Μωϋσής και η γη της Επαγγελίας

Υπήρξε μεγαλύτερος άνθρωπος από τον Προφήτη και Θεόπτη Μωϋσή που μιλούσε με τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο; Έχουμε άλλον άνθρωπο που να επιτέλεσε ο Θεός τόσα θαύματα δια του Μωϋσέως; Όχι!

Μπήκε ο Μωϋσής στη γη της Επαγγελίας;

Δεν μπήκε!

Και μάλιστα η τελευταία ενέργεια του Μωϋσέως, ήταν για τη δόξα του Θεού κατά κόσμου. Χτύπησε τη πέτρα, έβγαλε νερό, ποτίστηκε ολόκληρη η συναγωγή, στο τέλος όμως, του λέει ο Θεός:

– Δεν πρόκειται να πας στη γη της Επαγγελίας, διότι δεν Με τίμησες! Δεν το έκανες ακριβώς, όπως Εγώ σου είπα. Σου κάνω μια οικονομία να την δεις από μακριά.. Και τον ανέβασε σε ένα βουνό και είδε από μακριά που είναι ο η γη της Επαγγελίας.

Διότι στην τελευταία αυτή δοκιμασία του Μωϋσή, για να μείνει παράδειγμα στην αιωνιότητα, δεν τον είπε να χτυπήσει την πέτρα ως είθισται, που μέχρι τότε

αυτάρκεια, ρωγμή και χάρις…

Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο. 

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει». 

Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι,

Ο ευλογών τους ευλογούντας

– Θεολόγε θέλεις να έχεις καθημερινά πάνω σου δισεκατομμύρια ευλογίες;

– Και ποιος δεν θα το ήθελε παππούλη!

– Άκου τότε προσεκτικά. Το πρωί όταν θα τελειώνεις την ανάγνωση των καθισμάτων του ψαλτηρίου θα σηκώνεις το χέρι σου και κάνοντας το σημείο του Σταυρού θα λες στρεφόμενος προς την Ανατολή:

“Χριστέ μου σε παρακαλώ να στείλεις την ευλογία σου σε όλους τους

Τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνουν κυρίως τέσσερις κακίες, λέει ὁ Ἅγιος Θεοφάνης.

Πρῶτον, ἡ ὀργὴ. 

Δεύτερον, ἡ ἀδικία. Αὐτὸ τὸ τόνιζε καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Ἄν ἀδικήσεις ἕνα ἄνθρωπο, μὴν περιμένεις μετὰ νὰ ἔχεις ἐμπειρία Θεοῦ, νὰ ἔχεις εὐλογία Θεοῦ. 

Τρίτον, ἡ κατάκριση ἀπομακρύνει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. 

Καὶ τέταρτον, ἡ ὑπερηφάνεια. 

Καί τὶ ἑλκύει τὴν χάρη; Οἱ ἀντίθετες σ’αὐτὲς ἀρετὲς. Ἡ πραότητα, ποὺ εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς ὀργῆς, ἡ δικαιοσύνη ποὺ εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς ἀδικίας, τὸ ἀκατάκριτο, τὸ ἀντίθετο τῆς κατάκρισης καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη, τὸ ἀντίθετο τῆς ὑπερηφανείας. 

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὴ ποὺ οὐσιαστικὰ μᾶς δίνει ὀντότητα καὶ ἀξία. Χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, λέει ὁ Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστὼφ, δὲν εἶσαι τίποτα περισσότερο ἀπὸ ἕνα ξερὸ καλάμι, ἕνα ἄκαρπο δένδρο, ἕνα ἄχρηστο κουρελόπανο, σκεῦος ἁμαρτίας, δοχεῖο παθῶν. 

