Ιούδας ισκαριώτης (ιστορικά)

Το κείμενο που ακολουθεί, προέρχεται από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Ιβήρων, αντίγραφο του οποίου απόκειται στο Κελλί του του Αγίου Γοβδελά του Πέρσου της Ιεράς Μονής Ιβήρων, το οποίο αντέγραψε και εξέδωσε δίς ο Αγιορείτης (†) Ιερομόναχος Αβέρκιος το 1895 και 1896 στην Βάρνα.

Κατάγονταν από την Ισκάρια και ο πατέρας του ονομάζονταν Ρόβελ. Μια νύκτα η μητέρα του ξύπνησε έντρομη με φωνές. μετά από έναν εφιάλτη που είχε δει στον ύπνο της και διαλογίζονταν περί αυτού.

Ο Ρόβελ την ρώτησε τι συμβαίνει, για να λάβει την απάντηση ότι εάν συλλάβει παιδί και είναι αρσενικό, τότε αυτό θα είναι ο χαλασμός της γενιάς των Εβραίων.

Πράγματι, κατά σύμπτωση, τη νύχτα εκείνη συνέλαβε η γυναίκα του Ρόβελ καιγέννησε μετά από καιρό αγόρι. Φοβούμενοι την πραγματοποίηση του εφιάλτη, κατασκεύασαν ένα κιβώτιο, σαν αυτό που είχαν κάμει στην Αίγυπτο για τον Μωϋσή, τοποθέτησαν το παιδί τους μέσα σε αυτό και το άφησαν στη θάλασσα της Γαλιλαίας.

Απέναντι της Ισκαρίας, υπήρχε μικρή νήσος όπου ποιμένες ξεχειμώνιαζαν τα

η αγάπη του αγ Ιωάννου θεολόγου

Πολλοί σκανδαλίζονται γι’ αὐτό πού λέγεται, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ὑπῆρξε ὁ «πολυαγαπημένος» μαθητής τοῦ Χριστοῦ, νομίζοντας, ὅτι καί ὁ Χριστός κάνει διακρίσεις.

Δέν προηγεῖται ὁ Χριστός στήν ἀγάπη, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού ἕλκει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγάπησε πολύ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τόν Χριστό, γι’ αὐτό καί ἀγαπήθηκε πολύ ἀπό τόν Χριστό.

Δέν μερολήπτησε, δέν ξεχώρισε ὁ Χριστός.

Ἀλλά ξεχώρισε ὁ Ἰωάννης τόν ἑαυτόν του ἀπό τούς ἄλλους.

Στό Ἀπόδειπνο λέμε σέ ἕνα σημεῖο: «Γένοιτο Κύριε τό ἔλεός σου ἐφ’ ἡμᾶς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπί σέ».

Εἶναι σάν λέμε στόν Χριστό: «ὅ,τι δοχεῖο ἀγάπης Σοῦ προσφέρουμε Κύριε, τόσο νά μᾶς δώσεις».

Ὅσο λοιπόν ἑτοιμάσαμε, ὅσο ἐνδιαφερθήκαμε, τόσο θά λάβουμε ἀπό τόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι δίκαιος.

Ὅ,τι δοχεῖο φτιάχνεις, τόσο θά λάβεις.

θαύματα, παιδεία και θέλησις...

Ρώτησε κάποιος έναν άγιο άνθρωπο:

Πως μπορούμε να κάνουμε θαύματα;

Και ο άγιος άνθρωπος απάντησε:

Εάν μάθεις κάποιον να διαβάζει το ευαγγέλιο, έχεις ανοίξει τα μάτια ενός τυφλού.

Εάν μάθεις κάποιον να βοηθά τους αναγκεμένους, έχεις θεραπεύσει ένα παράλυτο.

Εάν μάθεις κάποιον να πηγαίνει στην εκκλησία, έχεις θεραπεύσει έναν ανάπηρο.

Εάν οδηγήσεις κάποιον σε μετάνοια, έχεις αναστήσει ένα νεκρό.

Τώρα πήγαινε και κάνε θαύματα! 

Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος 

--- 

ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. 19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, 20 διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν. (Ματθ.κη’) 

7 Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 8 ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε,

προσέγγιση του ευαγγελίου της Κυριακής της Ορθοδοξίας….

Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως ᾿Ανδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

  

ΟΙΚΟΙ ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣEΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ

ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΝ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΝ

 

 

 

Ποίημα του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικόδημου του Αγιορείτου

 

Τους συν ανθρώποις πριν φανέντας αγγελόφρονας,

και συν Αγγέλοις Θεούς ήδη χρηματίζοντας,

Αγγελικοίς άσμασι και θεοπρεπέσιν,

Αποστόλων τους εξάρχους ευφημήσωμεν,

Ώς σωτήρας των ψυχών ημών υπάρχοντας,

Χαίρε κράζοντες, Πέτρε, Παύλε Απόστολοι.

 

Άναρχος ών τω χρόνω, αρχήν είληφε χρόνου, ο χρόνων Ποιητής Θεός
Λόγος· και πεμφθείς ημίν προς του Πατρός, Απόστολος άκρος σε Πέτρε δείκνυσι, πρωτόθρονον Απόστολον δι' ο προσαγορεύομέν σε.

Χαίρε, χορού μαθητών ακρότης

χαίρε, Χριστού απορρήτων μύστης.

η επόμενη ημέρα της Αναστάσεως (περί θεωρίας και πράξεως)

Φυσικά και θα ήταν άριστο αν η επόμενη μέρα ήταν μέρα Κυρίου. Δυστυχώς, μέσα στην καθημερινότητα και νέφη, χάνεται πρακτικά η έννοια του ανέσπερου Ηλίου, η έλξη Του και ο φωτισμός. 

Είναι η διάσταση που υπάρχει μεταξύ της ημέρας Κυρίου και των ημερών  ανθρώπων…. Είναι η απόσταση των έργων Κυρίου από τα έργα των ανθρώπων*...  

Κι εμείς, θα συνεχίσουμε για πολλές ημέρες να αλληλοχαιρετιόμαστε με το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ενθυμούμενοι του εύσπλαγχνου για μας θείου γεγονότος, (όχι αποκομμένου από τα υπόλοιπα θεία), που ήλθε να μας ανελκύσει και εξάγει εκ σκότους, διαλύοντας νέφη και καπνούς, λιώνοντας το κερί που εγγίζει το πυρ του προσώπου Του και κάθετι που ομοιάζει με Άνθρωπο, αλλά δεν είναι άνθρωπος. Σε θεωρία και πράξη. 

Ποιο το κέρδος και όφελος αν η πράξη μας είναι σύμφωνη με την θεωρία μας, αλλά και τα δυο είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα; εύκολα κάνουμε την θεωρία πράξη αν δεν είναι εκ Θεού. Στην περίπτωση αυτή, το κατά το δοκούν, τις αιρέσεις και όλον τον χώρο της άρρωστης ‘’πνευματικότητος’’, οι άγγελοι σκότους τρέχουν

περί μέσης οδού για τον ιό και τις ασθένειες

…ως συνέχεια ή τα ίδια νοήματα με άλλα λόγια, πιο διακριτικά, των:

ο ιός φωτιζόμενος και κρινόμενος από μια ακτίνα του θαβωρείου Φωτός του Υιού

και

πέραν της αντικειμενικής και υποκειμενικής, η σταυρική αντιμετώπιση του covid, αλλά και κάθε ασθένειας

συμπληρωμένο όμως με τα τρέχοντα σε συνάφεια με τα ιστορικά ''ήδη'' δοθέντα ως μπούσουλας στον καλό αγώνα... (σήμερα προσκύνηση αλύσεως απ.Πέτρου).  

Η αντικειμενική (όσο) επιστημονική γνώση για τον ιό παραφουσκώθηκε, όπως συμβαίνει και στο άλλο άκρο με την υποκειμενική γνώμη (που έχει ο καθένας για τον εαυτό του) περί πίστεως. 

Κι ενώ η πίστη μας (ως εκ Θεού ένδειξη) είναι όρη μεθιστάνειν (που χωρίς Αγάπη και Αλήθεια δεν αποδεικνύει αγιασμό) εμείς μέσα στην χλιαρότητα της πίστεως και υπερεκτίμηση του εγώ, βρισκόμαστε στο φανταστικό παριστάνειν τους πιστούς. Κι οι δυο ακραίες μερίδες ανθρώπων με τον καθένα να εξαντλεί την πίστη του ή από εδώ ή από εκεί, παραφουσκώνει τα αποτελέσματα των ερευνών του που δυστυχώς είναι γεμάτα από φαντασία και εγωισμό, τις αιτίες της φυσίωσης και υπεροχής έναντι των άλλων. 

