επί του πρακτέου η ανάσταση

Η πρόταση ανάστασης, δεν είναι μια περιορισμένη χρονικά θρησκευτική γιορτή (σαν πάσχα), που μόνο τότε (40ήμερο χαιρετιόμαστε με το Χριστός Ανέστη) αλλά τρόπος ζωής που αφορά όλον τον κύκλο ενιαυτού, όλον τον κύκλο βιολογικής ζωής… Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν. 

‘’παράλληλα’’ για τον καθένα μας στο πρόσωπο του απ.Πέτρου, που άγγελος πατάσσει την πλευρά αυτού και παραινεί τον αλυσοδεμένο απ.Πέτρο ανάστα εν τάχει… τον  φυλασσόμενο από τον ηρώδη (δερμάτινο) … ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν… (Πραξ.ιβ’), έτσι πατάσσει και την δική μας πλευρά ο φύλακας άγγελός μας… αφού ο απ.Πέτρος αντιστοιχεί στην πρακτική, σε σχέση (και συνδυασμό) με τον απ.Ιωάννη που δηλώνει την θεωρία… 

Καλούμαστε να βιώσουμε σαν πράξη αυτό που ο απ.Πέτρος βίωσε… (και ενθυμούμαστε την 16 Ιαν)… ‘’Σήμερον’’ ο σιδηροδέσμιος απ.Πέτρος από τον ηρώδη (που κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή ερμηνεύεται ως δερμάτινος) λύεται θαυμαστά από τον άγγελο, ο οποίος στο ειλητάριό του γράφει : ‘’ανάστα εν τάχει’’ … αμήν βάζοντας αρχή λύσης δεσμών, αρχή αναστάσεως, παρά την φαινόμενη ‘’ελευθερία’’ μας και κινητικότητα χωρίς ‘’σιδηρούς’’ περιορισμούς (η ψυχούλα μας το ξέρει… μακάρι να την ακούσουμε και εργαστούμε για την πραγματική ελευθερία της)…

Όμοια σιδηροδέσμιος είναι και ο δίκαιος Ιωσήφ ο πάγκαλος, φυλακισμένος από τον φαραώ στην αίγυπτο (κόσμο). Όμοια σιδηροδέσμια είναι η πράξη του καθενός μας (αλλά και η θεωρία αν δεν έχουμε ορθόδοξο φρόνημα και πίστη).  

πότε αρχίζει η ανάστασις, πως συντελείται και πότε τελειούται…

Κατά τους αγίους, η ΠΔ είναι η σκιά της ΚΔ. Σε αυτήν (ΠΔ) διαβάζουμε περί αναστάσεως του ανθρώπου, από το μηδέν στο είναι, κατάσταση που επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Για αυτήν την ανάσταση… αναφέρεται ότι… 25 ῎Εγνω δὲ ᾿Αδὰμ Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱόν, καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἐξανέστησε γάρ μοι ὁ Θεὸς σπέρμα ἕτερον ἀντὶ ῎Αβελ, ὃν ἀπέκτεινε Κάϊν. (Γεν.δ’)

Υπό αυτήν την έννοια ο όρος ανάσταση ‘’διευρύνεται’’ από αυστηρά ορθόδοξη σε πανανθρώπινη, αφού η αρχή της εντοπίζεται στην ανάσταση σπέρματος, εις άνθρωπον και την μετάβαση από την αταξία, αμορφία, χάος, σε τάξη και ζωή.

Έτσι κι αλλιώς, ΑΔΑΜ πλην της έννοιας του πήλινου που του προσδίδεται, τα αρχικά του, δηλώνουν την πρώτη τάξη και υγιή προσανατολισμό του προσώπου του προς τον Δημιουργό του [ΑΔΑΜ – Ανατολή Δύση Άρκτος (βορράς) Μεσημβρία (νότος)]. 

Αυτή η ‘’ανάσταση’’ είναι κάθε κατά φύσιν δημιουργία (και πλάσις). Όχι μόνο τότε τω καιρώ εκείνω στην γένεση, αλλά με κάθε γέννηση. Επειδή όμως η τρεπτότητα της φύσης μας πολλές φορές μας διολισθαίνει από την τάξι στην αταξία, χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το φως, η ανάσταση είναι εκείνη η διαρκής δύναμη

φυσική και πνευματική αναγωγή στο… εάλω η πόλις

Η ιστορία διδάσκει… μόνο που αυτή, συνήθως γράφεται από τους νικητές, οπότε, για νάχει κάποιος αντικειμενική άποψη, πρέπει να ανατρέξει και σε άλλες πηγές, ειδικά από αυτούς που ήταν παρόντες στα ιστορικά συμβάντα ή έχουν αντικειμενικότερη (και ισορροπημένη) άποψη. Κι αφού οι απόψεις διΐστανται, επιβάλλεται να ανεβούμε λίγο πιο πάνω, για νάχουμε έποψη. 

Η ιστορία διδάσκει, αλλά ο κόσμος βγάζει τα δικά του συμπεράσματα, την εκλαμβάνει όπως τον συμφέρει, διαβάζοντάς την όπως θέλει. 

Η μετάφραση ακόμη και παράφραση της ιστορικής αλήθειας έχει αφορμή τους σκοπούς του καθενός, για να δικαιολογήσει την στάση ζωής του, προσπαθώντας να είναι ή να δείξει ισχυρός. Μεταξύ όμως του είναι και του φαίνεσθαι χάσμα μέγα.  