Ὅλα τὰ καλὰ ποὺ ἔχεις μέσα σου, εἶναι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Δικά σου εἶναι μόνο τὰ πάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὸ συνειδητοποιήσει αὐτὸ, τότε

ύβρις κατά νεκρών και ζώντων…

Όταν τον άνθρωπό σου, που πέθανε απλά "ΜΕ covid" σου τον παραδίδουν συσκευασμένο, μέσα σε διπλή πλαστική σακούλα* και την οδηγία να τον θάψεις με πρωτόκολλο ebola, τυλίγοντας και το φέρετρο με σελοφάν*, που το κατεβάζουν κάποιοι τύποι ντυμένοι αστροναύτες, σου έχουν πει ότι το κάνουν για την προφύλαξή σου!

Γιατί προφανώς ο νεκρός μπορεί να μεταδώσει αναπνευστική ίωση!

Δηλαδή την ώρα που μεταφέρεις τον πεθαμένο, μπορεί εκείνος να σου φταρνιστεί ή να σου βήξει επάνω σου και τότε την έβαψες!

Ακόμη και αν δεν σου βήξει, μπορεί οι ιοί που έχει μέσα του μπορεί να πάρουν φόρα και να πηδήξουν πάνω σου και να σου επιτεθούν. 

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το πνεύμα είναι ότι μέσα σε ένα πτώμα, υπάρχουν ιοί που παραμένουν... ζωντανοί και επικίνδυνοι! 

ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟ ΤΟΥ "ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥ" ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΒΛΗΤΟ";

Τώρα, αγαπητέ αψέκαστε καταναλωτή "επιστημονικού" σανού, έρχονται και σου

χάρις και πειρασμοί

Ο ζητών Χάριν παρά Θεού, οφείλει να υπομένη τους πειρασμούς και τες θλίψεις εξ οιουδήποτε τρόπου μας έλθουν.

Δεν υπομένεις τους πειρασμούς;
Μηδέ Χάριν να ζητής.
Δεν θα σοι δοθή ποτέ.
Η Χάρις δίδεται πάντοτε, κατ’ αναλογίαν των πειρασμών.
Υπόμεινον, διά να λάβης…

Πρός το παρόν μένω σε μία σπηλιά. Έχω θαυμάσια ησυχία. Είμαι ο ευτυχέστερος των ανθρώπων, διότι ζω αμέριμνος και απολαμβάνω το μέλι της ησυχίας χωρίς καμιά διακοπή. Και μόλις για λίγο αναχωρήσει η Χάρη, έρχεται ως άλλη Χάρη η ησυχία και με υποθάλπει στους κόλπους της. Έτσι φαίνονται μικρότερες οι οδύνες και οι λύπες της πονηρής και μοχθηρής βιοτής. Πάντα ανακατεμένα έρχονται οι λύπες και οι χαρές στην παρούσα ζωή μέχρι τελευταίας πνοής.

Πρέπει νά γίνῃς γενναιότερος. Νά παραταχθῇς στῆθος πρός στῆθος πρός αὐτούς τούς ἀσάρκους. Μήν τούς φοβῆσαι. Ἐσύ δέν βλέπεις με κάθε ευχήν, ὅπου λέγεις, πόσοι πίπτουν, πόσοι στρέφουν τά νῶτα. Σύ μόνον βλέπεις πόσον ἐσύ πληγώνεσαι.

Ἀλλά καί αὐτοί δέρνονται. Καί αὐτοί φεύγουν. Εἰς κάθε ὑπομονήν, ὅπου κάμνομεν, φεύγουν ἁλματωδῶς, καί είς κάθε εὐχήν πληγώνονται σοβαρῶς.

Λοιπόν μή θέλῃς ἐν καιρῷ πολέμου νά ρίπτῃς ἐσύ σφαῖρες καί βόλια καί αύτοί νά σοῦ ρίχνουν λουκούμια καί σοκολάτες.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Σοφίας Σειρὰχ τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. β´ 1 - 11)

Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν· εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς· κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ᾿ ἐσχάτων σου. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον· ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως. πίστευσον αὐτῷ, καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν. οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε. οἱ

Θεραπευτική Αγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας ~ Όσιος Γέρ. Αναστάσιος Κουδουμά Κρήτης

Όταν βαπτιστήκαμε λάβαμε το Άγιο Πνεύμα, και το Άγιο Χρίσμα λάβαμε ''πακέτο''. Όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πήγε το Φως του Αγίου Πνεύματος μέσα στην βαθεια καρδία, στόν πάτο -πάτο, μέσα εκεί έχουμε ένα Εκκλησάκι πάνφωτο...

