επί του πρακτέου η ανάσταση

Η πρόταση ανάστασης, δεν είναι μια περιορισμένη χρονικά θρησκευτική γιορτή (σαν πάσχα), που μόνο τότε (40ήμερο χαιρετιόμαστε με το Χριστός Ανέστη) αλλά τρόπος ζωής που αφορά όλον τον κύκλο ενιαυτού*, όλον τον κύκλο βιολογικής ζωής*… Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν. 

[* και όσους κύκλους μας δώσει ο καλός Θεός. Όση ηλικία, όσες έλικες πέριξ του φυσικού ηλίου, με σκοπό, να μην μείνει δισδιάστατα έρπουσα ζωή, βιολογική και μόνο, χωρίς ίχνος πνευματικής ανύψωσης. 

Έτσι, για όποιον ενδιαφέρεται για αυτήν την ανύψωση (ανάσταση από την ύλη και το φρόνημά της) αρκεί να βρει τα 4 άκρα στον όλο κύκλο, που σταυροειδώς θα μας ανάγει από την βάση, στην ποθούμενη κορυφή… 

ο σταυρός των ηλιοστασίων (4 άκρα στον χρόνο) και η ελπίδα αναστάσεώς μας ....   

Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου

κατά το... τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. (ψαλμ.κγ')

Ἡ αἰωνιότητα ὅπως καὶ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι ἕνας κύκλος ἀλλὰ μία πορεία πρὸς τὰ πάνω. Δὲν εἶναι ἕνα γεωμετρικὸ σημεῖο ἀλλὰ μία ἑλικοειδὴς ἄνοδος.

μια τελειότητα, που αφήνει ίχνη και σημεία προς ευθυπόρηση, ακόμη και στα πιο μικρά, όπως ο μαγνήτης διευθετεί σε τάξη όλα τα άτακτα ρινίσματα σιδήρου. Αμήν Αυτός ο Μεγάλος Μαγνήτης να περάσει από την ζωή μας και διευθετηθεί αυτή η αναστάσιμη έλξη σε κάθε εβδομάδα, με αφετηρία ον Κύριο και Κυριακή και κατάληξη πάλι Σε Αυτόν, αφού περάσουμε την όλη εβδομάδα, σαν μεγαλοβδομάδα... με Τετ την προδοσία και Παρ την σταύρωση... μην τύχει (που δυστυχώς συμβαίνει) να θυμόμαστε το πάσχα ΜΟΝΟ εκείνες τις ημέρες. Σαν να θέλουμε να ανεβούμε μονομιάς 52 σκαλιά ενώ μας δόθηκαν αυτά (εβδομαδούλες) για εκμετάλλευση... με σταυροαναστάσιμο τρόπο ζωής.

Κι αν η όλη εβδομάδα εκτυπώνεται και κυλά αργά αργά, νομοτελειακά, με γνώμονα το η ζωή μας μέσα στην μεγ.εβδομάδα και η μεγ.εβδομάδα μέσα στην ζωή μας…, κάθε φορά που συμμετέχουμε σε ορθόδοξη θεία λειτουργία, επιβιβαζόμαστε πάνω σε ένα ‘’καράβι’’ που τρέχει τον όλο χρόνο από γενέσεως έως συντελείας, σε τόσο μικρό χρόνο, όσο αυτή διαρκεί με όρθρο τα συμβάντα προ Χριστού και μετά την ευλογημένη, τα μετά και με Χριστό. Τότε, ο κάθε ‘’επιβάτης’’ και συμμετέχων, κι όχι απλώς θεατής και κοινωνικά επισκέπτης, κατά την ετοιμότητά του, κατά την ήδη υπάρχουσα πνευματική οικοδομή, του χαρίζεται άλλο ένα μυστικό λιθαράκι προς τελείωση αυτής. Τον ανασταίνει Ο Κύριος από όποια κατάσταση βρίσκεται στην επόμενη. Εμβρυακή προς γέννηση και τέλος ανάσταση, ανάληψη, πεντηκοστή φωτισμό αγιασμό. Μυστικά και μυστηριακά εφόδια και βιώματα προς δόμηση του εν ημίν ναού. Αμήν δι ευχών όλων των ιστορικών προσώπων… δικαίων και αγίων.].  

‘’παράλληλα’’ για τον καθένα μας στο πρόσωπο του απ.Πέτρου, που άγγελος πατάσσει την πλευρά αυτού και παραινεί τον αλυσοδεμένο απ.Πέτρο ανάστα εν τάχει… τον  φυλασσόμενο από τον ηρώδη (δερμάτινο) … ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν… (Πραξ.ιβ’), έτσι πατάσσει και την δική μας πλευρά ο φύλακας άγγελός μας… αφού ο απ.Πέτρος αντιστοιχεί στην πρακτική, σε σχέση (και συνδυασμό) με τον απ.Ιωάννη που δηλώνει την θεωρία… 

Καλούμαστε να βιώσουμε σαν πράξη αυτό που ο απ.Πέτρος βίωσε… (και ενθυμούμαστε την 16 Ιαν)… ‘’Σήμερον’’ ο σιδηροδέσμιος απ.Πέτρος από τον ηρώδη (που κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή ερμηνεύεται ως δερμάτινος) λύεται θαυμαστά από τον άγγελο, ο οποίος στο ειλητάριό του γράφει : ‘’ανάστα εν τάχει’’ … αμήν βάζοντας αρχή λύσης δεσμών, αρχή αναστάσεως, παρά την φαινόμενη ‘’ελευθερία’’ μας και κινητικότητα χωρίς ‘’σιδηρούς’’ περιορισμούς (η ψυχούλα μας το ξέρει… μακάρι να την ακούσουμε και εργαστούμε για την πραγματική ελευθερία της)…

Όμοια σιδηροδέσμιος είναι και ο δίκαιος Ιωσήφ ο πάγκαλος, φυλακισμένος από τον φαραώ στην αίγυπτο (κόσμο). Όμοια σιδηροδέσμια είναι η πράξη του καθενός μας (αλλά και η θεωρία αν δεν έχουμε ορθόδοξο φρόνημα και πίστη).  

