Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ…. προσέγγιση της αφετηρίας

…7 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν. (Γεν.β’)  

Διαβάζουμε στην πρώτη γένεση ότι Ο Θεός ενεφύσησε πνοή ζωής, ώστε ο άνθρωπος να γίνει ψυχή ζώσα. 

Διαβάζουμε στην γέννηση Χριστού (και νέου ΑΔΑΜ) και δι Αυτού αναγέννηση του κάθε ανθρώπου (υπό προϋποθέσεις) ότι Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ…. για να καταλήξει στο δόγμα του ‘’πιστεύω’’, εκ Πνεύματος Αγίου (στην θέση της θείας πνοής) και Μαρίας της Παρθένου (σαν αγνή γη). 

Δομείται ο ναός του Θεού, κτίζεται λιθαράκι λιθαράκι το Σώμα Χριστού δια Της Θεοτόκου (σαν πρόσωπο) πρώτα ως θείο έμβρυο, γνωριζόμενο ως ρίζα* (υπό γης) με το γενεαί δεκατέσσαρες...  για να αποδώσει άνθος και καρπό με την γέννηση, Τον Χριστό. 

Η πορεία από τον Ευαγγελισμό (σύλληψη) έως τα Χριστούγεννα, 9 μήνες μετά, είναι συμπυκνωμένα μέσα στον κύκλο ενιαυτού. Είναι μια ελικοειδής ανοδική σπείρα, που από την ώρα που θα συλληφθεί Ο Κύριος εν ημίν, έως ότου γεννηθεί, βαδίζεται από τον καθένα σε πολλούς χρόνους, εν συνειδήσει κι όχι αυτοματικοποιημένα όπως συμβαίνει στην φυσική γέννα, αν μάλιστα δεν είναι και έργο ζωής**. Μακάρι να εργαζόμαστε να τελεσφορήσει αυτό, μην μείνουμε έξω

Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί

Ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ, καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστὲ, εκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας…

Νομίζω πως είναι γνωστό (σχεδόν) τοις πάσι, πως η Ορθοδοξία βιώνεται και πως  φυσικά δεν εξαντλείται στην ‘’γνώση’’ των εξωτερικών ιστορικών συμβάντων, όπως συμβαίνει με άλλες προσεγγίσεις του Θεού.

Με γνώμονα το: ότι και πάντες οι Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεοτόκω παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυτοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και μητέρες αυτού χρηματίζουσιν (άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος) κομβικό σημείο παρουσίας Του Κυρίου στον κόσμο μας που σηματοδοτεί και την δική μας παρουσία εν Αυτώ, είναι η καλή μας Παναγία*, ως απαραίτητη γόνιμη ρίζα (Ιεσσαί) που εξ Αυτής

γενεαί δεκατέσσαρες...

Η όλη Δημιουργία κατά την Γραφή, ήταν καλή λίαν. Ο τέλειος Θεός, μας έδωσε το ύψιστο αγαθό, την ελευθερία. Είναι φυσικό όταν κάποιος την κακοχρησιμοποιεί, να μην πετυχαίνει τις προδιαγραφές που έχει. Έτσι, μετά την πλάση και δημιουργία και στάση (επανάστασή) μας κατά του Θεού, και έκπτωση από το μέσα στο απέναντι και κατόπιν στο κατέναντι, μας δίνει από ΑΓΑΠΗ, την ευκαιρία για την ανά-πλασή μας, ανα-δημιουργία και ανά-στασή μας.

Κι ο τρόπος, είναι, ανάλογος. Ανάλογος, αλλά αναβαθμισμένος, ώστε να αφήσει σαφή ίχνη από την παραφύση (παρούσα κατάσταση) προς την Υπερφύση, μέσω της Φύσης. Κλίμακα από το παράλογο δια του λογικού, στο Υπέρλογο, μετέχοντες μυστικά και μυστηριακά στα Μυστήρια Του Θεού. Αφού ο άνθρωπος απαρτίζεται από δύο μέρη, για την οικονομία του Θεού ενσάρκωσης του Λόγου, λαμβάνει με τα ίδια Του τα χέρια ‘’λάσπη’’ φύραμα εκ γης (γενεές εξ ανθρώπων) και αντί της θείας πνοής, ενεργεί το Πνεύμα το Άγιο – Θεός (τρίτο ομοούσιο Πρόσωπο), ώστε να επιτελεστεί το εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Αν ήταν ΜΟΝΟ από γόνο ανθρώπων, θα ήταν άνθρωπος και άρα (κατά κάποιο