‘’…πάντα μοι έξεστιν, αλλ΄ού πάντα συμφέρει’’ (Κορ.Α΄στ’12). (δηλαδή, όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν με συμφέρουν τα πάντα…).
Μια φορά ο Άγιος Συμεών ο δια Χριστόν σαλός, φιλούσε τα σκαλοπάτια ενός πορνείου, προκαλώντας τους ανθρώπους σε αμηχανία ή ακόμη και σε αναστάτωση και ύβρι. Τους εξήγησε, πως ο τόπος αυτός (τα σκαλοπάτια) είναι ιερός, επειδή εκεί πέφτουν τα δάκρυα από τους φύλακες αγγέλους, όσων ανθρώπων προχωρούν στην αμαρτία. Μένουν οι άγγελοι εκεί έξω, στενοχωρούμενοι, σε απόσταση και δεν τους συνοδεύουν.
Ενώ λοιπόν υπάρχουν πολλοί δρόμοι και μονοπάτια επί της γης, όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, έχουν μία προβολή και αναλογία στα πνευματικά, στην κλίμακα μεταξύ γης και ουρανού. Εφόσον η κάθε μας ελεύθερη επιλογή, έχει ιδιαίτερη πνευματική βαρύτητα, τελικά ή μας πλησιάζει ή μας απομακρύνει από τον Άνθρωπο, που είναι το τέρμα και ο σκοπός κάθε ανθρώπου.
Η πορεία της ζωής μας (αγαθή ή πονηρή) πάνω στους πολλούς φυσικούς δρόμους και επιλογές, αντανακλά (και αμφισήμαντα καθορίζει) τη θέση μας σε μια κλίμακα, στον ένα και μοναδικό Δρόμο, από τη γη προς τον ουρανό.*
Εικ.1 Η θεία και ουρανοδρόμος κλίμαξ.
Πάνω σε αυτόν τον ‘’αόρατο’’ για τα φυσικά μας μάτια, δρόμο, συνοδοιπορούμε με αγγέλους φωτεινούς και σκοτεινούς. Οι φωτεινοί μας βοηθούν στην άνοδο και αντίθετα οι σκοτεινοί,
