εθελουσία πνευματοκατάληψη.... εθελούσια δαιμονοκατάληψη...

(με αφορμή την πρωτομαγιά, αλλά και τις ερχόμενες εκλογές. Η επιλογή του καθενός, είναι θέση και στάση ζωής... και ως σύνολο, ακουμπά και τα χρονικώς προσεγγιζόμενα θέματα).  

Όπως εύστοχα σκιτσογραφήθηκε, παραδίδουμε τον εαυτό μας, τον σταυρό μας... την ψυχή μας, την ειρήνη μας, τον μεταβολισμό μας ... ελεύθερα, σε όποια αρχή επιθυμούμε. Εκ της παραστάσεως, η ''απόλυτη εμπιστοσύνη'' στους εγνωσμένους αντιθέους και απανθρώπους άρχοντες του κόσμου, είναι σίγουρο πως όλα γίνονται για να μας ορίζουν (ελέγχουν και επηρρεάζουν) αποδεχόμενοι ό,τι μας ταΐσουν... πνευματικά και σωματικά.... 

Από τον καθένα εξαρτάται, η εστίαση και εστίαση…. γιατί σε ό,τι εστιάζουμε (ως νους και οφθαλμός, σε αυτά που μας δείχνουν, με πειθώ και ιδίως με φόβο, καταφέρνουν δολίως για να μας χειραγωγούν….) αυτά και μας κάνουν το ‘’τραπέζι’’ (εστίαση). Ισχύει σε απόλυτο βαθμό (1), αλλά το πρόβλημα έγκειται αν πάρει αρνητικό πρόσημο και εθελουσίως δομούμε και ισχυροποιούμε, την αιχμαλωσία και ανευλεθερία μας… 

Αποδέκτης και ''χειριστής'' προς αντιμετώπιση όλων των εξωτερικών φαινομένων μέσα στο είναι μας που καλείται να ανταπεξέλθει νικητής, είναι ο τρόπος που εργάζεται του καθενός ο Μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός και κατά πόσο υγιής ή ασθενής είναι... μεταβολισμός, παράλληλα της λειτουργικότητος της ψυχής (υγιούς ή ασθενούς), γιατί ό,τι της δίνουμε αυτό αφομοιώνει και προς αυτό ομοιώνεται... Γιατί η ψυχή μοιάζει με τη μυλόπετρα; (Αββάς Κασσιανός). 

Μέσα στην θεώρηση ζωής και πράξη, η ''τροφή'' έχει σχέση με την πολιτική, αφού

εστίαση και εστίαση….

φαίνεται, πως τα ορώμενα είναι θέμα εστίασης οφθαλμού.

Μπορούμε να μείνουμε στο πλέγμα που μας φυλακίζει, αλλά μπορούμε και καλό θα ήταν, να το προσπεράσουμε. Άλλωστε, η ζωή σαν σε αθλητικό στίβο, δεν παρομοιάζεται και είναι πάντα μια κούρσα ταχύτητος 100 μέτρων, αλλά μπορεί να είναι και 110 με εμπόδια, ή ακόμη πιο χρονοβόρα με περισσότερες απαιτήσεις αντοχής και σαν 3 χλμ στιπλ… τα οποία ‘’πρέπει’’ να τα προσπεράσουμε, μην σκοντάψουμε σε αυτά και πολύ περισσότερο μην μείνουμε πεσμένοι.

μη μείνουμε ‘’πεσμένοι’’ στα φαινόμενα καλά αυτού του κόσμου. ΔΕΝ υποτιμάται ή ακυρώνεται η φυσική ελευθερία αν κάποιος είναι φυλακισμένος σε φυσική φυλακή, ούτε η υγεία αν κάποιος ασθενεί (1). Αλλά!!! προέχει των εξωτερικών, η εσωτερική ελευθερία, η εσωτερική υγεία.

Η εξωτερική ταυτότητα των δύο εννοιών σίγουρα, βάσει της βαθύτατης ελληνικής σοφίας (και θεοεπίβλεπτης δόμησης της γλώσσας), δεν είναι τυχαία και πάλι σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Γαλ.ς' - αναφέρεται το χωρίο πιο κάτω) όπου εστιάζουμε, το αντικείμενο εστίασης (οφθαλμών) μας κάνει το ''τραπέζι'' και μας γεμίζει (ψυχή και σώμα) με ό,τι διαθέτει. Φθορά ή Ζωή. Διαλέγουμε και αμήν να διορθωνόμαστε. Γνωρίζοντας επιπλέον, ότι ο Κύριος, δεν γνωρίζεται αντικείμενος, αλλά βιώνεται συγκείμενος. Συμπλέων, συνοδοιπορών, θεραπεύων ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων... Τα υπόλοιπα που ακολουθούν, είναι δικαιολογητικές σκέψεις γιατί, ενώ φαίνονται αυτονόητα θεωρητικά, στην πράξη χάνουμε νόημα και στόχο.      
 
