Η ιστορία διδάσκει… μόνο που αυτή, συνήθως γράφεται από τους νικητές, οπότε, για νάχει κάποιος αντικειμενική άποψη, πρέπει να ανατρέξει και σε άλλες πηγές, ειδικά από αυτούς που ήταν παρόντες στα ιστορικά συμβάντα ή έχουν αντικειμενικότερη (και ισορροπημένη) άποψη. Κι αφού οι απόψεις διΐστανται, επιβάλλεται να ανεβούμε λίγο πιο πάνω, για νάχουμε έποψη.
Η μετάφραση ακόμη και παράφραση της ιστορικής αλήθειας έχει αφορμή τους σκοπούς του καθενός, για να δικαιολογήσει την στάση ζωής του, προσπαθώντας να είναι ή να δείξει ισχυρός. Μεταξύ όμως του είναι και του φαίνεσθαι χάσμα μέγα.
Έτσι, μεταξύ των ανθρώπων που γράφουν ιστορία παρεμβαίνει στον χρόνο γράφοντας την δική Του ‘’ιστορία’’ και Ο Άνθρωπος. Όχι απλά ως επόπτης πανταχού παρών, και από παθητική μακράν απόσταση, αλλά ως τα πάντα πληρών, ενεργών (1).
Κι οι άνθρωποι, χωρισμένοι σε δύο άκρα, γράφουν την ιστορία των καθοδηγητών τους… ή Του όντως Ισχυρού και Νικητού που πάν γόνυ (επουράνιο, επίγειο και καταχθόνιο) θα κάμψει ή του απανθρώπου που μοιάζει με ισχυρός υποκινώντας μίσος, έχθρα μεταξύ ανθρώπων, κατακτήσεις επιγείων αγαθών που είναι και η αιτία πολέμων ως ειδωλολατρεία και πλεονεξία, οι μεν με φωτεινό πρόσωπο προσανατολισμένο στον ήλιο και ουρανό, οι δε με σκοτεινό πρόσωπο, προσανατολισμένοι στην γη... κατά τον προσανατολισμό προσώπου και καρδιών προς τι ο καθένας θεωρεί ''θησαυρό''... προσανατολισμός καρδιών…. Από τη μία τα άγια από την άλλη, έξω από τα τείχη, (και εκεί να μείνει) η μαγεία... όπως και παραινεί ο αγ.Εφραίμ κατουνακιώτης... «Ο Θεός όλα τα ανέχεται, αλλά τη μαγεία… μακρυά».
Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αν κάποιος Τον δεχτεί, Ο Ίδιος και οι άγιοί Του