σκέψεις πάνω στην δολιότητα … και η απενεργοποίηση αυτής

η δολιότητα, είναι ‘’φυσικό’’ χαρακτηριστικό του αντιδίκου οπότε και αναμενόμενο… έτσι, έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο σφραγίδων… μιας σωτηρίας (και ελευθερίας) σφραγίς δωρεάς και αιωνίου Ζωής και μιας απωλείας και σκλαβιάς. Επίγειας πρόσκαιρης σαν μια μικρογραφία και προ’’εόρτια’’ της αιωνίου αιχμαλωσίας.

Αναφέρει ο αγ. Πορφύριος: …

Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του ο Γέροντας Πορφύριος και μου είπε: “Δεν μου λες, εδώ που κάθομαι εγώ, εσύ μπορείς να καθίσεις;”

– “Βεβαίως, Γέροντα”, του απάντησα. “Πώς δεν μπορώ!”

– “Βρε, μου λέει έτσι όπως μιλούσε χαριτωμένα, τρελός είσαι; Θα πέσεις επάνω μου και θα σκάσω!”

– “Ε, ναι Γέροντα, πρέπει να σηκωθείτε εσείς για να καθίσω εγώ”, συμπλήρωσα διορθώνοντας.

– “Α! μπράβο, μπράβο. Έτσι γίνεται και με την ψυχή μας απέναντι στον Χριστό και στον αντίχριστο. Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος;”

– “Όχι, Γέροντα”

– “Ε! Γι΄ αυτό, παιδί μου, σου λέω. Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας. Αν Τον είχαμε, δεν θα μας πλησίαζε ο διάβολος καθόλου.

Δυστυχώς όμως δεν προσέχουμε και μπαίνει μέσα ο τρισκατάρατος και ο Χριστός που είναι πολύ ευγενής, στέκεται στην πόρτα και χτυπάει.

Αν Του ανοίξουμε μπαίνει μέσα.

Ενώ ο διάβολος μία τρυπούλα να βρει, χώνεται αδιάντροπα και άμα μπει δεν ξαναβγαίνει! Γι΄ αυτό χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί* στη ζωή μας, ούτως ώστε να μη δίνουμε τόπο στο σατανά.

Πολλές φορές δεν προσέχουμε και είτε τον αναφέρουμε, είτε στέλνουμε στον διάβολο τα παιδιά μας ή τη γυναίκα ή τον άνδρα μας ή άλλους ανθρώπους…” 

τιτλοφορώντας το όλον, ως, “Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας…”. 

(*να προσέξουμε την θέλησή μας, τις λεπτές κινήσεις της ψυχής μας, γιατί από αυτήν κρίνεται η κατάληξις…).

Κι η ψυχή μας, επειδή κινεί κάθε θεωρία και πράξη, συμπυκνώνονται όλες αυτές οι ενέργειες, στο μέτωπο (θεωρία) και στο χέρι (πράξη). 

Εκεί και ο στόχος και των δύο σφραγίδων…  εκεί τυπώνεται ο σταυρός κατά το ιερό ευχέλαιο, μυστήριο ιάσεως, πρωτίστως του ‘’έρωτα’’ που σαν έλξη μας κινεί προς ή Τον αληθινό Κύριο ή τον φανταστικό αντίποδα (999 vs 666). …ο σταυρός του ευχελαίου, ο έρωτας, το πνεύμα του αντιχρίστου και το σφράγισμά του … 

η επί του πρακτέου ‘’τομή’’ (και είσοδος) Του Κυρίου στην έκπτωτη φύση για να την (ξ)αναστήσει εν παραδείσω…

…τέσσερα τα άκρα του χωροχρόνου, 4 και τα στοιχεία της φύσης, στην ίδια σταυρική διάταξη με κέντρο την πεμπτουσία και Κύριο και στα δυο περιβόλαια σχήματα (χωροχρόνου και κτίσης). 

Ερχόμενος Ο Κύριος και αναμενόμενος από ιουδαίους δια των προφητειών και όλων των εθνών με τις παραδόσεις τους, ‘’τέμνει’’ όλη την έκπτωτη και χωρίς Ζωή κτίση για να εισάγει τον Εαυτό Του και χαρίσει Ζωή στους δεχόμενους Αυτόν. 

Με το στώμεν καλώς του αρχ.Μιχαήλ, όπου βρέθηκε το κάθε δαιμόνιο, εκεί και έμεινε. Άλλα στην γη (σαν καταχθόνια), άλλα στα ύδατα, άλλα στο πυρ και άλλα στον αέρα (τα εναέρια)... όπως γνωρίζουμε από το …  ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.   

Το άρθρο περί της ‘’τομής’’ παρότι είχε αφορμή την γέννηση Του Κυρίου, δεν εξαντλείται στην παρουσία Του στην γη αλλά επεκτείνεται σε όλα τα στοιχεία της φύσης… 

‘’εισέρχεται’’ στην ΓΗ  ως καλός σπόρος και τέμνει το άγονον αυτής για να φανεί ως άνθος (ευωδιαστό) εκ της ρίζης Ιεσσαί… το…   Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής, Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας, … όπως Ο Προφ.Ησαΐας προφητεύει… ΚΑΙ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης ᾿Ιεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται. 2 καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾿ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας·  … (Ησα.ια’) … για να εισέλθει Ο Κύριος στην καρδιά μας σαν σπήλαιο και εύφορη (δια Της Θεοτόκου) γης και φάτνη προκειμένου ανθίσει το ευώδες Άνθος, Χριστός ‘’δίπλα’’ στον άνθρωπο (ια’ 11) και συνοδοιπορήσει και οδηγήσει την γη του στην άλλη γη [6 καὶ σὺ Βηθλεέμ, γῆ ᾿Ιούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν ᾿Ιούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν ᾿Ισραήλ. (Ματθ.β’)]. Ποιμανεί νουν (ισραήλ) και χουν αυτών ως

Παναγία Τριάς έργο και εργάτες Της…

…μπορεί ο κόσμος να καυχιέται για την ‘’φιλοθεΐα και φιλανθρωπία’’ του, αλλά η πλέον παραδειγματική με κατά Θεόν όρους, είναι η φιλοθεΐα και η φιλανθρωπία που επέδειξε ο πατριάρχης Αβραάμ…. τέτοια, που η φιλοξενία Θεού και ανθρώπου, ενδεικνύει και αποδεικνύει την παρουσία Του Τριαδικού Θεού. 