Δεν το βλέπουμε, γιατί από τις αμαρτίες είναι τυφλός ο νους, ο οφθαλμός της ψυχής. Οι αμαρτίες είναι μπάζα, που σκεπάζουν αυτό το αναμμένο κάρβουνο που σε όλους υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται.

Με την εξομολόγηση αρχίζουμε να ξεμπαζώνουμε. Κατεβαίνει προς την καρδιά, προς τα κάτω η Χάρις και βλέπουμε σαν από προβολέα περισσότερο τον εαυτό μας.

Μας δείχνει η Χάρις και άλλα παλαιά αμαρτήματα, που ήταν στοιβαγμένα εκεί και τα είχαμε ξεχάσει ή δεν τα είχαμε σωστά αξιολογήσει. Αυτή την διαδικασία δεν πρέπει να την θεωρούμε σοκαριστική.

Είναι ένδειξη πνευματικής υγείας. Κατεβαίνει το τρυπάνι και βρίσκει και άλλα στρώματα μέχρι να φτάσουμε στον άνθρακα του βαπτίσματος.

Όταν ολοκληρωθεί η κάθαρση της καρδιάς από το ξεμπάζωμα της μετανοίας οδηγουμεθα σε 2ο επίπεδο πνευματικής ζωής, στον φωτισμό του νου.

Θεριεύει η φλόγα του Αγίου Πνεύματος που ήταν σκεπασμένη από τις αμαρτίες και κρυμμένη εκεί μέσα, λαμπαδιαζει με ουράνιο φώς ολόκληρον τον άνθρωπο.

Ο Νους φεύγει από τον εγκέφαλο, όπου ήταν σφηνωμένος, και κατεβαίνει μέσα

περί βδελυκτών αμαρτιών και θεραπείας αυτών…

Καλό, για να μην πούμε τέλειο θα ήταν, ο καθένας, να δει την δική του ιστορία και την κρίση και την καθαρότητα που επιβάλλεται, αντί να βλέπει την ιστορία του άλλου….  γιατί, ποιο εύκολα κάποιος κατακρίνει τον πταίσαντα, αδικών τον εαυτόν του, παρά προσεύχεται για τον πλησίον.

"Το βάδισμα της ανθρωπότητας διά μέσου της Ιστορίας είναι ένα μακρινό ταξίδι. Σ' αυτό το μακρινό ταξίδι, η ανθρωπότητα ''λερώνεται'' και ''σκονίζεται'' πάντα με την ίδια σκόνη και ''πλένεται'' πάντα με το ίδιο νερό. Η σκόνη είναι η αμαρτία και το νερό είναι η Μετάνοια. "όλη η ελπίδα μας βρίσκεται στον Κύριο και Θεό μας"… άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς († 5 Μαρτίου)… [είναι τα δύο Ι στο ΕΙΝΑΙ μας, που και ξαναγράφηκε άρθρο και θα το πούμε εντός αυτού λίγο πιο κάτω, που το ένα Ι μολύνει και το άλλο Ι καθαρίζει]... 

