…Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον
καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. (Ματθ.ε’17)
Δεν
καταργείται η φύση και ο νόμος. Πληρούται / συμπληρούται και ανάγεται εκ της
γης στον ουρανό. Από το καλώς λίαν στο άριστα και τέλεια. Κάποιοι, από
υπερβάλλοντα ζήλο, δυστυχώς προσπερνούν αδιάκριτα και καταργούν την φύση και
τους λόγους, που ο ίδιος Ο Λόγος προσφέρει χωρίς ασυνέχεια, ως διάλογο μεταξύ
Αυτού και του πλάσματός Του, για την σωτηρία του.
Αυτό
που καταργείται είναι το παραφυσικό και σκιώδες που αναμείχθηκε με την φύση και
την βρώμισε. Η ασθένεια, το ε-γώ. Ο ασθενής αναρρώνει, ο τεθανατωμένος τη
αμαρτία ζωούται δια των (ισχυόντων) μυστηρίων και μυστικώς με το ελθέ και
σκήνωσον εν ημίν...
Πάσχα
είναι πέρασμα κι αν Αυτό δεν αποδώσει ως πλήρωση, τον όλο νόμο έως κεραίας
(κατά τάξη και ετοιμότητα στον καθένα προσωπικά) δεν αρχίζει η ‘’ανάληψις’’ και
πραγματική έξοδος (πάσχα) από τη γη στον ουρανό.
