Η Ελληνική γλώσσα, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και η Ορθοδοξία

(από σχετική θεματική ανάρτηση στην acrobase...) …Αφού κι οι δυο μεγάλοι στοχαστές, (αλλά και κάθε προβληματισμένος άνθρωπος) προσπαθούν φιλοσοφικά να βρουν την σχέση της ‘’αληθινής φύσης’’, με τη λέξη, το όνομα, το σχήμα που προσδίνεται στο καθετί (νοούμενο ή φυσικό) και ίσως χωρίς να το θέλουν άμεσα, αφενός ομολογούν πως υπάρχει αληθινή φύσηπου δεν φαίνεται πάντα ευκρινώς πίσω από τα σχήματα και αφετέρου, οι φιλό-σοφοι (για να τιμούν τον όρο...) ψάχνουν για τους λόγους (αναλογία, σχέση). Τις δύο άκρες της αναλογίας στην φιλοσοφία τις κατέχουν η αιτία και το αιτιατό, άσχετα με το πιο προηγείται και το πιο έπεται (που είναι άλλο θέμα). Έτσι, ο άλλοτε εμφανής και άλλοτε μυστικός μίτος σχέσης που απλώνεται μεταξύ αυτών των δύο άκρων, αν ακολουθηθεί, και μόνο τότε, θα αποδώσει την γνώση του ‘’λόγου’’. Πως όμως θα ανευρεθεί η όποια αιτία, η όποια άκρη στο ‘’πρόβλημα ή φιλοσοφικό ερώτημα’’, αν καταργηθεί η αφετηρία αναζήτησης; δλδ το ‘’γιατί’’; …και νομίζω, πως αυτό το γιατί, είναι τόσο πηγαίο, που ΔΕΝ καταργείται, αλλά μεταλλάσσεται, παρά την προσπάθεια του ενός εκ των δύο στοχαστών…. …τρανή απόδειξη, της μη κατάργησης του ‘’γιατί;’’ αλλά της μετάλλαξής του, είναι το ‘’πουρκουά’’ των διαφωτιστών… των συνεχιστών της σκέψης του Αριστοτέλη. Η σχέση της ουσίας και του προσδιδόμενου ονόματος, ενυπάρχει μέσα στην γλώσσα, η οποία, δεν