Κι έρχεται η μέση οδός, η διάκριση και βασιλική οδός, που δεν είναι άλλη μία γήινη άποψη από πλάγια, αλλά έποψη... , εποπτικά ανελθόντες στον σταυρό μας, σταυρική γνώση εξ ουρανού, σε σχέση με τις υποκειμενικές και αντικειμενικές που τανύζουν τον άνθρωπο δεξιά αριστερά και αντιμάχονται μεταξύ τους οι ''πιστεύοντες'' οι μεν στην επιστήμη οι δε στην θρησκεία... (είναι το "πάντα τά ἔθνη ἐκυκλωσάν με καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς" και το ''Κύριος ἐμοί βοηθός κἀγώ ἐπόψομαι τούς ἐχθρούς μου'' με προϋπόθεση για να γίνει βοηθός και υπερασπιστής μου, ΜΟΝΟ όταν συσταυρώνομαι. Για να ανέβω όμως ‘’πρέπει’’ να κατέβω. Να ταπεινωθώ, αλλιώς η θεία γνώση δεν μετέχεται, δεν κατανοείται η διαφορετικότητά της, θεωρούμενη ως μία άλλη άποψη ίσης αξίας με τις προηγούμενες, ενώ δεν είναι έτσι). Είναι η επί του πρακτέου

μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι;

Με αφορμή την ύψωση του Τιμίου Σταυρού ‘’σήμερα’’ που όμως καλό θα ήταν να επιτελείται  η ανύψωσίς Του εν ημίν* καθ’ημέραν, μη σκεπαζόμενος από χώματα (χοϊκό ήτοι σαρκικό φρόνημα) και σκουπίδια που ο αντίδικος συνεχώς προσθέτει για να μας θολώνει τον νου και αμαυρώνει νου και χου, και την σε απόλυτη τιμή πάντες γαρ απόστολοι και σταυροφόροι, δυο σκέψεις πέραν της απόλυτης τιμής, δλδ την ανάπτυξη των προσήμων (+) και (-) , καθώς αυτά μας κάνουν μετόχους και προς τα κάτω αλλά και το ποθητόν άνω.   

* Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου 

Γράφει ο απόστολος… 26 καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη. 27 ῾Υμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. 28 Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα

διερχόμενοι δια πυρός και ύδατος (και περί τεστ ιού και Υιού)

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες, με το αν θα περνούσαμε το πολυδιαφημισμένο τεστ, αν θα έβγαινε αυτό θετικό ή αρνητικό για να χαρούμε ή όχι. Να φοβηθούμε, να πάρουμε μέτρα….

Πέραν όμως το άστατον της κοσμικής και χοϊκής χαράς ή λύπης που εναλλάσσονται διαρκώς, κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα ένα είναι πραγματικής αιώνιας χαράς ή λύπης, ανάλογα με το αν περάσουμε άλλο τεστ. Φυσικοπνευματικό.

Καλούμαστε να διέλθουμε δια πυρός και ύδατος.

…‘’σήμερα’’ Κυριακή 9 αυγ ακούστηκαν τα αναγνώσματα*, αποστολικό και ευαγγέλιο, που αφορούν την διέλευσή μας δια πυρός και ύδατος. Το σήμερον της εκκλησίας, ως συμπόρευση (έως της συντελείας) με Του Πατρός το απαύγασμα Φως, και Κύριο, είναι κάθε μέρα.  

Ο Θεός πυρ τυγχάνει… ναός του Θεού είμαστε και, ανάλογα με τι υλικά θα διαλέξουμε να οικοδομήσουμε το οικοδόμημά μας, το ερχόμενο πυρ θα αποδείξει αν θα περάσουμε το τεστ ή όχι.

Αν χρησιμοποιήσουμε πολύτιμα υλικά, όπως χρυσό, άργυρο, τιμίους λίθους…. θα αντέξουν στο πυρ. Αν χρησιμοποιήσουμε άχυρο, θα καεί.

Αν στην πνευματική οικοδομή χρησιμοποιήσουμε την προσευχή, την νηστεία, την ακρόαση και τήρηση (σταυρός) τα μυστήρια της εξομολογήσεως και θείας κοινωνίας, θα αντέξει. Όλα τα υλικά του κόσμου και τα διανοήματά του σαν αρχές και αξίες, σαν άχυρα θα καούν καθώς αυτά δεν αντέχουν στο πυρ της

Ιούδας ισκαριώτης, κατά Θεόν παιδαγωγία και εμβόλιο (δύο όψεις και προοπτικές)