Ως κοινωνικό διογκούμενο φαινόμενο αμαρτίας προβάλλεται η αρσενοκοιτία, αλλά δεν γίνεται μνεία τόσο έντονα στην ομοφυλοφιλία μεταξύ γυναικών. Η παρά φύσιν αμαρτία τιμωρείται με παρά φύσιν τρόπο, όπως στα σόδομα έβρεξε αντί ύδατος, πυρ και θείον….  Από τους αγίους γνωρίζουμε, ότι όσο μεγάλη και νάναι η αμαρτία, η ευσπλαγχνία του Θεού σε μετανοούντα είναι μεγαλύτερη και προ τελικής (προτυπωθείσης) τιμωρίας, αν ο άνθρωπος δεν παραμένει αμετανόητος, αμαρτάνων εξ αδυναμίας κι όχι εκ ιδεολογίας, ‘’διορθώνεται’’ γιαυτό και ο τίτλος αναφέρει ''θεραπεία'' κι όχι τιμωρία.   

Ρωτά αδελφός (και εξ αυτού η αφορμή του παρόντος) …. γιατί διαβάζουμε μόνο για αρσενοκοιτία. Στις γραφές πουθενά δε βλέπουμε να γίνεται μνεία για το λεσβιασμό… 

Ίσως περιττή η ερώτηση, (ως γνωσιολογική περιέργεια) αλλά είναι ένα γιατί…. Μια γνώμη (ως απάντηση) είναι πως, γιατί από την κεφαλή (είτε άρρενος είτε θήλεως) και αλωμένες από τον θάνατο θυρίδες του, αλλά αγιογραφικά άρρενος (όπως θα εξηγηθεί παρακάτω με τις έννοιες Αβραάμ κεφαλή, Ζαχαρίας κεφαλή....) γεννιούνται τα πάθη. Εισέρχεται ο εχθρός από τις θυρίδες και καταλαμβάνει την καρδία, που είναι το πνευματικό κέντρο, των υπερφύσιν, καταφύσιν και παραφύσιν ενεργειών.  

Προτυπωματικά εν σοφία, ο πρώτος άθλος του Ηρακλή είναι να νικήσει τις ανθρωποφάγες φορβάδες μεταβαίνων στην κεφαλή του σώματος της Ελλάδος, Θράκης (1) (διομήδεια) με την Κρήτη, γαστέρα αργή .... και ΙΟΝΙΟ - ΙΩΝΙΑ από τον κατ'εικόνα (Ο) στο καθ' ωμοίωσιν (Ω) δι Αγίου Πνεύματος, ΣΤΑΥΡΟΣ. Ορθοδόξως τυπούμενος και βιούμενος, για όποιον  θελήσει να επιλέξει τον δρόμο της αρετής κι όχι τον εύκολο δρόμο της κακίας. Ενεργών όμως Αυτός, από τον καθένα εξαρτάται (αφού ο εφαρμόζεται ο νόμος του Θεού πολυτρόπως) αν θα μετέχουμε της δόξης (μετ’εγκρατείας και διακρίσεως) ή του τραύματος των δαιμόνων.     　 

Όλα τα άλλα, ο πηλός τον πηλό (κι ίσως περιττώς αναφέρομαι και με βαρηά καρδιά… μόνο από συμπάθεια στους ομοπαθείς συνδούλους μας) κι όπως αναφέρει ο αγ.Ιωσήφ ο Ησυχαστής (και προτείνει, αντί της κατακρίσεως) …ως εκ τούτου πρέπει όποιος βλέπει καλύτερα και είναι ολίγον ξεσκοτισμένος να συγχωρεί και να συμπαθεί τον ομόψυχον και ομόπαθον πλησίον αδελφόν. 

Η εκκλησία ασχολούμενη με την κατ’άμφω υγεία, θα ασχοληθεί με την ψυχή και

περί νόμου και χάριτος

Με αφορμή το …. "34 συνέτισόν με, καὶ ἐξερευνήσω τὸν νόμον σου καὶ φυλάξω αὐτὸν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου. 35 ὁδήγησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου, ὅτι αὐτὴν ἠθέλησα. 36 κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν. 37 ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σου ζῆσόν με. 38 στῆσον τῷ δούλῳ σου τὸ λόγιόν σου εἰς τὸν φόβον σου." Ψαλμός 118 

και μία μόνο λέξη την πλεονεξία που είναι ειδωλολατρεία (Κολοσ.γ’5)*.... και με φόβο Θεού που είναι αρχή σοφίας, δυο σκέψεις. 

