Η ‘’εορταζόμενη’’ κοσμικώς μέρα του ‘’π’’, συμπίπτει με την ορθόδοξη εορτή του αγ.Βενεδίκτου (3.14 ή 14/3). Κι οι δυο ''εορτές'' με προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να δώσουν λόγους και καλές αφορμές ολοκλήρωσής μας και επίγνωσης Αληθείας. Γιαυτό η προσέγγιση και ο συνδυασμός.
Συμπίπτει φέτος αλλά και πολλές χρονιές, η εορτή τους να είναι ένας κόμβος, μια ημερομηνία, μια στάση (για φιλοσόφηση) στην όλη πορεία και κίνησή μας, προς την Ανάσταση. Είναι η μεγάλη τεσσαρακοστή μια περίοδος ειδικά αφιερωμένη στην προσευχή και νηστεία, όπου πολλοί χριστιανοί εκμεταλλεύονται τα σταυροειδή ‘’σημεία’’ και εφόδια που χρειάζεται κάποιος για να περάσει από τον ένα χώρο (στάσεως και επαναστάσεως κατά του Θεού και τελευταίο προς τα κάτω ουρανό) σε χώρα αναστάσεως.
Η κίνηση του ισραήλ (νους ορώμενος τω Θεώ) στην
έρημο, προτύπωσε εν σκιά την έξοδο από την δουλεία, με στόχο τους αγίους τόπους (και κάτω ιερουσαλήμ). Αναπτυσσόμενη η σκιά στα μετά και με Χριστό, για την ελευθερία μας, θέλει την αποξένωσή μας από το κοσμικό φρόνημα (νοητή αίγυπτο και φαραώ) και εκδίωξη του
γένους των δαιμόνων… με διαχρονικό εφόδιο το… 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.
(Ματθ.ιζ’).
Είναι ο πύρινος στύλος (|) και η σκέπη (-) του κόσμου (πάλι σταυροειδώς, στον τύπο της Θεοτόκου) που χαιρετάτε καθ’όλην την διάρκεια της μεγάλης τεσσαρακοστής, όπως και η σταυροπροσκύνηση (στο μέσον της, γ’ νηστειών) που απεικονίζει κάπως συμπυκνωμένα την όλη διέλευση των 40 ετών που ο παλαιός ισραήλ περιπλανιόταν στην έρημο, κι εμείς την θάλασσα της ζωής [εξού και τα 40, μ' Κύριε ελέησον, προς διάβαση από το 4 στον Νου του Θεού (0)].
Βάδιζαν εκείνοι, βαδίζουμε κι εμείς … "Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με την ίδια σκόνη και ''πλένεται'' πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και