μετά το … Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα…. μια αναφορά στην άγνωστη ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη από χειρόγραφο της Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους και συνειρμική συσχέτιση με την κατά Θεόν παιδαγωγία (παιδεία και νουθεσία Κυρίου) αλλά και το πολυσυζητημένο εμβόλιο, υπό δύο όψεις. Αυτήν, σύμφωνα με τα σχέδιά τους και του Θεού το φιλάνθρωπον…

Το κείμενο που ακολουθεί, προέρχεται από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Ιβήρων, αντίγραφο του οποίου απόκειται στο Κελλί του του Αγίου Γοβδελά του Πέρσου της Ιεράς Μονής Ιβήρων, το οποίο αντέγραψε και εξέδωσε δίς ο Αγιορείτης (†) Ιερομόναχος Αβέρκιος το 1895 και 1896 στην Βάρνα.

Κατάγονταν από την Ισκάρια και ο πατέρας του ονομάζονταν Ρόβελ. Μια νύκτα η μητέρα του ξύπνησε έντρομη με φωνές. μετά από έναν εφιάλτη που είχε δει στον ύπνο της και διαλογίζονταν περί αυτού.

Ο Ρόβελ την ρώτησε τι συμβαίνει, για να λάβει την απάντηση ότι εάν συλλάβει παιδί και είναι αρσενικό, τότε αυτό θα είναι ο χαλασμός της γενιάς των Εβραίων.

Πράγματι, κατά σύμπτωση, τη νύχτα εκείνη συνέλαβε η γυναίκα του Ρόβελ και

δόμηση του εν ημίν ναού

…λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. 20 εἶπον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν ᾠκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; 21 ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. 22 ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγε, καὶ ἐπίστευσαν τῇ γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ ᾧ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς. (Ιωαν.β’)

Οι δώδεκα άψυχες κολώνες του ναού του Σολομώντα, ‘’αντικαθίστανται’’ αχειροποιήτως με τις δώδεκα έμψυχες, τους δώδεκα αποστόλους, εν μέσω των οποίων ψηλαφείται και μετέχεται. Έξω από τον ‘’χώρο’’ που ορίζουν οι 12, μπορεί να θεάται ο ‘’ήλιος’’, μπορεί να θερμαίνει και να φωτίζει, αλλά ΔΕΝ μετέχεται*.

Τα στοιχεία που ξεχωρίζουν και κάνουν αυτούς τους δώδεκα κολώνες** του ναού, πρέπει να ανευρεθούν μέσα μας, με βοήθεια τα εξωτερικά ιστορικά στοιχεία που γνωρίζουμε. Για να δομηθεί όμως ο μέσα, πρέπει να ‘’γκρεμιστεί’’ ο εξωτερικός

Υπέρβαση από τα φαινόμενα στο Φως (συμπλήρωμα μετά από 14 χρόνια... εκ της πρώτης συγγραφής επιλόγου)

Με αφορμή το διήμερο 24 και 25 Αυγ και των εορταζομένων αγίων, αγ.Κοσμά αιτωλού και ανακομιδή λειψάνων αγ.Βαρθολομαίου αποστόλου που μεθερμηνεύεται ουράνια ρείθρα, αλλά και ένα ακόμη γεγονός, δυο σκέψεις σχετικές, ως συμπληρωματικές στον επίλογο του βιβλίου, ως απάντηση στο ερώτημα που τέθηκε στην εισαγωγή: Άραγε η Θράκη, δηλώνει κάτι; εκτέλεσε την ιστορική της κλήση και αποστολή;

Αναφέρει ο π.Ανανίας Κουστένης ότι εμφανίστηκε ο άγιος Κοσμάς ο αιτωλός και είπε, πως στο τιμόνι της Ελλάδος είναι η Παναγία. Στην καθαροτάτη όραση και θεωρία του αγίου, η δική μας πίστη στα φαινόμενα, που τα θεωρεί αλλιώς, έχουμε πρόβλημα. Κι όπως διαθλούνται οι ακτίνες του ηλίου μέσω του νερού κι ειδικά αν είναι και θολό αλλοιώνουν την όραση και ευθυκρισία στην εύρεση ενός αντικειμένου, έτσι ανάλογα, όσο βαθύτερα, θολότερα είναι τα ύδατα του κόσμου τούτου που παρεμβάλλονται από τα άνω ύδατα που πνεύμα Θεού φέρεται επί αυτών, τόση είναι η αστοχία μας όχι μόνο στα θεωρητικά αλλά και στην αντιμετώπιση, άρα και πρακτική διάσταση.