Ο νους, το ηγεμονικόν της ψυχής λαμβάνει το παραπάνω ερέθισμα του ψαλμού, το αλέθει ως μυλόπετρα και το αφομοιώνει ανάλογα με την υγεία του (πνευματικού) στομαχιού του. 

Θα μπορούσε να επαναπαυτεί, ότι εντάξει… τον αγώνα μας ενάντια στην υλική πλεονεξία κάπως τον κάνουμε, οπότε το προσπερνάμε και συνεχίζουμε,  αλλά χωρίς να γνωρίζουμε την βαθεία ασθένεια πως είμαστε συγκύπτουσες…. 

…κι ο νόμος θα επαναπαύει φαρισσαϊκά ότι τάχα τηρείται, αλλά θα υποβόσκει δαιμόνιο και θα έχει δεμένον τον νου, ως βου, ωσεί έτη δέκα και οκτώ…. όντας κι αυτή κόρη Αβραάμ, μέχρι ο ίδιος ο νους να προσέλθει στον Κύριο για να θεραπευτεί και ανέβει μία κλίμακα από τον νόμο στην χάρι. 

Είναι αντίστοιχη της ανάβασης της σαμαρείτιδας από τον έναν νόμον στον επόμενο και από εκεί στην χάρι, όπως τις δικαιολογεί** ο αγ.Μάξιμος ομολογητής. Είναι η

Ο ἄνθρωπος πού προσεύχεται, ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν προστατεύει

Μάλιστα είδαν οι Πατέρες τη Χάρη αυτή και την περιγράφουν σαν μία σειρά από 7 τοίχους που περικυκλώνουν τον άνθρωπο και είναι αδύνατον στον διάβολο να διαπεράσει τους «τοίχους» αυτούς και να εισχωρήσει στον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος είναι ένας οπλίτης και ο διάβολος ένας τοξότης. Εκτοξεύει ο διάβολος τις σαΐτες του (τους λογισμούς) και εάν ο άνθρωπος είναι απροστάτευτος, διότι δεν έχει κατάσταση προσευχής, οι σαΐτες τον προσβάλλουν και διαπράττει την αμαρτία.

Εάν όμως ο άνθρωπος προσεύχεται, οι σαΐτες του διαβόλου προσκρούουν στα «τοίχη» και δεν τον προσβάλλουν. Μάλιστα τα βέλη αυτά επιστρέφουν στον τοξότη διάβολο και τον πλήττουν καίρια και οδυνηρά.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

κεραυνοί εξ ουρανού, δικαιοσύνη και χάρις...

Από τότε που ο καλός Θεός μας έφερε σαν υπάρξεις και πρόσωπα από το ΕΝΑ στο ΕΙΝΑΙ, και εκ του μη όντος στο είναι ημάς παρήγαγε, έχουμε απόλυτη ελεύθερη να μετέχουμε σε δύο κεραυνούς, ‘’ενσωματωμένους’’ και πλεγμένους στο Ε(Ι)ΝΑ(Ι) μας, υπ-άρχοντες κάτωθεν του Τριαδικού ΕΝΟΣ που ΑΡΧΕΙ.  

Το Ι της φυγοκέντρου (Ι / δέκατο τάγμα δαιμόνων) και το Ι της κεντρομόλου (Ιησού), με τον ένα κεραυνό/αστραπή κατακαίοντα και τον άλλον αναπλάθοντα. …ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών ούτως έσται και η παρουσία του υιού του Ανθρώπου.  (Ματθ.κδ’ 27) αλλά και παράλληλα …εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. (Λουκ.ι’18)

Όταν και όποτε αίρεται και συστέλλεται εκ Θεού η χάρις, ενεργεί η παίδευση(1). Προσωπική και συλλογική σαν έθνος (και ανθρωπότητα γενικότερα). Εγκαθιστάμενη και βιούμενη η χάρις απενεργοποιείται και μηδενίζεται το κακό. Βαδίζοντες προς την ανάσταση και το ‘’θανάτω θάνατον πατήσας’’ (την τελεία νίκη κατά του κακού) ψάλλουμε την σαρακοστή το ‘’τη Υπερμάχω Στρατηγώ’’ ως σκέπη από την γλυκυτάτη Θεοτόκο, ενθυμούμενοι την θαυμαστή πέραν φυσικών νόμων, προστασία του γένους μας.