Είναι το έργο Της και οι αναδεικνυόμενοι από Αυτήν εργάτες Της, περνάει από προϋποθέσεις. 

Δόθηκε το στίγμα στον άβραμ και την σάρα, δίδεται διαχρονικά σε κάθε κεφαλή και σε κάθε σώμα, που συνθέτουν μονάδα. …5 καὶ οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου ῞Αβραμ, ἀλλ᾿ ἔσται τὸ ὄνομά σου ῾Αβραάμ, ..... 15 Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς τῷ ῾Αβραάμ· Σάρα ἡ γυνή σου οὐ κληθήσεται τὸ ὄνομα αὐτῆς Σάρα, ἀλλὰ Σάρρα ἔσται τὸ ὄνομα αὐτῆς. (Γεν.ιζ') 

…κι αν δεν προστεθεί το ‘’α’’ της αληθείας και αγάπης στην κεφαλή και το ‘’ρ’’ της δικαιοσύνης στο σώμα, πρόοδο αγιοπνευματική εν αγάπη και αληθεία, δεν

ανέλιξη, προσευχή και Σταυρός…

μπορεί ο (επαναλαμβανόμενος) ετήσιος κύκλος να επαναφέρει στην μνήμη μας με το συναξάρι, εορτές σταθμούς για την σωτηρία μας, αλλά η όλη μας ζωή συμπτύσσεται σε ένα (1) πνευματικό 40ήμερο πέρασμα, αντίστοιχο του περιπλάνηση 40 ετών στην σκιώδη έξοδο, ευθεία τεσσαρακοστή και εξομολόγηση… ως έργο και στόχο ζωής… για να συντελεστεί η επιστροφή στο πρότερον κάλλος και παράδεισο από την απέναντι θέση και στάση του ΑΔΑΜ (όπως θα ‘’θυμηθούμε’’ με την έναρξη της μεγάλης τεσσαρακοστής… εκάθισεν απέναντι του παραδείσου… ). Είσοδο στην βασιλεία. 

…στο προηγούμενο άρθρο ο συνοδίτης αρχάγγελος Ραφαήλ θα έβαζα ένα αστράκι (στο προσευχή* και νηστεία…) αλλά σαν υποσημείωση πλην του ότι θα γινόταν ογκωδέστερο, ίσως και να προσπερνιόταν, σαν υποπαράγραφος της υποπαραγράφου στο ήδη ‘’βαρύ’’ άρθρο, οπότε τολμώ να το κάνω αυθύπαρκτο (παρά την παραπομπή προς άλλους σχετικούς όρους, έννοιες, δεσμούς). 

Είναι η συνέχεια ακόμη και στο η συγκείμενη και η αντικείμενη αλήθεια… με σκοπό την συνοδοιπορία στην ανύψωση που προσπαθεί Ο Κύριος να μας έλξει και χαρίσει (και σαν συνοδοιπόρος και σαν τέλος) … ιδού… αναβαίνω εις Τον Πατέρα και συνανυψώ υμάς… 

στον δρόμο προς το καθ'ωμοίωσιν....

H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου. 

Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά. 

Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα με το φίλο, κι αυτά να τείνουν στο μέτρο κι όχι στην υπερβολή. Μην κάνεις επίδειξη με περίτεχνα λόγια, ούτε με κορώνες στο τραγούδι, μην κάνεις διαλέξεις αλαζονικές και βαρυσήμαντες, μα απ’ όλα να αφαιρείς την υπερβολή. 

Να είσαι καλός με το φίλο, μαλακός με τον υφιστάμενο, ανεξίκακος με τους θρασείς, φιλάνθρωπος με τους περιφρονημένους. 

Να παρηγορείς όσους ταλαιπωρούνται, να επισκέπτεσαι όσους υποφέρουν, να συζητάς με γλυκύτητα, να απαντάς με χαμόγελο, να είσαι προσιτός σε όλους. 

Ούτε να πλέκεις εγκώμια του εαυτού σου, ούτε να παρακινείς τους άλλους να σου

το μέτρο της αγάπης, αληθείας και δικαιοσύνης… κοσμικώς και ορθοδόξως

(σκέψεις πάνω στο μεταίχμιο μετάβασης από τις έννοιες, στο θεόσδοτο βίωμα τους…) 

‘’σήμερα’’ 9 Οκτ* γιορτάζουμε τον δίκαιο Αβραάμ και τον ανηψιό αυτού, Λωτ. . [στην αγιογραφία πρέπει να είναι ο Ισαάκ, στον τύπο της άκρας ταπείνωσης, όπως δηλώνει η στάση χεριών, οδεύων προς θυσία, γνωρίζοντας κι εμείς τον πατέρα (Αβραάμ και Πατέρα) δια του υιού (Ισαάκ και Υιού), δια της Αληθείας και θυσίας την Αγάπη... (Ιωαν.γ')]…

Μια εορτή που περνά στα ψιλά, αλλά με απίστευτη πρακτική**  σημασία, καθημερινή, ανεξάρτητη πίστεως και πεποιθήσεων

Οι άνθρωποι εκ φύσεως, δεν παύουν τις ίδιες  έννοιες [με μικρά γράμματα (3)] να τις εξασκούν με υποκειμενικό άξονα το εγώ, τα θέλω, τις ανάγκες τους… αρχικά έκπτωτα ως αγαπολογία, αληθοφάνεια νομιζόμενη δικαιοσύνη, όλα επιδερμικά, επιφανειακά, σκιές του ε-γώ, σαν επί εδάφους.... μακάρι δε να περάσουμε στους αντικειμενικούς και κατά Θεόν όρους, έννοιες και ουσία. (αμήν τας ψυχάς αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρον…). 