Λένε οι άγιοι, τι να την κάνω την σωματική υγεία αν αυτή με ωθεί σε πάθη ψυχοκτόνα ή πάλι πόσο όφελος έχει μια ψυχή σε ασθενές σώμα όταν δι αυτής της

περί της κλίμακος και των ακραίων πλατύσκαλων…. (φυσική και θεολογική προσέγγιση)

…τα δύο ακραία πλατύσκαλα είναι ένα το κάτω, της παραφύσης, δυσώδες υπόγειο, λαβύρινθο  χωρίς Χριστό όπου ‘’κυριαρχεί’’ ο θάνατος και το άλλο της υπερφύσης, ως υπέργειο, υπερώο και καρδία όπου επιτελούνται τα μυστήρια Του XC, όπου και η Βασιλεία. Εκεί, ΦΩΣ, Αλήθεια, ΖΩΗ. 

Προπατορικά, ακολουθήσαμε την φυγή του πνευματικού αποστάτη, αλλά ο καλός Θεός από άπειρη ευσπλαγχνία έβαλε μια στάση στην πτώση μας την φύση σαν αγωνιστικό χώρο, αλλιώς άμεσα νομοτελειακά λόγω της ακολούθησης της φυγοκέντρου, θα δαιμονοποιούμασταν.  Έτσι, μεταξύ αυτών των δύο πλατύσκαλων, η φύσις νοείται σαν μια κλίμακα με στενές σκάλες, μια ευκαιρία επιστροφής αν πραγματικά το θελήσουμε ή απώλειας ως αμετανόητοι.  

Τα ‘’πλατύσκαλα’’ στην ακρίβεια με θεολογικούς όρους, είναι οι δύο κύκλοι, αληθείας και ασεβείας, οι οποίοι ενώνονται με μια κλίμακα και γέφυρα στον τύπο που ο Ιακώβ, ‘’είδε’’ και για την οποία απολαβή χάριτος πάλευε ολονυκτίς. Το… Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι ' ἦς κατέβη ὁ Θεός, χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν…  ελπίζοντες στην Θεοτόκο που τα εναντία εις ταυτό αγάγει…  

Στα ομόπνοα φυσικά, ο γεωμετρικός τόπος ενός κύκλου ορίζεται από το κέντρο του και την ακτίνα. ‘’Γνωρίζοντας’’ αυτά τα δύο ‘’διαγράφεται’’ (κατακτάται) ο όλος κύκλος.  

Από τις γνώσεις και Γνώση, μας συμφέρει η δυναμική (της ανόδου προς εύρεση του κέντρου) παρά η κινητική (της περιφέρειας), η οποία φυσικά και δεν

τι συμβαίνει στον σταυροειδή μεταβολισμό μας όταν εντάσσουμε στην ζωή μας την προσευχή και την νηστεία...

Η προσευχή, κατέχοντας την κορωνίδα της ανθρώπινης δραστηριότητος σαν κεφαλή και η νηστεία ως βάση στην κοιλία, σχηματίζουν από μόνες τους ένα κάθετο τμήμα, που πάνω σε αυτό βαδίζει ο (προσευχόμενος και νηστεύων) κόσμος. Η παχυλότητα ή η λεπτότητα (μέσα στην τρεπτότητά μας), εξαρτάται από την ακρόαση και φύλαξη των εντολών. 

Είναι αυτά τα 4 άκρα του σταυρού (με τα έντονα γράμματα) που τυπώνουμε επάνω μας και συγχρόνως τα όρια του κόσμου τούτου, όπως αναφέρονται στο σύμβολο της πίστεως… κόσμος κι εμείς (1) εκ Του Ποιητού,

ουρανού και γης (κεφαλή – κοιλία)

ορατών τε πάντων (δεξιά επίγνωση) και αοράτων (αριστερά)*…. 

Συμμετέχοντας στην προσευχή και το σώμα και μη εξαντλούμενη η νηστεία στις επίγειες τροφές, αλλά ιδίως στους λογισμούς και στο κακό (2), αλληλοπεριχωρούνται πρόσωπο και προσωπείο, σώμα και ψυχή, ανάλογα με τον βιούμενο σταυρό, δλδ κατά πόσο ''σταυρώνουμε'' το θέλημά μας για χάριν του θείου θελήματος. 

Η αξία τους είναι αγιογραφική και οντολογική. 

...21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. (Ματθ.ιζ’) 

…τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. (Μαρκ.θ’29)   

Μολυνόμενος ο νους από πονηρούς λογισμούς, ενεργείται η δαιμονική επήρρεια και το πάθος στα αισθητά μέλη και προσβάλλεται και το σώμα. Μολυνόμενο το σώμα γίνεται γεώδης και ο νους. Αυτή η αλληλεπίδρασις είναι ένα μυστήριο που κάνει τον άγιο Ιωάννη της κλίμακος να πη: ‘’θαύμα ιδέσθαι νουν ασώματον υπό σώματος μολυνόμενον και σκοτούμενον και πάλιν δια πηλού τον άϋλον

Γιατί η ψυχή μοιάζει με τη μυλόπετρα; (Αββάς Κασσιανός)

Ο Αββάς Κασσιανός ταξιδεύει στην έρημο της Αιγύπτου και συνομιλεί με τον Αββά Μωυσή και τον ρωτά γιατί η ψυχή μοιάζει με μυλόπετρα.

Αυτή την εσωτερική εργασία την καταλαβαίνουμε καλύτερα αν παρομοιάσουμε την ψυχή με μια μυλόπετρα, την οποία γυρίζει το ρεύμα του νερού συνεχώς γύρω από τον άξονά της, και η οποία ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει ενόσω το νερό τρέχει. Αλλά ο μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα αλέσει σιτάρι, βρώμη ή ζιζάνια. Ο μύλος υποχρεώνεται να αλέσει ότι του ρίχνει ο μυλωνάς.

Το ίδιο συμβαίνει καί στην ψυχή του ανθρώπου. Μέσα στις δοκιμασίες της ζωής μπαίνει η ψυχή σε κίνηση από τους χειμάρρους των πειρασμών που την κατακλύζουν και δεν μπορεί πια να ελευθερωθεί από το ρεύμα των λογισμών. Η ίδια όμως η ψυχή, με τον αγώνα της και με την προσοχή της, φροντίζει για το είδος των λογισμών που πρέπει να δέχεται ή να απορρίπτει. Διότι, όπως είπαμε παραπάνω, εάν διαρκώς φέρνουμε στη μνήμη μας τις Θείες Γραφές και αν ανεβάζουμε το νου μας ψηλά, ώστε να ασχολείται με πνευματικά πράγματα και να επιθυμεί την τελειότητα και τη μέλλουσα μακαριότητα, επόμενο είναι ότι απ’ αυτή την πνευματική ενασχόληση

Μέ τόν τρόπον αὐτόν ἐβγῆκαν ὅλες αἱ πλάνες καί ἔγιναν αἱ αἱρέσεις ∽ Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής †

''Μέ τόν τρόπον αὐτόν ἐβγῆκαν ὅλες αἱ πλάνες καί ἔγιναν αἱ αἱρέσεις'' ∽ Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής †

''Οἱ δαίμονες εἶναι πνεύματα. Λοιπόν συγγενεύουν καί ἀφομοιοῦνται μέ τό ἰδικόν μας πνεῦμα, τόν νοῦν. Ὁ δέ νοῦς ὡς τροφοδότης τῆς ψυχῆς ὅπου εἶναι — καθότι αὐτός φέρει πᾶσαν νοερᾶς κινήσεως ὄψιν καί νόησιν εἰς τήν καρδίαν, ἡ δέ καρδία τό διυλίζει καί τό δίδει πρός τήν διάνοιαν — ὁ νοῦς λοιπόν ἀπατᾶταικατά τό παράδειγμα τῆς πηγῆς. Ἤγουν κλεψιμαίω τῶ τρόπο τό ἀκάθαρτον πνεῦμα θολώνει τόν νοῦν καί αὐτός τό δίδει πρός τήν καρδίαν, ὅπως εἶναι, κατά συνήθειαν. Ἄν ἡ καρδία δέν εἶναι καθαρά, σκοτεινῶς τό δίδει εἰς τήν διάνοιαν. Καί σκοτίζεται τότε καί ἀμαυροῦται ἡ ψυχή. Καί ἔκτοτε ἀντί θεωρίας δέχεται διαρκῶς φαντασίες. Καί μέ τόν τρόπον αὐτόν ἐβγῆκαν ὅλες αἱ πλάνες καί ἔγιναν αἱ αἱρέσεις.''

∽ Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας Επιστ. 36. σελ, 214 - 215

---

Μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός

Μια μπαταρία, μια λογική διάταξη, θα ήταν ‘’νεκρή’’, αν από τους δύο ‘’πόλους’’ του, (+ -) δεν υπήρχε ροή ‘’ζωής’’ (εντός και εκτός εισαγωγικών).

Φυσικά, η ζωή και ο θάνατος δεν εξαντλείται στα ορώμενα, παρότι βιολογικά, φυσιολογικά εκδηλώνεται αυτή (η ζωή), με κίνηση και ροή, οπότε αντιλαμβανόμενη, μετρούμενη επιστημονικά και κάτω από νομοτέλεια, μοιάζει νάναι και η επικρατούσα ‘’αληθινή’’. Μερική αλήθεια για όσους αντιλαμβάνονται και κάτι άλλο, ολοκληρωτική αλήθεια για αθέους.

Θα ήταν πολύ άδικο περισσότερο για τους ανθρώπους και μετά για την ίδια την Φύση, αν περιορίζαμε την Αλήθεια μεταξύ υπέρυθρου και υπεριώδους, 20 – 20.000HZ και λοιπά υπόλοιπα περιορισμένα αισθητηριακά όρια.

Δεν υπάρχει φυσική ανάγκη εξόδου μας προς αναζήτηση εξωαισθητηριακών