Κι αυτή η προστασία δεν έμεινε στο παρελθόν και τω καιρώ εκείνω, να μνημονεύουμε περασμένα μεγαλεία, αλλά συνεχίζει και μας συμφέρει να ανευρίσκουμε και ενθυμούμαστε και τα παρόντα, για χρήση στα μελλούμενα δύσκολα που έρχονται.   

Τηλεγραφικά κάπως, θυμάμαι…

...στα Εννιάμερα της Παναγιάς, είχαν ετοιμάσει οι Τούρκοι στρατιωτική

Πῶς ἐνεργεῖ ἡ χάρη. Ἡ ἐλεύθερη ἀποδοχή της ἀπό τόν ἄνθρωπο.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

ΘΥΜΑΣΑΙ, πιστεύω, ότι ο χριστιανός δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος, αφού διαμορφώνεται τόσο από τη φύση όσο και από τη χάρη. Πρέπει να διευκρινίσω ,όμως, ότι από τους χριστιανούς δεν σώζονται όλοι. Σώζονται, μπαίνουν δηλαδή στην αιώνια βασιλεία του Θεού, μόνο εκείνοι στους οποίους ενοικεί η χάρη, διαποτίζοντάς τους ολοκληρωτικά, μεταμορφώνοντας θα έλεγα, σύνολη τη φύση τους.

Πρόσεξε τι λέει ο Κύριος! Λέει πως «η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με προζύμι, που το πήρε μια γυναίκα και το ανακάτεψε μ’ ένα σακί αλεύρι, ώσπου ζυμώθηκε όλο» ( Ματθ. 13:33 ) . Το ζυμάρι δεν φουσκώνει αμέσως μόλις ανακατωθεί με το προζύμι. Φουσκώνει στην ώρα του , αφού πρώτα το προζύμι διεισδύσει και απλωθεί σιγά-σιγά μέσα του. Το ψωμί που γίνεται έτσι, είναι ανάλαφρο, ευωδιαστό, νόστιμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη χάρη. Όταν

ψυχική αγνότητα για να αναπαύεται η χάρις

Πώς επανέρχεται, Γέροντα, ο άνθρωπος στην προπτωτική κατάσταση;

– Πρέπει να εξαγνισθεί η καρδιά.

Να αποκτήσει την ψυχική αγνότητα, δηλαδή ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλοσύνη, ανεξικακία, θυσία. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό και αναπαύεται μέσα του η Θεία Χάρις.

Όταν κάποιος έχει την σωματική αγνότητα, αλλά δεν έχει την ψυχική αγνότητα, δεν αναπαύεται ο Θεός σ’ αυτόν, γιατί υπάρχει μέσα του πονηρία, υπερηφάνεια, κακία κ.λπ.

Τότε η ζωή του είναι μια κοροϊδία.

Από εδώ να ξεκινήσετε τον αγώνα σας: Να προσπαθήσετε να αποκτήσετε την ψυχική αγνότητα.

---

...Έναν άνθρωπο αν τον δεις σαν ψυχή, σαν άγγελο ανεβαίνεις αγγελικά στον Ουρανό και η ζωή σου είναι πανηγύρι .. Αν τον δεις σαρκικά, κατεβαίνεις στην κόλαση..

---

Δεν φτάνει μόνο η προσευχή. Το να καίει κανείς κιλά λιβάνι, όταν προσεύχεται αν ο νους του είναι γεμάτος από κακούς