Αρχή (όπως θα φανεί εξ αβραάμ) μέσον (εφόδιο) και πέρας του περάσματος, ο Σταυρός, γιατί το μέτρο της αγάπης αληθείας και δικαιοσύνης… μπορεί κοσμικώς και άτακτα και ρευστά να καθορίζεται ανά εποχή…. αλλά ορθοδόξως είναι Αυτός (Ο Σταυρός). Ο επ’Αυτού κρεμασθείς πάντων Κριτής, που αφενός με εκτεταμένες τις χείρες πάντα τα έθνη καλεί, αλλά και ως ζυγός δικαιοσύνης τους μεν (θα) κατάγει στον άδη τω βάρει της βλασφημίας τους δε (θα) ανάγει (αμήν από τώρα) σε κουφισμό πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας…   όπως προτυπώθηκε με τους δύο συσταυρωθέντες εκατέρωθέν Του, ληστές… Ερχόμενος Ο Κύριος σαν Κριτής με τον Σταυρό Του, Αυτός θα ''δει'' και συγκρίνει πόσο φέραμε Αυτόν πνευματικά, πόσο Τον φυτέψαμε (στην καρδιά ως εύφορη γη, Αβραάμ), πόσο Τον ποτίσαμε ως Λωτ για να φυλλοβολήσει, πόσο γευόμαστε τον καρπό Του (Θεία Κοινωνία)... πόσο φιλόθεα, φιλάνθρωπα και αποστολικά (3) ζήσαμε, όχι στα πονηρά και εγωιστικά μέτρα που θεσπίζει ο άνθρωπος, αλλά κατά Θεόν... κατά πόσο ο φυσικός μεταβολισμός (ισοσκελής σταυρός της ζωής μας) ''μπολιάστηκε'' με τον πνευματικό (ορθόδοξο σταυρό), που ανάγει τον άνθρωπο από το κατ'εικόνα στο καθ'ωμοίωση και από απρόσωπο σε πρόσωπο, όπως προοδεύει ο σταυρός...  ώστε στην κρίση Αυτός να βιωθεί ως δόξα των αγγέλων (αμήν κι εμείς μαζί) κι όχι ως τραύμα των δαιμόνων.  

Κι αν δεν έλθει Ο Κύριος (με το χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν) να εισάγει

αγγέλων το σύστημα και ανθρώπων το γένος…

με αφορμή την διαφορετική θέση του αρχ.Γαβριήλ πέριξ του θυσιαστηρίου στην σκιώδη ΠΔ, σε σχέση με την θέση του στην χάρη της Καινής…  

…ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος… καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα. (Λουκ.α’5-25) το αναγινωσκόμενο ευαγγέλιο στη σύλληψη του αγ.Ιωάννου προδρόμου… (23 Σεπ). 

Στην καινή κτίση, … λειτουργούσε κάποτε ο πατήρ Τύχων ο Ρώσος, τον οποίο διακονούσε ο Άγιος Παϊσιος και στη μεγάλη είσοδο, μετά την είσοδο των Τιμίων Δώρων, εισήλθε ο πατήρ Τύχων στο Άγιο Βήμα και βλέπει τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και τους λέει με τα σπαστά Ελληνικά του: 

- Μιχαήλο ντεξιά και Γαβριήλο αριστερά! Τους υπέδειξε με το χέρι, που ακριβώς να πάρουν θέση για να κυκλώσουν την Αγία Τράπεζα. 

Και άγγελε φύλακα μου, ντίπλα μου και εννοούσε τον άγγελο φύλακά του!

Και να τα ακούει όλα αυτά, ο Άγιος Παΐσιος και βρύσες δακρύων τα μάτια του! 

εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη...

(με αφορμή την πρωτομαγιά, αλλά και τις ερχόμενες εκλογές. Η επιλογή του καθενός, είναι θέση και στάση ζωής... και ως σύνολο, ακουμπά και τα χρονικώς προσεγγιζόμενα θέματα).  

Όπως εύστοχα σκιτσογραφήθηκε, παραδίδουμε τον εαυτό μας, τον σταυρό μας... την ψυχή μας, την ειρήνη μας, τον μεταβολισμό μας ... ελεύθερα, σε όποια αρχή επιθυμούμε. Εκ της παραστάσεως, η ''απόλυτη εμπιστοσύνη'' στους εγνωσμένους αντιθέους και απανθρώπους άρχοντες του κόσμου, είναι σίγουρο πως όλα γίνονται για να μας ορίζουν (ελέγχουν και επηρρεάζουν) αποδεχόμενοι ό,τι μας ταΐσουν... πνευματικά και σωματικά.... 

Από τον καθένα εξαρτάται, η εστίαση και εστίαση…. γιατί σε ό,τι εστιάζουμε (ως νους και οφθαλμός, σε αυτά που μας δείχνουν, με πειθώ και ιδίως με φόβο, καταφέρνουν δολίως για να μας χειραγωγούν….) αυτά και μας κάνουν το ‘’τραπέζι’’ (εστίαση). Ισχύει σε απόλυτο βαθμό (1), αλλά το πρόβλημα έγκειται αν πάρει αρνητικό πρόσημο και εθελουσίως δομούμε και ισχυροποιούμε, την αιχμαλωσία και ανευλεθερία μας… 

Αποδέκτης και ''χειριστής'' προς αντιμετώπιση όλων των εξωτερικών φαινομένων μέσα στο είναι μας που καλείται να ανταπεξέλθει νικητής, είναι ο τρόπος που εργάζεται του καθενός ο Μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός και κατά πόσο υγιής ή ασθενής είναι... μεταβολισμός, παράλληλα της λειτουργικότητος της ψυχής (υγιούς ή ασθενούς), γιατί ό,τι της δίνουμε αυτό αφομοιώνει και προς αυτό ομοιώνεται... Γιατί η ψυχή μοιάζει με τη μυλόπετρα; (Αββάς Κασσιανός). 

Μέσα στην θεώρηση ζωής και πράξη, η ''τροφή'' έχει σχέση με την πολιτική, αφού

το εν ημίν υπερώο όπου τελεσιουργείται το πάσχα....

Ο Κύριος στέλνει μήνυμα στον ιδιοκτήτη του δωματίου: «Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα μετὰ τῶν Μαθητῶν μου». Είναι μια φράση που απευθύνεται προς τον καθένα μας. Κάθε Πάσχα ο Ιησούς επιθυμεί ιδιαιτέρως να έρθει μέσα μας και να γιορτάσει πνευματικά το Πάσχα στη δική μας ψυχή. Ακόμη και πέρα από την Πασχαλινή περίοδο, κάθε φορά που ο Κύριος Ιησούς κόβει και μοιράζει στην τράπεζα Του τον Άρτο, που είναι η κοινωνία του Σώματός Του, και προσφέρει τον Οίνο, που είναι η κοινωνία του Αίματός Του, τελεί τον Μυστικό Δείπνο στο δικό μας εσωτερικό Υπερώο.

