πότε αρχίζει επί του πρακτέου η ανάληψις…. και πως τελειούται

ᾌσωμεν πάντες λαοὶ τῷ ἐπὶ ὤμων Χερουβὶμ ἀναληφθέντι, μετὰ δόξης Χριστῷ, καὶ συγκαθίσταντι ἡμᾶς ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός, ᾠδὴν ἐπινίκιον, ὅτι δεδόξασται. 

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε, Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν. 

Αγιογραφείται η ανάληψη, ως ανάβαση μετά σώματος από την γη στον ουρανό. Αφορά ‘’ειδικά’’ το σώμα, αφού πνευματικά, ποτέ δεν αποχωρίστηκε Του Πατρός. Επί του πρακτέου, η ανάβαση του ‘’σώματος’’ ξεκινά ακόμη από πιο κάτω κι είναι προϋπόθεση, μαζί με όλες τις δεσποτικές και θεομητορικές εορτές, για την τελική ‘’σημερινή’’ που εορτάζουμε. 

Όπως το ασανσέρ που μας ανεβάζει όχι μόνο από την γη προς το υπέργειο και τους άνω ορόφους και τέρμα (πεντηκοστή, ως φωτισμό και θέωση) αλλά παραλαμβάνοντάς μας από το υπόγειο, έτσι και η ανάληψη φυσικά και δεν εξαντλείται σε μια χρονικά περιορισμένη γιορτή, αλλά στην διάσταση που της αρμόζει, ως διαμπερής. Από το τέρμα του βάθους και σκότους έως τον πλήρη φωτισμό. 

Οἱ Ἄγγελοί σου Κύριε, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγον· Ἀνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε βλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτός ἐστι Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ' ὑμῶν εἰς

Άφθαρτο το ους και η χείρ του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Η τίμια κάρα του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Κάποτε στην Κωνσταντινούπολη ένας άνδρας είχε κανονίσει μια συνάντηση με τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο Ο γραμματέας του αγίου, όταν πήγε να αναγγείλει την άφιξη του, τον βρήκε απασχολημένο με κάποιον άλλον

άνδρα, ο οποίος ήταν σκυμένος κοντά στο αυτί του αγίου και του υπαγόρευε κάτι, ενώ ο άγιος έγραφε σε χαρτί αυτά που άκουγε.

Ο γραμματέας δεν θέλησε να τους ενοχλήσει και είπε στον επισκέπτη να περιμένει. Κάθε φορά που πήγαινε, τους έβλεπε σε αυτή την εργασία.

Στο τέλος ο επισκέπτης αγανάκτησε και έφυγε. Όταν βρήκε τον άγιο μόνο, του ανέφερε για τον επισκέπτη που έφυγε.

Ο άγιος Ιωάννης τότε τον ρώτησε γιατί δεν τόν πέρασε αμέσως στο γραφείο και αυτός δικαιολογήθηκε ότι δεν ήθελε να τον ενοχλήσει στην 

για τον χρόνο και το βίωμα Του Άχρονου

Ο Αϊνστάϊν έλεγε πως αν γνώριζε την φύση του χρόνου όταν ήταν μικρός, θα γινόταν ρολογάς, γιατί έτσι όπως μας έχει προσφερθεί ο χρόνος, είναι μόνο για τα ραντεβού μας και καμμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα της διάστασης του χρόνου.

Ο χρόνος διαστέλλεται, συστέλλεται και μηδενίζεται. ΑΝ μας ενδιαφέρει η νίκη του χρόνου και η μετάβασή μας στο άχρονο και το βίωμα του Αχρόνου, από τώρα, υπερσκελίζουμε τις διαστολές και συστολές και ασχολούμαστε σοβαρά με τον μηδενισμό… Ο χρόνος μηδενίζεται με την αυτοσυγκέντρωσή μας.

Όταν όμως ο χρόνος μηδενιστεί, στο τετραδιάστατο του χωροχρόνου, ''αναλαμβάνει δράση'' ο χώρος μέσα στον οποίο έγινε ο μηδενισμός. Έτσι, με την ενασχόλησή μας, την αυτοσυγκέντρωσή μας σε χώρο φθοράς (χρήματα, δόξες, οτιδήποτε γήινο, ακόμη και φιλοσοφία...) το αποτέλεσμα των επιλογών μας θα είναι δυστυχώς ο πικρός καρπός: της αιώνιας φθοράς.