Κι Ο Κύριος ευθέως ανέβη εκ των υδάτων βαπτιζόμενος, γιατί ήταν αναμάρτητος... Η δική μας έξοδος είναι ανάλογη και παράλληλη της μετανοίας και εξομολογήσεώς μας... ώστε να ξεθολώσει η θεωρία και ευστοχήσει η πράξις...

Γράφει έναν δόλιο επίλογο το ψευτορωμαίικο κατά τα σχέδια των κοσμοκρατόρων μετά τα ξεπουλήματα μακεδονίας και τσαμουριάς (τάχα λύση του προβλήματος της ηπείρου) την παράδοση και της θράκης με το αιγαίο (έως 25^ου μεσημβρινού*) σαν κάτω όψη, γράφει και ο καλός Θεός δια της θράκης τον επίλογό τους.

Εργάτες των κάτω σκοτεινών σχεδίων πολλοί. Ζητούνται εργάτες, ακροατές και τηρητές του θείου λόγου και εφαρμοστές του θείου φιλάνθρωπου σχεδίου.  

Ο Κύριος δια της θράκης καλεί κάθε άνθρωπο να γίνει ΑΔΑΜας να πυρωθεί μετέχοντας θείο πυρ, ώστε αβίαστα εφαρμοζόμενοι οι πνευματικοί νόμοι, να αποδιώκονται και ανενεργούν καταπάνω της ανθρωπότητος τα νοητά και φυσικά αγρίμια από τον ευλογημένο χώρο της Ελλάδος αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Γεωμετρεί Ο Κύριος καλούμενοι κι εμείς να ιχνηλατήσουμε, ψηλαφήσουμε, εφαρμόσουμε το θέλημά Του, ωφεληθούμε και ωφελήσουμε παραδίδοντας αυτό που αξίζει στα παιδιά μας.  

...σε έναν ποταμό, συνήθως ο λόγος με αριθμητή το όλο μήκος του ποταμού και παρονομαστή την ευθεία απόσταση μεταξύ πηγής και εκβολής, είναι 3,14... κι ο καλός Θεός εισερχόμενος μέσα σε αυτό το ποτάμι (της ζωής μας) γεωμετρεί... αφήνει ίχνη προς ακολούθηση... εξόδου από την γαστέρα (και κρήτη). 

Δεν είναι σύμπτωση ότι οι φωτογραφίες του κενταύρου και ταύρου από ταυροκαθάψια, ως εξώφυλλο για το 4ο βιβλίο (άνθρωπο θρησκεία θράκη) , που έχουν ερανεισθεί από το μουσείο ηρακλείου, που είναι στον ίδιο μεσημβρινό με την κομοτηνή (κεφαλή - κοιλία, ΘΡΑΚΗ - ΚΡΗΤΗ ) ...

Εισέρχεται Ο Κύριος στον ιορδάνη ποταμό και τα ιορδάνεια ρείθρα εστράφησαν προς τα οπίσω. Παρατηρεί ο αγ.Ιωάννης Χρυσόστομος ... δεν θα ήταν δυνατόν να μπει ο Κύριος της Ζωής στον ποταμό, κι αυτός να εκβάλλει στην νεκρά θάλασσα. Αυτό ευχόμαστε και για εμάς. Αλλά η εν σημείοις έξοδος και άνοδος και ανάστασις, έχει προϋποθέσεις. Σαν αγαπημένοι φίλοι του Χριστού, Λάζαροι, πρέπει να αποκτήσουμε την Μάρθα και Μαρία(1) ως αδελφές. Να ενεργεί εν ημίν η σωτήρια φιλάνθρωπη πράξη και φιλόθεη θεωρία, η ευθεία και κυκλική κίνηση του νοός (σύνολο σπειροειδής) που μας ανάγει βατά, ψαυστά και με ίχνη, στον Τριαδικό Θεό...

δώδεκα απόστολοι (Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα) και δυο σκέψεις συνειρμικές...

Ο καθένας από τους Αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μας έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας. 

Για παράδειγμα ο Απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο Ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: ''Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την Εκκλησία''. Παρόλο όμως που είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τους αδύναμους ανθρώπους, δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο Απόστολος Πέτρος στη συνέχεια, μετάνιωσε. Ο Απόστολος Πέτρος, όταν αρνήθηκε τον Κύριο, βλέποντας τί έκανε, μετάνιωσε πραγματικά, με όλη του την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση. 

