αγ.Θεόδωρος συκεώτης

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Συκεώτης που εορτάζει μια μέρα πριν από τον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα είχε ανοίξει κανονικά πόλεμο με τους δαίμονες που μάστιζαν τότε στην εποχή του μεγάλες κοινωνικές μάζες.

Οι μεν δαίμονες τον έλεγαν "πορνογεννημένο" γιατί πράγματι γεννήθηκε μέσα σε ένα πορνείο και ήταν νόθος γιός μιας πόρνης. 

Και ο Άγιος προσέτρεχε στις πόλεις και τα χωριά και καπάκωνε τους δαίμονες που ταλαιπωρούσαν ολόκληρους πληθυσμούς.

Τον καλούσαν οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και αυτός τους συγκέντρωνε έξω από τις πολιτείες τους και κοντά σε μεγάλα πηγάδια καταβόθρες, όπου και τους διάβαζε ευχές εξορκισμών και τα ακάθαρτα πνεύματα φυγαδεύοταν μέσα στα σκοτεινά βάθη της γης. Μετά με μια πέτρα πλάκα καπάκωνε τα φρεάτια μέσα στα οποία έπεφταν τα δαιμόνια και επάνω έβαζε ένα ΣΤΑΥΡΟ.

Πολλές φορές κάποιοι δαίμονες για να την σκαπουλάρουν έκαναν τους ανθρώπους

κάθαρση - φώτιση - θέωση

Ο Μέγας Ρωμανίδης

Οι βαθμοί της Ιερωσύνης αντιστοιχούσαν με τους βαθμούς της πνευματικής ζωής.

Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μας το λέει καθαρά, ότι ο Διάκονος αντιστοιχεί με το στάδιο της καθάρσεως, ο Πρεσβύτερος με το στάδιο του φωτισμού και ο Επίσκοπος με το στάδιο της Θεώσεως.

Αυτό φαίνεται και από την πράξη της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία για να γίνει κανείς Κληρικός δεν έπρεπε να είναι νεοφώτιστος.

Ο Κλήρος είναι μια ομάδα από ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται τουλάχιστον στην κατάσταση του φωτισμού, κατά την διδασκαλία των Πατέρων.

Εάν δεν βρίσκεται στην κατάσταση του φωτισμού, τότε οι αδυναμίες του Κλήρου πρέπει να αναπληρωθούν.

Δια μέσου των αιώνων, όταν έπεσε ο Κλήρος γενικά από την κατάσταση του

η τάξις στον ψυχισμό, οι αιτίες της αταξίας και η αποκατάσταση

Ο πρώτος άνθρωπος ο πλασθείς από Τον Θεό, ΑΔΑΜ, δεν θα μπορούσε να ήταν ατακτοποίητος, αφού τον εξήγαγε από το χάος, μέσα στο Φως Του. Πλην της έννοιας του πήλινου, τα αρχικά του έδειχναν την σταυροειδή του ‘’τάξη’’, ως πνευματικά ‘’απλωμένος’’ στα 4 σημεία του ορίζοντα, Ανατολή Δύση Άρκτος Μεσημβρία

Επιπλέον ως ένοικος του παραδείσου, βρισκόταν τακτοποιημένος σταυρικά, μεταξύ των 4 ποταμών που καθόριζαν τα φυσικά του όρια [όπως όρια έχει κάθε σώμα, με μας να γνωρίζουμε (θεωρητικά) την Βασιλεία, ως χρυσοπλοκώτατο πύργο και δωδεκάτειχο πόλι], και τα οποία χαρίσματα, προσεγγίστηκαν κάπως σε παλαιότερα άρθρα* .  

Κι έρχεται η ώρα, που όλη αυτή η τάξις χάνεται, κλέπτεται ο ουράνιος θησαυρός, απεμπολούνται τα χαρίσματα για χάριν φανταστικών δωρεών του δολίου, χάνεται η τάξις κι αυτό, γιατί δόθηκαν τα ανάλογα δικαιώματα στον ταραξία. 

