κλίμαξ και διακονία

…οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. 26 οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 27 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· 28 ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν. (Ματθ.κ’) 

Τήν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ὡς ἡγουμένου, ἦλθαν στή Μονή περί τά 600 ἄτομα... Ὅλοι ἔβλεπαν νά ὑπηρετεῖ σέ ὅλα τά διακονήματα κάποιος σάν ἰουδαῖος, μέ κοντό μαλλί, πού ἔτρεχε πάνω κάτω καί γιά τά πάντα...

Στό τέλος τῆς ἡμέρας τόν ἀνεζήτησαν, ἀλλά δέν τόν βρῆκαν πουθενά. Καί στήν ἀπορία τους, ὅταν ἀπευθύνθηκαν στόν ἡγούμενο, τόν ἅγιο ᾽Ιωάννη, εἰσέπραξαν τήν ἀπάντηση: 

Τί πιό φυσικό νά ὑπηρετεῖ τό δικό του τόπο ὁ προφήτης Μωϋσῆς; 

Διακονών ο προφήτης γίνεται μέγας. Κι η πραγματική του διακονία είναι να ερμηνεύει στις ψυχές, το πνεύμα των Γραφών, όπως ο προφ.Ηλίας προσφέρει την πνευματική γνώση των λόγων της φύσης (και των όντων). 

Διακονεί τους ανθρώπους που θάθελαν να φύγουν από

Σταυροκεντρική παιδεία από ίχνος έως πληρότητος

Με τις δύο παραπάνω με έντονα γράμματα σημειωθείσες παρατηρήσεις των αγίων (των προηγούμενων άρθρων1) :

Διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Θείου 'Ὀνόματος θέτομεν εἰς κίνησιν παν τό κεκρυμμένον ἐντός ἠμῶν. Ἡ προσευχή ὁμοιάζει πρός δέσμην ἀκτίνων Φωτός, ἠτις πίπτει εἰς τόν σκοτεινόν τόπον τῆς ἐσωτερικῆς ἠμῶν ζωής  καί ἀποκαλύπτει ὅποια πάθη καί προσκολλήσεις ἐμφωλεύουν ἐντός ἠμῶν. (αγ.Σωφρονίου)

και  …οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. (αγ.Νεκταρίου)

Μας γίνεται γνωστή και οικεία η μεθοδολογία και αποτελεσματικότητα εκ της ‘’εισόδου Του Φωτός’’ ως θεία κοινωνία (άμεση και έμμεση) στον κόσμο και κόσμο μας. Ψυχικά εντός αλλά και προβαλλομένη στον κόσμο έξω, καθόλου τυχαία, υποκείμενη σε πνευματικούς νόμους. [Μη θεωρηθεί φυσικά ίσα και όμοια η μία θεία κοινωνία με την άλλη, αλλά μπορεί να νοηθεί ως μία ημιευθεία. Μια καλή αρχή φωτισμού και θερμότητος όσο ο άνθρωπος τοποθετεί την καρδία του ευθέως και απέναντι ως άλλος ΑΔΑΜ (Γεν.γ’24) του νοητού ηλίου. Απέναντι κι όχι κατέναντι (Γεν.δ’16 θέσις του κάιν) αφού κατέναντι ‘’φωτίζεται’’ διαστρεβλωμένα από πλάνο, ψυχρό, έρπων φως. Το δε ατελεύτητο τέρμα της

κλίμαξ

...το όρος Σινά, ονομάζεται και θεοβάδιστο... τα δύο σκέλη είναι παράλληλα των δύο παραστατών της Θείας Μεταμορφώσεως, αμήν και δική μας. 

Αυτήν καταγράφει η θεία και ουρανοδρόμος ΚΛΙΜΑΞ με εμφανείς σε αυτήν την πορεία Τον στεφανούντα Κύριο και μυστικώς συνοδοιπορούντα, αγγέλους, δαίμονες βοηθούντες και προσβάλλοντες τους αγωνιστές ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ και τον βύθιο δράκοντα... 

Σαν θεοβάδιστο, όπως η όλη πορεία από αίγυπτο προς Ιεροσόλυμα (και το εξ αιγύπτου τον Υιόν μου εκάλεσα) περπατήθηκε/ορίστηκε και καθορίστηκε οριζοντίως με δύο σκέλη (σοφίας και δύναμης - ελληνικώς και εβραϊκώς (εβραίος = περάτης)

πνευματική γνώση των λόγων της φύσης και πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών... (προφ.Ηλίας + προφ. Μωυσής)

ισότιμοι ταυτοδιδάσκαλοι, παραστάτες και της δικής μας μεταμορφώσεως, σε πράξη και με βίωμα μετοχής (ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ...) κι όχι απλά ενημέρωση, ή ''σύστημα'' ιδεών και κοσμοθεωρία. Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όταν τους ισραηλίτες δηλητηριώδη φίδια τους δάγκωναν στην έρημο και πέθαιναν, η λύση ήταν η ανάρτηση πάνω στην ράβδο του Μωυσέως ενός χάλκινου όφεως, ώστε όποιος έβλεπε με πίστη τον όρθιο κρεμασθέντα όφι, λυτρωνόταν από το δηλητήριο του έρποντος. Για τους μελετητές, είναι ευκρινής προτύπωση του κρεμασθέντος επί του Σταυρού Χριστού. 

Κι αν αυτό θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι τοπικιστική και θρησκευτική και μερική προσέγγιση στην αλήθεια, η ίδια η φύση το ενδεικνύει, με τον δικό της λόγο (σχέση). Όταν τα πελεκανάκια δηλητηριάζονται, ο πατέρας πελεκάνος, για να αποφύγουν αυτά τον θάνατο, θυσιάζεται για χάριν των παιδιών του, και αυτά, κοινωνώντας το αίμα του, σώζονται.