑποφέρει εὔκολα κάθε θλίψη καὶ κάθε ἀσθένεια· γιατὶ τὸν καιρὸ τῆς ἀσθένειας παραμένει στὴ θέα τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται: «Κύριε, Σὺ βλέπεις τὴν ἀσθένειά μου. Ἐσὺ ξέρεις πόσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἀδύνατος εἶμαι· βοήθησε μὲ νὰ ὑπομένω καὶ νὰ εὐχαριστῶ τὴν ἀγαθότητά Σου». Καὶ ὁ Κύριος ἀνακουφίζει τὸν πόνο καὶ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται τὴν ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ καὶ μένει κοντὰ στὸν Θεὸ γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη.

Ἂν ὑποστεῖς καμιὰν ἀποτυχία, σκέψου: «Ὁ Κύριος βλέπει τὴν καρδιά μου καὶ ἂν εἶναι θέλημά Του, ὅλα θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλὸ τὸ δικό μου καὶ τῶν ἄλλων». Ἔτσι ἡ ψυχή σου θὰ ἔχει πάντα εἰρήνη. Ἀλλ᾿ ἂν ἀρχίζει κανεὶς νὰ παραπονεῖται: αὐτὸ δὲν

Εορτή της Αγίας και Ισαποστόλου Νίνας (14 Ιαν) και 2 σχόλια...

Τη μνήμη της Αγίας και Ισαποστόλου Νίνας τιμά σήμερα, 14 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας.

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Θεσσαλονίκης και στη Μονή Κύκκου Κύπρου.

Η Αγία Νίνα (ή Νίνω) γεννήθηκε στην Καππαδοκία, όπου κατοικούσαν πολλοί Γεωργιανοί και φέρεται ως συγγενής του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.

Ο πατέρας της, Ζαβουλών, ευσεβής και φημισμένος στρατιωτικός, πριν ακόμα νυμφευθεί, είχε φύγει από την πατρίδα του Καππαδοκία, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό. Η μητέρα της, Σωσάννα, ήταν αδελφή του Επισκόπου Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου. Ο πατέρας της, φλεγόμενος από αγάπη προς τον Θεό, έγινε, με την συγκατάθεση της συζύγου του, μοναχός στην έρημο του Ιορδάνη. Η μητέρα της Αγίας Νίνας τοποθετήθηκε ως διακόνισσα στο Ναό της Αναστάσεως. Την Αγία Νίνα την παρέδωσαν στην ευλαβέστατη Γερόντισσα Νιοφόρα, για να την αναθρέψει.

Η αληθινή ειρήνη βρίσκεται εντός της ψυχής μας Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Η ταραχή της ψυχής και τα πάθη επηρεάζουν την κυκλοφορία του αίματος και υποσκάπτουν την υγεία. Η εσωτερική ειρήνη, η νηστεία και η εγκράτεια βοηθούν στην διατήρησιν της υγείας. Ο γερμανός Γκούφελανδ σ’ ένα σύγγραμμά του για την μακροζωία, τονίζει την ωφέλεια της νηστείας. Οι οπαδοί του πρέπει να τον υπακούουν. Εμείς όμως έχουμε άλλους διδασκάλους, περισσότερο αξιολόγους. Η προσευχή ανεβάζει την ψυχή προς την πηγή της ζωής. Η ταπείνωσις και τα δάκρυα της μετανοίας δημιουργούν στην ψυχή και στο σώμα κατάστασι γαλήνης και ηρεμίας…

Επιθυμείτε βέβαια να μη σας λείπουν τα δάκρυα και η συντριβή. Καλύτερα να επιθυμήτε να βασιλεύη πάντοτε μέσα σας μια βαθειά ταπείνωσις. Απ’ αυτή θα πηγάσουν τα δάκρυα και η συντριβή».

«Ο ίδιος ο Θεός ξυπνά μέσα σας την ανησυχία για την σωτηρία σας, θέλοντας να σας οδηγήση στην αυτογνωσία και στην μετάνοια.

Ακοάς πολέμων πόλεμοι, ειρήνη του κόσμου και υπέρ νουν ειρήνη

Ακούμε από τα ειρηνικά, το:   

Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως, του Κυρίου δεηθώμεν.

και… προκοπή ΔΕΝ βλέπουμε.

Από τότε που έστησε έχθραν μεταξύ σου (του έρποντος όφεως) και της γυναικός και του σπέρματός Της και του σπέρματός σου κι Εκείνος σου συντρίψει την κεφαλή συ δε τηρήσεις αυτού την πτέρναν… στον κόσμο υπάρχει ταραχή και πόλεμος, έως της συντριβής της κεφαλής αυτού (του έρποντος) όφεως από τον Όρθιο κρεμασθέντα.

Η επιζητούμενη ειρήνη μπορεί να είναι καθ’ολοκληρίαν πολυδιάστατη

περί ειρήνης

*

''ειρήνη'' και ΕΙΡΗΝΗ. ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (δια του Α και Ω Χριστού)

(Εξοδ.ιζ') 8Ηλθε δὲ ᾿Αμαλὴκ καὶ ἐπολέμει ᾿Ισραὴλ ἐν Ραφιδείν. 9 εἶπε δὲ Μωυσῆς τῷ ᾿Ιησοῦ· ἐπίλεξον σεαυτῷ ἄνδρας δυνατοὺς καὶ ἐξελθὼν παράταξαι τῷ ᾿Αμαλὴκ αὔριον, καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἕστηκα ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ βουνοῦ, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ χειρί μου. 10 καὶ ἐποίησεν ᾿Ιησοῦς καθάπερ εἶπεν αὐτῷ Μωυσῆς, καὶ ἐξελθὼν παρετάξατο τῷ ᾿Αμαλήκ· καὶ Μωυσῆς καὶ ᾿Ααρὼν καὶ ῍Ωρ ἀνέβησαν ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ. 11 καὶ ἐγίνετο ὅταν ἐπῇρε Μωυσῆς τὰς χεῖρας, κατίσχυεν ᾿Ισραήλ· ὅταν δὲ καθῆκε τὰς χεῖρας, κατίσχυεν ᾿Αμαλήκ. 12 αἱ δὲ χεῖρες Μωυσῆ βαρεῖαι· καὶ λαβόντες λίθον ὑπέθηκαν ὑπ᾿ αὐτόν, καὶ ἐκάθητο ἐπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ᾿Ααρὼν καὶ ῍Ωρ ἐστήριζον τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ἐντεῦθεν εἷς καὶ ἐντεῦθεν εἷς· καὶ ἐγένοντο αἱ χεῖρες Μωυσῆ ἐστηριγμέναι ἕως δυσμῶν ἡλίου. 13 καὶ