Αφορμή της απώλειας, στάθηκε η στροφή της εμπιστοσύνης από τον Θεό σε πίστη στην φαντασία και το αυτοείδωλο. Φαντάστηκε ο ΑΔΑΜ και η ΕΥΑ τι καλά που θα ήταν αν ήταν θεοί με γνώσεις και δυνάμεις. Αλλά! στον χώρο της φαντασίας και ειδώλων, οι θεοί χωρίς Θεό κυνηγούν (διαχρονικά με το ίδιο δόλιο δόλωμα) τον θανατηφόρο αντικατοπτρισμό (666) της όασης, φωτιζόμενοι αντί ευθέως Φωτός και καθαρής καρδίας, από πλάνο έρπον φως. Αυτό νομοτελειακά σαν ακολούθηση της φυγοκέντρου, θα καταντήσει τους κυνηγούντες αυτά (έλληνες και ιουδαίους, που ζητούν σημεία και σοφία, και στα πρόσωπα αυτών όλους τους φιλοδυνάμους και φιλοσόφους), ανυπάκουους και υπερήφανους (κι οι δυο με την έπαρση του 7 και τρωτή τους πτέρνα, εκτός Του Κυρίου, εκτός της Κυριακής και 8ης ''ημέρας'' (και η' αιώνα), σαν τον διαβολέα, πατέρα ψεύδους και φαντασιών, αν δεν στρέψουν, προσανατολίσουν το πρόσωπό τους και κινηθούν στην Αγάπη δια της μωρίας ή σκανδάλου (ανάλογα της προσεγγίσεως) του Σταυρού. 

Κι η έξοδος και απομάκρυνση είχε δύο στάδια και στάσεις. Από εντός του Λόγου λόγοι (άνθρωποι) εβγήκαν απέναντι (Γεν.γ’24) (του Ηλίου) και μετά εξέπεσαν

κάθαρση και φώτιση…

Από το… ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (εκ του τρίτου λόγου του «Θησαυρού Δαμασκηνού» άνευ του προοιμίου, διασκευασμένος φραστικώς) και από απαντήσεις (1) σε ζητήματα….  

μεταξύ άλλων διαβάζουμε: …όταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είδε την πτώσιν των δαιμόνων, η οποία ηκολούθησεν εις την έπαρσιν του Εωσφόρου, εστάθη και είπε’ «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου», τότε εστάθησαν όλοι εκεί όπου έκαστος ευρέθη, οι μεν αγαθοί Άγγελοι εις τους ουρανούς, οι δε πονηροί δαίμονες εκεί όπου έπεσον, ήτοι άλλοι εις την άβυσσον, οίτινες και έμειναν εκεί κάτω εις την κόλασιν, άλλοι εις την γην, άλλοι εις το ύδωρ και άλλοι εις τον αέρα, οίτινες λέγονται εναέρια τελώνια. Με την κατάβασιν όμως του θείου Λόγου ενικήθη η δύναμις των δαιμόνων εκείνων, οίτινες ήσαν εις τον αέρα και εις την γην έπρεπεν όθεν να νικηθή η δύναμις και εκείνων οίτινες ήσαν εις το ύδωρ (1), 

(1) [Η δε δύναμις εκείνων, οίτινες κατέπεσον εις τα καταχθόνια, συνετρίβη με την κάθοδον του Κυρίου εις τον Άδην μετά την σταύρωσιν, αφ' ότου αναστάς συνεξανέστησε και άπαν το γένος των ανθρώπων.] δι’ ο και ο μόνος αναμάρτητος Χριστός κατήλθεν εις το ύδωρ και εβαπτίσθη δια να συντρίψη τους δαίμονας, όπως

Καλό κι ευλογημένο μήνα! (μήνα ''καθάρσεως'')

Αφορμή του παρόντος στάθηκε μια ‘’σύμπτωση’’ . 

 Ζήτησα από το ''σύστημα'' σε μια ανάρτηση στο φβ, να έχει ο μήνας φεβρουάριος ως εικόνα την καλή μας Παναγία. Αντ’ αυτού, μου έβγαλε την (θεά) αθηνά.

Από τους μήνες, διαβάζουμε πως ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ονομάσθηκε εκ του λατινικού Februare, το οποίο δηλώνει κάθαρσιν...

…καθάριζαν την πόλιν και τους αγρούς τους οι παλαιοί Ρωμαίοι, λιτανεύοντες επί δώδεκα ημέρας και θυσιάζοντες.

Θα μπορούσε κάποιος να εξαντλήσει την καθαριότητα σε οίκους, πόλη και αγρούς ή μόνο εξωτερικά, θα μπορούσε όμως (οπωσδήποτε συμφερότερον) να επεκταθεί στα πνευματικά και να αλλάξει από θυσίες σε είδωλα, στην κατά Θεόν και εύστοχη θυσία.