Πληροφορία και διάκριση

Η άπειρη αγάπη και πανσοφία του καλού Θεού, βρίσκει τρόπους να πληροφορήσει ακόμη και τον πιο ‘’έξω’’ της εκκλησίας, αλλά και να κρύψει πληροφορία από αγίους Του.

Κι η ‘’πληροφορία’’ έρχεται από δύο πλευρές. Ή έξωθεν δια των αισθητηρίων ή έσωθεν δια του πνευματικού αισθητηρίου.

Είναι το Φως το εκδηλωμένο ήδη έξω (ως αλήθεια), και το ανεκδήλωτο εντός. Το έξω το σωματιδιακό και χοϊκό, το δε έσω κυματοειδώς και ενεργειακό, ως διττές φύσεις που είμαστε σαν φωτόνια (ΚΑΙ σωματίδιο ΚΑΙ κύμα).

Κι εμείς, με παντζούρια ολόκλειστα ή μισοκατεβασμένα μέσα κι έξω (προς το έξω ή έσω άπειρο, που και τα δυο βοούν την δόξα Θεού) αρνούμαστε να μπει φως στον οίκο μας.

για τους δύο τρόπους μεταφοράς της πληροφορίας (σωματιδιακά και κυματοειδώς)

Η πάντων ελπίς… (σκέπε φρούρει φύλαττε)  

Φίλος μου είχε φτιάξει στις 10 ή 11 Νοε 2018 έναν φάκελο στον υπολογιστή, που συμπεριελάμβανε αρκετά μουσικά κομμάτια για την εγγραφή τους προς έναν του γνωστό.

Αφού υποτίθεται τελείωσε με την επιλογή, την Τρίτη και 13 Νοε σκέφτηκε να τα αντιγράψει σε cd. Πέρασμα απλό σαν δεδομένα. Καθημερινό και πανεύκολο (έτσι έλεγε και έτσι είναι για όσους ξέρουν).

Εκείνην την ώρα εισέρχεται η σύζυγός του από κάποια εξωτερική δουλειά, μέσα στο σπίτι και ταραγμένη του αναφέρει για τον αιφνίδιο θάνατο ανδρός που εκκλησιαζόταν στην ενορία τους, συλλυπούμενη την τραγική φιγούρα, την νεαρή του γυναίκα (νεαρός κι αυτός), αφήνοντας ορφανά δυο παιδάκια κάτω των 2 ετών…

Κι εδώ είναι ο προβληματισμός του (και μας, συγκοινωνώντας στο δράμα…), μετά την αναφορά του ιστορικού, δλδ του τρόπου θανάτου του: …πήγε στην βουλγαρία (ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος) να αγοράσει αυτοκίνητο και τον χτύπησε νταλίκα και τον σκότωσε.

η πορεία της πνευματικής πληροφορίας ...

Αφορμή για το παρόν, στάθηκε ένα χάπενινγκ ‘’φωτισμένων’’ (ενδιάμεσων σαν κανάλια - Channeling) που (φυσικά) δωρεάν και με επίσης δωρεάν είσοδο για το θεαθήναι, θέλουν να σώσουν τον κόσμο και να επισπευθεί το θείο σχέδιο και θέλημα…

Μπορεί να γράφτηκε του ‘’θεού’’ με κεφαλαία, αλλά δεν είναι έτσι. Οι αυστηροί (και δίκαιο θα έχουν) μπορεί να αναφερθούν σε δαιμονοκατάληψη, αλλά ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή, να διακρίνουμε την θανατηφόρα ασθένεια και να προτείνουμε την ζωογονούσα σε φυσικοπνευματικό επίπεδο, θεραπεία.

Δεν θα δώσω δεσμό γα να μην διαφημιστούν, ευχόμενος, η Πρόνοια του Θεού να τους διορθώσει και αποδεσμεύσει από αυτήν την σοβαρότατη από θάνατο, κατοχή.

Κι επειδή παιδεία δεν επιδέχεται μόνο η λογική, αλλά και η έμ-πνευση, 

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τους νέους

- Γέροντα, πάντως αυτοί που ήθελαν να καταστρέψουν την κοινωνία, έπιασαν τα θεμέλια, τις ρίζες, τα παιδιά· τα κατάστρεψαν.

- Δεν θα σταθούν αυτά. Το κακό μόνο του καταστρέφεται. Στην Ρωσία είχαν καταστρέψει τα πάντα και όμως μετά από τρεις γενιές, βλέπεις τώρα τι γίνεται! Δεν αφήνει ο Θεός. Ούτε και τις αμαρτίες των παιδιών της σημερινής εποχής θα τις κρίνη το ίδιο με τις αμαρτίες των παιδιών της δικής μας εποχής.
- Γέροντα, πώς συμβαίνει μερικά παιδιά που ζουν κοσμική ζωή, όταν τίθεται θέμα πίστεως, να δίνουν πολύ σωστές απαντήσεις;
- Αυτά τα παιδιά είχαν καλή διάθεση, αλλά δεν μπόρεσαν να φρενάρουν τον εαυτό τους και παρασύρθηκαν. Γι΄ αυτό δίνουν την σωστή απάντηση. Θέλω να πω, ένας λ.χ. θέλει να πάρη έναν δρόμο· τον θέλει, αλλά δεν μπορεί να τον τραβήξη. Και αυτόν που βλέπει να τον τραβάη, τον εκτιμάει. Αυτούς τους ανθρώπους δεν θα τους αφήση ο Θεός, γιατί δεν έχουν κακότητα. Θα έρθη η ώρα που θα έχουν την δύναμη να τραβήξουν μπροστά.

- Πώς μπορεί, Γέροντα, να πλησιάση κανείς τους νέους που έχουν παραστρατήσει;

- Με την αγάπη. Αν υπάρχη αληθινή, αρχοντική αγάπη, αμέσως οι νέοι το πληροφορούνται και αφοπλίζονται. Έρχονται στο Καλύβι παιδιά, από χίλιες

Πῶς ἐπηρεάζουμε τοὺς ἄλλους μὲ τὶς σκέψεις μας. Γέροντας Πορφύριος

Μέσα μας ὑπάρχει ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς ποὺ λέγεται “ἠθικολόγος”. Αὐτὸς ὁ “ἠθικολόγος”, ὅταν βλέπει κάποιον νὰ παρεκτρέπεται, ἐπαναστατεῖ, ἐνῶ πολλὲς φορὲς αὐτὸς ποὺ κρίνει ἔχει κάνει τὴν ἴδια παρεκτροπή. Δὲν τὰ βάζει, ὅμως, μὲ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ μὲ τὸν ἄλλο. Κι αὐτὸ δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός.

Λέει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο: “Ὁ οὖν διδάσκων ἕτερον σεαυτὸν οὐ διδάσκεις; Ὁ κηρύσσων μὴ κλέπτειν, κλέπτεις;”. Μπορεῖ νὰ μὴν κλέπτουμε, ὅμως φονεύουμε, κακίζουμε τὸν ἄλλον καὶ ὄχι τὸν ἑαυτόν μας. Λέμε παραδείγματος χάριν:

“Ἔπρεπε νὰ κάνεις αὐτό, δὲν τὸ ἔκανες, νὰ τί ἔπαθες!”. Στὴν πραγματικότητα, ἐπιθυμοῦμε νὰ πάθει ὁ ἄλλος κακό.