Ας προσθέσουμε εδώ ότι κάθε ψυχή έχει, κατά κάποιο τρόπο, τα δικά της μυστικά δωμάτια, όπου μαζεύονται η σκόνη και τα σκουπίδια, δωμάτια που προτιμούμε να μην ανοίγουμε σε κανέναν. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να θεωρούμε τη Θεία Ευχαριστία μια «επίσκεψη φιλοφρόνησης» εκ μέρους του Θεού, οπότε φροντίζουμε να Τον δεχθούμε «στο σαλόνι», ενώ αντιθέτως τα υπόγεια της ψυχής και οι αποθήκες της είναι ο χώρος όπου θα πρέπει να Τον οδηγήσουμε.

Και κάτι ακόμη. Πέρα από την εορτή του Πάσχα, πέρα από την ορατή Ευχαριστία,

η έννοια της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού (6/3)

Δεν είναι αόριστα ή ιστορικά και εκεί να μείνουμε ‘’εορτάζοντες’’, αλλά η εμβάθυνση στις επαναλαμβανόμενες κατ’έτος εορτές της Ορθοδοξίας. 

Είναι ο Σταυρός και το πολίτευμά Του που καλό είναι να ευρεθεί και ενεργοποιηθεί, από άτονο που είναι τώρα, αφού δια Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω, ειδικά σε μια εποχή που περισσεύουν οι θλίψεις. 

Για τον Σταυρό των τεσσάρων άκρων (ή των δύο κάθετων μεταξύ τους τμημάτων) γράφτηκαν σελίδες επί σελίδων, αναλύοντάς τα. Παράλληλα με την εξωστρεφή ανάλυση να προάγει την διάλυση, επιβάλλεται η σύνθεση για βίωμα. 

Σε πολλά ζεύγη ή τέσσερα άκρα έχει εντοπιστεί ο σταυρός σαν ισοσκελής (ελληνικώς) απρόσωπος, αλλά η νοηματοδοσία του έρχεται από το Εσταυρωμένο επ’αυτού Πρόσωπο του Κυρίου μας (ορθοδόξως). Μια συνάφεια φύσης και υπερφύσης, από τότε που Ο Λόγος σαρξ εγένετο και όσο οι λόγοι σαρκούνται. 

Είναι τα 4 άκρα, παράλληλα της τύπωσης επάνω μας του σημείου του Τιμίου Σταυρού, που καθορίζει και το πολίτευμα. Προσευχή ως κορωνίδα (κεφαλή) νηστεία (βάσις – κοιλία) ακρόαση και τήρηση (δεξιά και αριστερά). Αυτή είναι και η απάντηση του πως θα ευρεθεί έμπρακτα ο σταυρός εν ημίν. Με την προσευχητική μας ζωή, ασκητική (νηστεία από το κακό) και την μακάρια ακρόαση και τήρηση των ζωηφόρων εντολών. Κι επειδή όλοι (οι ορθόδοξοι) λίγο πολύ ‘’κάτι’’ σχετικό κάνουμε και ‘’κάπως’’ έτσι αχνά εργαζόμαστε για την ωφέλεια της

οι τρεις ουρανοί που άπτονται και εφάπτονται της εικόνας μας, …

εικόνα, προσωπείο που συμπαρασέρνει (1) την εσωκλειόμενη ουσία και πρόσωπο …ως νοηματική συνέχεια του πρόσφατου δυστυχήματος (στα Τέμπη) που συντάραξε το πανελλήνιο, τις εικόνες και την Κυριακή της Ορθοδοξίας… 

Μπορεί η Αγία Γραφή, να αναφέρει …30 ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. (Ματθ.ι’30) αλλά πόσοι και πόσο επί του πρακτέου το πιστεύουμε; 

Οι εφαπτόμενοι την ζωή μας κύκλοι, φάνηκαν κάπως στο νταβός* κι είναι τρεις, όσοι και οι ουρανοί (κατά τον απ.Παύλο). Βιώνονται στην καρδιά και, ή καθέλκουν αυτήν (και την ζωή μας) ως 666 δίνοντας δικαιώματα στην φυγόκεντρο, κρατώντας μας στο κατ’εικόνα (είδωλο) ή τα 999, ως ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ πάλι εφαπτόμενα, που ανέλκει την εικόνα μας στο καθ’ωμοίωσιν, ανασταίνοντας αυτήν, αναστηλώνοντάς την ως Ορθοδοξία (θεραπεία) και δρώντας ως ζωογονητικός ΑΗΡ και μόνη κεντρομόλος.      

Είναι τα τρία επίπεδα του πνευματικού γίγνεσθαι (ανάλογα των φυσικών σχημάτων) και όλου οικοδομήματος… υπόγειο (εν σκότει) επίγειο (με φυσικό φως ηλίου) και υπερώο (με φως υπερφυσικό), μαζί με τους ουρανούς τους. Στον ανώτερο, είναι οι λόγοι μέσα στον Λόγο, ως προπτωτική και αγία κατάσταση, η απέναντι του Λόγου και η κατέναντι σκιώδης, όλα βιούμενα από

εστίαση και εστίαση….

φαίνεται, πως τα ορώμενα είναι θέμα εστίασης οφθαλμού.

Μπορούμε να μείνουμε στο πλέγμα που μας φυλακίζει, αλλά μπορούμε και καλό θα ήταν, να το προσπεράσουμε. Άλλωστε, η ζωή σαν σε αθλητικό στίβο, δεν παρομοιάζεται και είναι πάντα μια κούρσα ταχύτητος 100 μέτρων, αλλά μπορεί να είναι και 110 με εμπόδια, ή ακόμη πιο χρονοβόρα με περισσότερες απαιτήσεις αντοχής και σαν 3 χλμ στιπλ… τα οποία ‘’πρέπει’’ να τα προσπεράσουμε, μην σκοντάψουμε σε αυτά και πολύ περισσότερο μην μείνουμε πεσμένοι.