Ενώ ο Ιούδας ελπίζοντας συνεχώς πώς θα αποκτήσει κοσμικά πλούτη και κοσμική δόξα, μετά την προδοσία του ένιωσε πώς χάθηκαν όλα. Τον έπιασαν απαισιόδοξες σκέψεις, μεγάλη απελπισία και γι’ αυτό το λόγο κρεμάστηκε. Αν και ο Ιούδας ερχόταν στον Κύριο, τον Σωτήρα και του έλεγε: ''Αμάρτησα, συγχώρεσέ με'', είναι σίγουρο πως ο Κύριος θα τον συγχωρούσε. 

Όπως είναι γνωστό ο Απόστολος Παύλος υπερβολικά καταδίωξε την Εκκλησία και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στο θάνατο. 

Η Κλίμαξ, ως δρόμος από το κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν.

Όλα μας επιτρέπονται, αλλά δεν μας συμφέρουν τα πάντα. Κάθε μας πράξη και σκέψη, αντανακλά και ορίζει την θέση μας πάνω σε αυτήν την κλίμακα, (αν έχουμε ξεκινήσει τον καλό αγώνα). Δρόμος και ‘’στάδιο’’ από τη γη στον ουρανό, από το ε-γώ (εικών σκιώδης επί γης, που δέον όπως καταργηθεί) Σε Αυτόν (Κύριο) δια ε-αυτού (εικών Αυτού, που πρέπει να καθαρισθεί και πληρωθεί, κατά το ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον…)

Ο Απόστολος Θωμάς* μεθερμηνεύεται ως δίδυμος.  Αν το δούμε από θεολογικής απόψεως, κάθε άνθρωπος είναι δίδυμος.  Ο ένας  αδελφός είναι ο βιολογικά περιορισμένος και ο άλλος ελεύθερος. Ο ένας εικόνα και ο  άλλος εν δυνάμει ομοίωμα, δια XC εν XC.  Μπροστά στην ένωση, όπου η  γνώση δεν είναι κατοπτρική και σπασμένη, αυτοί οι δύο είναι ένας, ο Θωμάς.

Η βιολογική συνέπεια κάθε γεννητού όντος, είναι ο θάνατος. Έτσι ο Θωμάς,

προσκύνηση αλύσεως απ.Πέτρου (16 Ιαν)

...Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τελοῦμε τὴν προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλυσίδας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἔδεσε καὶ τὸν ἔριξε στὴν φυλακὴ ὁ τετράρχης Ἡρώδης...

ο τετράρχης Ηρώδης... ο παρά πόδα του κοσμοκράτορα και ''άρχοντα'' του 4 όχι όμως και της πεμπτουσίας και ψυχής μας... και η ωδή στην Ήρα (του φθόνου της ζήλιας...) κατά δε τον αγ.Μάξιμο ομολογητή ηρώδης σημαίνει δερμάτινος.... 

Αμήν δι ευχών του πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου να βιώνουμε εκτυπώτερον την ευχή του διστίχου

Σην προσκυνούντα, Πέτρε, σειράν τιμίαν,
Σειράς μακράς λύσον με των εγκλημάτων,
Σειρήν προσκυνέω Πέτρου δεκάτη ενί έκτη 

και λύτρωση από της θολούρας και δυναστείας των δερματίνων χιτώνων που τους πρέπει διαφάνεια

λυπούμενοι και αμήν δι ευχών λυτρούμενοι...

ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ… αντίφασις ή καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;

Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι ο αναστάς Χριστός δεν επέτρεψε στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον αγγίξει («μη μου άπτου», Ιω. 20,17). Μια εβδομάδα όμως αργότερα, καλεί ο ίδιος τον Θωμά να βάλει το δάκτυλό του στον τύπο των ήλων (Ιω. 20,24-29). Πώς συμβιβάζονται τα δύο αυτά γεγονότα;

Η φράση του Αναστάντος «μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου», αποτελεί μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες και δυσερμήνευτες φράσεις της Καινής Διαθήκης. Όπως σωστά επισημαίνεται στην ερώτηση που δίνει αφορμή για την εξέταση αυτού του χωρίου, φαίνεται να αποτελεί αντίφαση το ότι ο Χριστός από τη μία πλευρά δεν επιτρέπει στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον ακουμπήσει, διότι ακόμη δεν έχει ανέβει προς τον Πατέρα του, και από την άλλη, στο τέλος του ιδίου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην ευαγγελίου, και πάλι πριν ακόμη αναληφθεί προς τον Πατέρα του, λέγει στο Θωμά: «Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας