μυστική αναγωγή της Υπαπαντής, προς τα έσω

Χαῖρε κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, χαριζόμενον ἡμῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν. 

Εξ εσόπτρου* και εν αινίγματι γνωρίζουμε τώρα τα πράματα. Βλέπουμε τον δίκαιο Συμεών τον θεοδόχο να ευλογεί το σαρανταήμερο Παιδίον, ενώ στην πραγματικότητα όπως αναφέρει ο απόστολος (της ημέρας) …Χωρὶς δὲ πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται. (Εβρ.ζ’7-17) 

Αυτό που ισχύει και εντός και εκτός ημών, ιστορικά και βιωματικά, όπως φαίνεται και στην αγιογραφία, είναι ότι Η Παναγία Τον φέρει προς εναγκαλισμό από τον υπέργηρο άγιο. 

Η καλή μας Παναγία είναι η αιτία για να ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ώστε να ευφρανθεί η παλαιά μας φύση που Τον υποδέχεται, για να μας ελευθερώσει και χαρίσει ανάσταση. Ανάσταση δια Σταυρού προς Ζωήν ή ανάσταση κρίσεως…

Υπαπαντή (π.Αλεξάνδρου Σμέμαν)

Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία: “νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”. Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε; Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη; αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτή τὴ γιορτὴ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται ὡς ἀνυπέρβλητη ὀμορφιὰ μιᾶς ὥριμης ψυχῆς, πού ἔχει ἀπελευθερωθεῖ, βαθύνει καὶ καθαριστεῖ ἀπὸ καθετί τὸ μικρόψυχο, τὸ ἀνόητο καὶ τυχαῖο. Ἀκόμη καὶ τὰ γηρατειὰ καὶ ὁ θάνατος, ἡ γήινη μοίρα πού ὅλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται ἐδῶ τόσο ἁπλά καὶ πειστικὰ ὡς ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδος πρὸς ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅταν μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, στὴν πληρότητα τῆς εὐχαριστίας, θὰ πῶ: “νῦν ἀπολύoις”. Εἶδα τὸ φῶς πού διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Εἶδα τὸ “Παιδίον”, πού φέρνει στὸν κόσμο τόση θεϊκὴ ἀγάπη, καὶ πού παραδίνεται σὲ μένα. Τίποτε δὲν προκαλεῖ φόβο, τίποτε δὲν εἶναι ἄγνωστο, ὅλα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία, ἀγάπη.

Αὐτά φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Ἑορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μ’ Αὐτὸν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωή, καὶ πού μοῦ ἔδωσε τὸ κουράγιο νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ ἀναμονή.

π.Αλέξανδρος Σμέμαν

---

η συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, έχει προϋποθέσεις, όπως αναφέρει στην

δια των αγίων Ο Τριαδικός Θεός ή ιχνηλατώντας τις ακτίνες μέχρι την πηγή τους…

…αφορμή για το παρόν στάθηκε μια αγιογραφία που ενώ κάποιος αδελφός ήθελε να απεικονίσει τον αγ.Στυλιανό προστάτη παίδων, ‘’καταλάθος’’ ανέβασε του αγ.Συμεών του θεοδόχου που κρατά αγκαλιά Τον Κύριο ως σαρανταήμερον βρέφος, ο οποίος πάλι, ‘’μοιάζει’’ με αγιογραφία του προφ.Ηλία. 

Με αφορμή αυτό το παρόραμα, ξεδιπλώθηκε ένας νοηματικός μίτος συσχέτισης των τριών ‘’ομοιαζόντων’’ αγίων που όλοι οδηγούν Στον Κύριο, όπως και οι ακτίνες ενός κύκλου, που συμπυκνώνονται στον πυρήνα και κέντρο τους.  

το ειλητάριο με το ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω ισραήλ.... εννοεί τον αγ.Συμεών τον θεοδόχο που ενηγκαλίζεται Τον Χριστό (στην Υπαπαντή) κατά το …34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. .... (Λουκ.β’) 

Μη μένοντας μονοδιάστατα και στείρα σαν γράμμα του νόμου στο ιστορικό γεγονός, μας συμφέρει να βρούμε τα παραπάνω, εντός. Τον κυοφορούμενο (1) σε κάθε ψυχή Κύριο …για τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο, την Υπαπαντή και την ''αναλογία'' που μας κάνει συμμέτοχους κι όχι απλά ενήμερους...

Προφήτης και άγιος Συμεών ο πρεσβύτης

ο άγιος που ενδεικνύει για όλους μας, τις προϋποθέσεις θεοδοχίας ψυχής και σώματος

Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν!!

Θεού δοχεία είμαστε, εν τύπω του θεοδόχου.

Ο σήμερα εορτάζων προφήτης και δίκαιος και άγιος υπέργηρως Συμεών, αγκάλιασε και εγκόλπωσε Τον Κύριο προτυπώνων την αγκαλιά Του Θεού Πατρός εν σκιά. 40 μέρες μετά την γέννηση που του παρείχε σπήλαιο ο Ιωσήφ, σε αναλογία πάλι με την αναγέννηση (και Ανάσταση) και αφού του έδωσε μνήμα (σπήλαιο ταφής) ο Ιωσήφ από αριμαθαίας, περνούν 40 μέρες όπου συμβαίνει η δεσποτική εορτή της Αναλήψεως και η εκ δεξιών παράσταση στους πατρικούς κόλπους ο Υιός.

Για ‘’σήμερα’’ στο μεταίχμιο της σκιάς προς ανατολή και φως ο πρεσβύτης Συμεών, με το νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα …φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξα λαού σου Ισραήλ, αναπτύσσονται άλλα βαθύτερα νοήματα από ένα απλό  ιστορικοθρησκευτικό γεγονός*. Αυτό το ‘’σήμερον’’ και μόνο για να συλληφθεί, (δεν μιλάμε για να κυοφορηθεί και γεννηθεί/εκδηλωθεί) θέλει γρήγορο νου. Νου που συγκινείται με την ταχύτητα του Φωτός. Θέλει σώφρωνα λογισμό για να μην μείνουμε μόνο στην οξυδέρκεια, θέλει καρδία νήφουσα.

για τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο, την Υπαπαντή και την ''αναλογία'' που μας κάνει συμμέτοχους κι όχι απλά ενήμερους...

Αν συνηθίζουμε να αντιμετωπίζουμε την Αγία Γραφή, ως απλό ιστορικοθρησκευτικό βιβλίο, γινόμαστε ''ψυχροί'' παρατηρητές (ακόμη και ενημερωμένοι ή ''γνώστες'') αλλά υστερούμε σε Ουσία, καθώς παραμένουμε σε φιλολογική και εξ αποστάσεως, μη μετοχή στο σωτήριο έργο του Τριαδικού Θεού. 

Όπως αναλύθηκε και στην προσέγγιση του ευαγγελίου του μικρού παρακλητικού, της διαχρονικής παρουσίας της γλυκυτάτης Θεοτόκου προετοιμάζουσα μυστικά την εξομολόγησι του ανθρώπου, με το ''έμεινε ωσεί μήνας τρεις...'', έτσι και το ιστορικό πρόσωπο του αγίου Συμεών, (που ζει στους αιώνες) ''δίνει'' στους επιθυμούντες (και αυτής της εποχής) μια δυνατότητα ''συμμετοχής'' στη Ζωή, όσο κατανοούνται τα δεδομένα.

Δεδομένα προς βίωση κι όχι απλά προς θρησκευτική ενημέρωση... 

...μετά από 40 ημέρες από την του Θεού-Χριστού γέννηση, ο πρεσβύτης