μη μείνουμε ‘’πεσμένοι’’ στα φαινόμενα καλά αυτού του κόσμου. ΔΕΝ υποτιμάται ή ακυρώνεται η φυσική ελευθερία αν κάποιος είναι φυλακισμένος σε φυσική φυλακή, ούτε η υγεία αν κάποιος ασθενεί (1). Αλλά!!! προέχει των εξωτερικών, η εσωτερική ελευθερία, η εσωτερική υγεία.

Η εξωτερική ταυτότητα των δύο εννοιών σίγουρα, βάσει της βαθύτατης ελληνικής σοφίας (και θεοεπίβλεπτης δόμησης της γλώσσας), δεν είναι τυχαία και πάλι σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Γαλ.ς' - αναφέρεται το χωρίο πιο κάτω) όπου εστιάζουμε, το αντικείμενο εστίασης (οφθαλμών) μας κάνει το ''τραπέζι'' και μας γεμίζει (ψυχή και σώμα) με ό,τι διαθέτει. Φθορά ή Ζωή. Διαλέγουμε και αμήν να διορθωνόμαστε. Γνωρίζοντας επιπλέον, ότι ο Κύριος, δεν γνωρίζεται αντικείμενος, αλλά βιώνεται συγκείμενος. Συμπλέων, συνοδοιπορών, θεραπεύων ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων... Τα υπόλοιπα που ακολουθούν, είναι δικαιολογητικές σκέψεις γιατί, ενώ φαίνονται αυτονόητα θεωρητικά, στην πράξη χάνουμε νόημα και στόχο.      
 
Λένε οι άγιοι, τι να την κάνω την σωματική υγεία αν αυτή με ωθεί σε πάθη ψυχοκτόνα ή πάλι πόσο όφελος έχει μια ψυχή σε ασθενές σώμα όταν δι αυτής της

Η ωρίμανση του προμετωπιαίου φλοιού, τα τωρινά συμβαίνοντα και δυο αναγωγικές σκέψεις

με αφορμή 2 επιστημονικά άρθρα, περί της ωρίμανσης του προμετωπιαίου φλοιού και την αλλαγή προσωπικότητος μέσω εξωτερικών επεμβάσεων, δύο συνειρμικές αναγωγικές στα πνευματικά, σκέψεις.

Η ωρίμανση του προμετωπιαίου φλοιού

Πολύ συχνά ιδιαίτερα σε νεαρά άτομα παρατηρείται εκδήλωση παρορμητικότητας, τάση άμεσης ικανοποίησης των επιθυμιών και εκδήλωση συμπεριφορών χωρίς λογική ανάλυση των συνεπειών. 

Η Λαϊκή Σοφία ...Μικρός είναι ακόμη, θα πήξει το μυαλό του και θα μάθει....

Η Εξήγηση των Νευροεπιστημών

Ο προμετωπιαίος φλοιός, το τμήμα των μετωπιαίων λοβών που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το μέτωπο, αναφέρεται συχνά ως «το επιτελικό σύστημα του εγκεφάλου» καθώς λαμβάνει πληροφορίες από όλες τις αισθήσεις και ενορχηστρώνει σκέψεις και ενέργειες για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Η περιοχή του προμετωπιαίου φλοιού δίνει σε ένα άτομο την ικανότητα να ασκεί «καλή κρίση» όταν αντιμετωπίζει δύσκολες και απαιτητικές καταστάσεις. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι η ανάπτυξη της συγκεκριμένης περιοχής του εγκεφάλου δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως μέχρι την ηλικία των 25 ετών. 

Στις λειτουργίες που διαμεσολαβούνται από τον προμετωπιαίο φλοιό

συνειρμικές σκέψεις, σχετικές με την θάλασσα του κόσμου

ο άγιος, συμπύκνωσε λιτά την διάβαση της θάλασσας του κόσμου στο παραπάνω σχήμα (δεσμό). 

Με το στώμεν καλώς του αρχ.Μιχαήλ οι δαίμονες ακινητοποιήθηκαν όπου βρέθηκαν. Άλλοι στο υγρό στοιχείο, άλλοι στο χοϊκό, άλλοι στον αέρα (τα εναέρια τελώνια) κι άλλοι στο πυρ.... 

Ο άνθρωπος, εμπεριέχων όλα αυτά τα στοιχεία (ΓΗ-ΥΔΩΡ-ΠΥΡ-ΑΗΡ και πεμπτουσία ΑΙΘΗΡ) καλείται να ''καθαρίσει'' δι ευχών την φύση του από όλα αυτά. Έτσι, ο δρόμος προς την κατά Θεόν ελευθερία (και την εντός ημών βασιλεία), πρέπει να περάσει νικηφόρα και από την γη (την σάρκα και κοσμικό φρόνημα) τον δυσώδη αέρα (αμαρτία και ανομία, δια του οξυγόνου προσευχής), αλλά και το πυρ του κόσμου, δια του άλλου πυρός XC... ώστε να νικηθεί όλη η παλαιά κτίσις προκειμένου μεθέξουμε της καινής.

Κατάσταση εφικτή ΜΟΝΟ δια Της Θεοτόκου, που εμφάνισε νέα κτίση [με ουράνια, άφθαρτα ''στοιχεία'' τον ίδιο Τον Χριστό, ως γη, τροφή, ως ύδωρ, λάλον ύδωρ, ως αέρα (ορθοδοξία) και ως πυρ κοινωνίας και επικοινωνίας (ευχής και προσευχής)] .... Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης… Την Μεσσίτρια, που σαν κλίμαξ επουράνιος κατέβη Ο Θεός και σαν γέφυρα μετάγει τους εκ γης προς ουρανόν. Την τα εναντία εις ταυτό αγαγούσα... Την ολκάδα των θελόντων σωθήναι (9), αλλιώς θα κατελχθούμε (6) , σαν από ρουφήχτρα 12 μυστηριώδεις δίνες, αυτογνωσία, κοσμογνωσία και θεογνωσία. 

Ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία [όπου, ο π. Ἰωάννης Ρωμανίδης σημειώνει: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ" ... "Λοιπόν, ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ. Γι' αὐτὸ καὶ λέμε στὴν Ἐκκλησία «Εἰρήνη πάσι», διότι ἔτσι ἔχει τὴν εἰρήνη. «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμὶν» (Ἰω Ιδ’, 27). Καὶ ὅταν λέει ὅτι σᾶς δίδω εἰρήνη, σημαίνει ὅτι σᾶς δίδω Πνεῦμα ἅγιον, προσευχὴ στὴν καρδιά, καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος εἰρηνεύει, ἔχει τὴν δικαίωση. Ἔχει τὴν καταλλαγὴ μὲ τὸν Θεό. Ἀρχίζει νὰ γίνεται φίλος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ μετὰ στὴν θέωση εἶναι 100% πλέον φίλος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλεύθερος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φθάνει στὸ νὰ ἀπαλλαγεῖ, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν συμφεροντολογία, ὅπως στὴν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν κατάσταση τῆς Θεώσεως ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία καὶ τὰ.... στοιχεῖα τῆς φύσεως, διότι τρέφεται ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Θεὸ... (1)

...αμήν περνώντας δι ευχών και ενεργείας Της Θεοτόκου από τα κάτω ύδατα στα άνω, όπως υμνείται στον παρακλητικό Της η Παναγία πορταΐτισσα: ... Χαίρε πύλη, και γέφυρα και κλίμαξ, εκ θανάτου προς την αθανασίαν, δι΄ης χωρούμεν διαπεραιούμενοι, την υγράν του βίου θάλασσαν και γήθεν, υψούμεθα προς πόλον.

καθώς... και υποβρύχιο νουν (κάτω των υδάτων) διαθέτουμε και με αυτόν κοσμικώς λειτουργούμε... Ὡς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ γέγονα, Δέσποτα, Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὑποβρύχιον νοῦν· ἀλλὰ βοήθησόν μοι. (από τον μεγάλο κανόνα) 

...με τον καθένα μας, στο πρόσωπο του απ.Πέτρου (την πράξη) να κράζουμε καταποντιζόμενοι στην θάλασσα του κόσμου, Κύριε σώσον με (Ματθ.ιδ'30) 

Ὅτι τὸ πέλαγος πολύ, τῶν παραπτωμάτων μου Σωτήρ, καὶ δεινῶς βεβύθισμαι ταῖς πλημμελείαις μου, δός μοι χεῖρα σῶσόν με, ὡς τῷ Πέτρῳ ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με.

ή όπως αναφέρεται στο ειλητάριο του αγ.Ιωάννου δαμασκηνού: ...Ναυτιών τώ σάλω, τών βιωτικών μελημάτων, συμπλόοις ποντούμενος αμαρτίαις, καί ψυχοφθόρω θηρί προσριπτούμενος, ως ο Ιωνάς Χριστέ βοώ σοι.

αμήν δι ευχών του πρωτοκορυφαίου και του πρωτοκλήτου και πάντων των αγίων, εξαιρέτως Της Θεοτόκου, η ανέλιξις... ομόρροπο της έλξεως του ΑΔΑΜ από Τον Κύριο κάθοδο εις άδην και ανάσταση... (4) 

Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου

Ὁ ὅσιος Νήφων προσευχόταν πάλι μία μέρα, ὅταν ὁ νοῦς του πῆγε στὸν θάνατό του καὶ στὴν ἀναχώρησή του γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Κι ἐνῶ συλλογιζόταν ἐκείνη τὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ ὥρα, ἔπεσε σὲ ἔκσταση.

Βλέπει τότε μία μεγάλη θάλασσα, ὅπου κολυμποῦσαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι. Ὅλοι ἔδειχναν πὼς ἀγωνίζονταν νὰ φτάσουν σὲ κάποιαν ἀκτή, ποὺ βρισκόταν ἀπέναντι, ἀρκετὰ μακριά. Μερικοὶ ὅμως, καθὼς κολυμποῦσαν, σήκωναν στοὺς ὤμους τους τεράστια φορτία – πέτρες, λάσπη, ξύλα, στάχτη, μπακίρι, χρυσάφι…, ὅλα τὰ ὑλικὰ τοῦ κόσμου. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς – ἀλίμονο! – πνίγονταν κάτω ἀπ’ τὸ βάρος τοῦ φορτίου τους. Ἄλλοι πάλι σήκωναν μικρὰ φορτία, κολυμπώντας ὅμως μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Κι ἐνῶ οἱ ταλαίπωροι βούλιαζαν, πρόσθεταν συνέχεια βάρος στὸ φορτίο τους, ὥσπου πνίγονταν κι αὐτοί!

Ἡ θάλασσα ἦταν φουρτουνιασμένη. Κι ὁλόγυρά της βασίλευε σκοτάδι πηχτό. Παγωνιὰ καὶ φόβος παντοῦ.

Ἀρκετοὶ κολυμβητὲς δὲν εἶχαν φορτία. Ὁρισμένοι προχωροῦσαν σταθερὰ πρὸς τὴν ἀκτή, περνώντας ἄνετα μέσ’ ἀπὸ τὰ κύματα. Ἄλλοι ὅμως, ἐκεῖ ποὺ κολυμποῦσαν,

η υπομονή, η πίστη, ο σταυρός και η βασιλεία…

Επιμένουν οι άγιοι πατέρες μας, ότι μνήμη και τιμή αγίου, είναι η μίμησις του αγίου. 

ΑΝ συντασσόμαστε με Τον Χριστό, τότε η καθημερινότητά μας, ενέχει σε σπόρο και σε μικρογραφία ‘’μαρτύρια’’ συνειδήσεως, πνευματικά, ενίοτε και φυσικά. Τότε οι θλίψεις έχουν νόημα και αποκτούν με την υπομονή, πίστη, σταυροφορία, μια άλλην προοπτική. 

Εκ των μακαρισμών…. 5 μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν.

Υπομονή και ελπίδα που απεργάζονται κατά Θεόν πραότητα, απαραίτητη για την κληρονομία της γης. Κι οι σταυρωτές θέλουν να κληρονομήσουν την κάτω γη, οι δε σταυρούμενοι την άνω. […38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. (Ματθ.κα’)]. 

