Όποιος αγαπά πονά, αλλά δεν παραπονιέται. Ό,τι κι αν
γίνη. Σκύβει μέσα του και υπομένει τα πάντα για χάρη της αγάπης. Από κει
αρχίζει και η θυσία. Και αγάπη χωρίς θυσία του εαυτού μας δεν γίνεται. Δεν
είναι αληθινή.
….Πρέπει να εξηγήσω ότι την τιτλοποίηση αυτή μου την έδωσε
μία φράση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που λέγει:
– «Κατά την Δευτέραν Παρουσίαν θα μας κοιτάξουνε εκείνα τα
γλυκύτατα μάτια, τα γεμάτα ανείπωτη αγάπη και στοργή και τρυφερότητα, θα μας
κοιτάξουν παραπονεμένα και τότε θάναι, που δεν θα ξέρουμε πού να πάμε να
κρυφτούμε».
Ένα βλέμμα, που κανένας μας δεν θα μπορή να το αντέξη και θα
μας συντρίβη και θα μας πληγώνη όσο τίποτε άλλο, τίποτε άλλο. Θα είναι σαν μία
πληγή αγιάτρευτη και ίσως αυτή να είναι η Κόλαση, που δεν τελειώνει, θα είναι
το πυρ, που θα μας καίη συνεχώς και χωρίς τελειωμό. Οι τύψεις και η αφόρητη
πίκρα για την ευτυχία, που χάσαμε… Δεν είναι, λοιπόν, παράπονο αυτού του
κόσμου, αλλά λύπη του Χριστού, που θα βλέπη τους αμαρτωλούς να χάνονται μακριά
του, κατά την δική τους σημερινή επιλογή, και να ζουν την ατέλειωτη δυστυχία
μέσα στο «σκότος το εξώτερον», δηλαδή μακρυά από την παρουσία του Θεού, που
είναι ο αιώνιος Παράδεισος. Τότε…