Έτσι, μεταξύ των ανθρώπων που γράφουν ιστορία παρεμβαίνει στον χρόνο γράφοντας την δική Του ‘’ιστορία’’ και Ο Άνθρωπος. Όχι απλά ως επόπτης πανταχού παρών, και από παθητική μακράν απόσταση, αλλά ως τα πάντα πληρών, ενεργών (1). 

Κι οι άνθρωποι, χωρισμένοι σε δύο άκρα, γράφουν την ιστορία των καθοδηγητών τους… ή Του όντως Ισχυρού και Νικητού που πάν γόνυ (επουράνιο, επίγειο και καταχθόνιο) θα κάμψει ή του απανθρώπου που μοιάζει με ισχυρός υποκινώντας μίσος, έχθρα μεταξύ ανθρώπων, κατακτήσεις επιγείων αγαθών που είναι και η αιτία πολέμων ως ειδωλολατρεία και πλεονεξία, οι μεν με φωτεινό πρόσωπο προσανατολισμένο στον ήλιο και ουρανό, οι δε με σκοτεινό πρόσωπο, προσανατολισμένοι στην γη... κατά τον προσανατολισμό προσώπου και καρδιών προς τι ο καθένας θεωρεί ''θησαυρό''... προσανατολισμός καρδιών…. Από τη μία τα άγια από την άλλη, έξω από τα τείχη, (και εκεί να μείνει) η μαγεία... όπως και παραινεί ο αγ.Εφραίμ κατουνακιώτης... «Ο Θεός όλα τα ανέχεται, αλλά τη μαγεία… μακρυά».

Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αν κάποιος Τον δεχτεί, Ο Ίδιος και οι άγιοί Του

Πῶς νιώθει κανείς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα του Ἄγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός Ἀρχιεπισκόπος Κριμαίας

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατῆλθε μὲ τρόπο ὁρατὸ καὶ ἀναπαύτηκε πάνω σὲ καθένα ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους μὲ τὴν μορφὴ πύρινων γλωσσῶν. Γιὰ ποιὸ λόγο ἦταν ἀπαραίτητο αὐτό; Ἀκριβῶς γιὰ νὰ μάθει ὁ κόσμος, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατέρχεται στοὺς ἀνθρώπους.

Στὶς μεγάλες καὶ τρομερὲς ἐκδηλώσεις τῆς φύσης, βλέπουμε τὴν ἰσχυρὴ δύναμη τῶν στοιχείων τῆς φύσης. Στὸν τυφῶνα, ὁ ὁποῖος ἀφανίζει ὅλα ὅσα βρίσκονται στὸ δρόμο του, βλέπουμε τὶς φοβερές, βλέπουμε τὶς μεγάλες δυνάμεις τῆς φύσης. Στὸν φοβερὸ σεισμό, ὅταν θὰ ἀνοίξει διάπλατα ἡ γῆ καὶ θὰ γκρεμιστοῦν, ὡσὰν χάρτινα σπιτάκια, οἱ μεγάλες πέτρινες οἰκοδομές, θὰ δοκιμάσουμε τὴ μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ δύναμη τῆς φύσεως.

Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαίρετο περιστατικὸ τῆς καθόδου τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου στοὺς

Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού

Η δύναμη του Σταυρού του Χριστού, αχ, αν γνώριζαν όλοι οι χριστιανοί τί θησαυρό έχουν εν Όνόματι του Χριστού και τί μέγα όπλο εν τω Σταυρώ του Χριστού!

Τῇ Ϛʹ (6ῃ) τοῦ μηνὸς Μαρτίου, ἡ Εὕρεσις τοῦ Τιµίου Σταυροῦ καὶ τῶν Τιµίων Ἥλων (Καρφιῶν) τοῦ Χριστοῦ παρὰ τῆς Ἁγίας Ἑλένης (326)

Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Δίδωσιν ἡμῖν Ἑλένη ταύτην χάριν,
Βλέπειν τὸ σῶσαν ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ξύλον.
Στίχοι Εἰς τὴν εὕρεσην τῶν Τιμίων Ἥλων
Φανέντες ἧλοι Βασιλεῖ, τοῦ μὲν κράνους,
Ἄγαλμα κεῖνται, τοῦ χαλινοῦ δὲ κράτος.

Ύμνος στον Τίμιο Σταυρό Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ό Σταυρός της σωτηρίας, αιματοβαμμένος,
γιά χρόνο πολύ θαμμένος ήταν στο σκοτάδι σαν σε τάφο!
Προς χάριν σου, Τίμιε Σταυρέ, ένας Ήρωας κατοίκησε στο σκότος επί τρεις ημέρες Και συ, τριακόσια χρόνια θαμμένος έμεινες κάτω από το χώμα. Ό Κύριος, αφού απελευθέρωσε τούς προπάτορες άπ’ τον Άδη, ηγέρθη και συ, Σταυρέ, όταν η ελευθερία βασίλεψε στην Εκκλησία, υψώθηκες.
Μετά την έγερσή Του ο Κύριος παρέμεινε γιά λίγο χρόνο επί της γης και σύ έλαμψες γιά καιρό επί τούς πιστούς της γης.