Κι επειδή η σταύρωση (Ανθρώπου και ανθρώπων) τελεσιουργείται στο βάθος της καρδίας, είναι ανάλογο των έξω άπαξ ιστορικά συμβάντων: … …15 οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. (Ιωαν.ιθ’). … ευθέως (ι) ψυχικά (ακολουθών κεντρομόλο (Ι, Ιησού) ή φυγόκεντρο Ι ι’ τάγμα δαιμόνων) και σωματικώς ελικοειδώς (θ) ως αρετές (9) ή αμαρτίες (6) και πάθη. 

Μακάρι με το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι να διασαφηνιστεί και προσδώσει καθαρότητα στις έννοιες φιλοθεΐα και φιλανθρωπία και … μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; με παράλληλη διόρθωση λογισμών και ζωής… προς αγιασμό ψυχών και αγνότητα σωμάτων. 

8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 

Αμήν, καρδίαν καθαράν και πνεύμα ευθές….

Ο εν ημίν ήλιος….

Κάτω υπό ποίες συνθήκες εισχωρεί εν ημίν και πως ενεργεί πρακτικά… 

Εξ εσόπτρου και εν αινίγματι γνωρίζουμε. Νομίζουμε ότι αν βιωθεί η Του Χριστού γέννησις εν ημίν, εμείς είμαστε οι μεγάλοι, οι ώριμοι προς βίωμα και Ο Χριστός είναι Ο Μικρός (αναπεσών). Συμβαίνει όμως το ακριβώς ανάποδο. Όταν γεννιέται εν ημίν ο Χριστός, τότε ακριβώς γεννιόμαστε (αναγεννιόμαστε) εμείς εν XC. 

Από τον 2ο κι όλας ψαλμό: …. Εγὼ δὲ κατεστάθην βασιλεὺς ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐπὶ Σιὼν ὄρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ διαγγέλλων τὸ πρόσταγμα Κυρίου. Κύριος εἶπε πρός με· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε. αφού φυσικά προηγηθεί σαν προϋπόθεση η μακαρία έξοδος (1) (από τον κόσμο και αίγυπτο και είδωλα) …Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός. (ψαλμ.1^ος) 

Μας καθιστά βασιλείς στο όρος Σιών (στην καρδιά) εκείνη την ευλογημένη στιγμή της πνευματικής ενηλικίωσης (από νήπια σε υιό) που ακούγεται το … 6 ῞Οτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ. 7 ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ' υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ … χαρίζοντάς μας τότε την πραγματική ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Ο άγιος Πορφύριος είπε…. Ἄρχισα νά βρίσκω τόν χῶρο τῆς καρδιᾶς, τό κέντρο τῆς

το εν ημίν Θαβώρ

Λένε οι άγιοι, πως παρότι τα θεία γεγονότα συνέβησαν άπαξ, αυτά παρατείνονται στους αιώνες και για την δική μας μετοχή, κατά τάξη και ετοιμότητα. Όσο δυνάμεθα, όσο χωρούμε.   

Ο Κύριος, δεν έκανε κάτι διαφορετικό απότι ήταν πάντα. ΦΩΣ. Στην θεία Μεταμόρφωση, μεταφέρει το θαύμα στον άνθρωπο και  διανοίγει οφθαλμούς και καρδία να δουν κατά την χωρητικότητα οι πρόκριτοι μαθητές την δόξα Θεού. 

‘’Μεταμορφώνεται’’ με παραστάτες τους προφ.Ηλία και προφ.Μωυσή. Είναι οι ίδιοι παραστάτες και της δικής μας μεταμόρφωσης σε τέκνα Φωτός. 

Πρόκριτοι μαθητές νοούνται οι τηρούντες τις θείες εντολές (στον πόδα και επόμενοι του απ.Πέτρου) οι τηρούντες αγνότητα σώματος και ψυχής (απ.Ιωάννης ο αγαπημένος μαθητής) και οι έχοντες προαίρεση μαρτυρίου και θυσιών (απ.Ιάκωβος). Μακάρι οι ίδιοι οι μαθητές, στην δόμηση του εν ημίν ναού, να προσθέτουν χάρι εκ της προαιρέσεώς τους… 

Συνέβη σε όρος υψηλόν, συμβαίνει σαν με ομόκεντρους κύκλους και σε άλλους ‘’τόπους’’. Στο όρος Σινά με τις δύο αντίστοιχες κορυφούλες. Στην μία όπου 

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις. Συνοδοιπορία από την εκτός Πόλι στην εντός….

«Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην.»

Στο analogion γράφει…. Μου θυμίζει την εξήγηση που έδιδαν μερικοί άνθρωποι του λαού στην Κωνσταντινούπολη για το εξαποστειλάριον "Χρυσοπλοκώτατε πύργε …" Έλεγαν, δηλαδή, ότι - τάχα - κάποιος ύπόδουλος Έλληνας, που έβλεπε την Κωνσταντινούπολη από μακριά, έφτειαξε αυτόν τον ύμνο για να εκφράσει την κατάπληξή του πώς η Βασιλίδα των πόλεων τώρα ήταν η έδρα του δεσπότου (σουλτάνου) και τον γαλουχούσε! 

(από το ίδιο site διαβάζουμε….) Γράφει ο π. Κωνσταντῖνος Καλλίνικος [που γεννήθηκε στά Ἀλάτσατα (πόλη τῆς Μ. Ἀσίας κοντά στήν Σμύρνη) τῷ 1870 καί ἐκοιμήθη στό Μάντσεστερ τῆς Ἀγγλίας, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος, τῷ 1940] τά ἑξῆς: …«Κατά τινα συμπαθῆ παράδοσιν, τὰ ἐξαποστειλάρια τοῦ μεγ. παρακλητικοῦ κανόνος ἦσαν κατ᾿ ἀρχάς τρία· ἀλλ᾿ εἰς ταῦτα ἀκολούθως προσετέθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ τὸ δ΄ ἐξ ἀφορμῆς τοιᾶςδε. Ἀρχιερεὺς ἐκ τῶν πολλῶν ἐκείνων ἀνωνύμων μαρτύρων, ὧν βρίθουσι τὰ μαρτυρολόγια τῶν νεωτέρων μας χρόνων, συνελήφθη τῇ κελεύσει τοῦ τυρράνου καὶ ἀπήγετο εἰς θάνατον. Φθάσας δὲ εἰς τὴν