νέφος, νεφέλη και Νεφέλη…

Κυκλοφορεί κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες στο διαδίκτυο μια υπέροχη και γνωστή σε όλους μας, περιγραφή της Θεοτόκου, η οποία αποδίδεται στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.

Πραγματικά υπέροχη!!! 

Πλην όμως προκύπτει ένα ερώτημα, εάν πράγματι αυτή η περιγραφή ανήκει όντως στον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη ή σε κάποιον άγνωστο. 

Ποιό είναι αυτό το ερώτημα; 

Η Παράδοση της Εκκλησίας λέγει ότι η Θεοτόκος Κοιμήθηκε σε ηλικία 59 ετών, το έτος 44 μ.Χ δηλαδή έντεκα χρόνια μετά την Σταύρωση, Ανάσταση και Ανάληψη του Χριστού. 

Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης σύμφωνα με το ΙΖ΄ Κεφ. των Πράξεων των Αποστόλων γνώρισε την Χριστιανική Πίστη από την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα, το έτος 51 ή 52 μ.Χ. 

Δηλαδή 7- 8 χρόνια μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Οι χρονολογίες μας μπερδεύουν. Ο Απόστολος Παύλος σίγουρα το 51 ήταν στη Βέροια και μετά κατέβηκε στην Αθήνα. 

Μήπως γίνεται κάποιο λάθος στην κατά Παράδοση ηλικία της Θεοτόκου κατά την Κοίμηση της ή κάτι άλλο συμβαίνει; (από Χρήστος Κλητσινάρης)  

--- 

το ιστορικό σκέλος με πλήθος λεπτομερειών και χρονολογιών, μπορεί κάποιος να βρει και ακούσει και θαυμάσει, στο βίντεο / ομιλία του π.Ευάγγελου Τι γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο ... 

---

δυο σκέψεις σχετικές… όχι σαν την λύση του τεθέντος ''λογικού'' προβληματισμού, αλλά σαν φυσική, μεταφυσική και πνευματική ανάπτυξη…

Η αγία Ματρώνα η αόμματος και ο κομμουνιστής ηγέτης Στάλιν...

Ενώ οι στρατιές του Χίτλερ βρίσκονταν στα προάστεια της Μόσχας ο Σοβιετικός ηγέτης τα χρειάστηκε πραγματικά..πήγαν περίπατο και οι αθειστικές του πεποιθήσεις και οι μαρξιστικές ιδεολογίες..επισκέφτηκε τότε την αγία Ματρώνα την αόμματο στο ταπεινό της σπίτι στην Μόσχα..και ζήτησε την ευχή της και την προφητεία της..τι θα γίνει με τους Γερμανούς την ρώτησε;
''Πολλοί Ρώσοι θα πεθάνουν από αυτόν τον πόλεμο,η τελική όμως νίκη ανήκει στο ρωσικό έθνος...θα νικήσεις,κανένας ξένος δεν μπεί στην Μόσχα'' του είπε η αγία..ήταν τότε που έδωσε εντολή να ανοίξουν 20.000 εκκλησίες και μοναστήρια σε όλη την Σοβιετική Ένωση..η παρούσα μαρτυρία βρίσκεται στο βιβλίο του Σεργκέι Fomin «Η Ρωσία πριν από τη Δευτέρα Παρουσία» το οποίο τυπώθηκε από τον εκδοτικό οίκο της Λαύρας του Αγίου Σεργίου το 1993 και αργότερα επανεκδόθηκε πολλές φορές ενώ το προλογίζουν οι,Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Pavlov) και ο πρωθιερέας Νικολάι (Guryanov).

---

ένδοξο παρελθόν και ελπιδοφόρο (υπό προϋποθέσεις) μέλλον

Επιστολή του Ιωάννου Μακρυγιάννη προς τους Νέους

«… Η Επανάσταση δεν έγινε μονάχα το ’21…»

Αγαπητά μου Παιδιά,

Μαζί με πολλούς άλλους άξιους και γενναίγους Έλληνες πολεμήσαμε και λευτερώσαμε τούτο τον τόπο που πατάτε εσείς, και να στοχάζεστε πως τον λευτερώσαμε για σας που γεννηθήκατε σε πατρίδα ελεύθερη, γιατί εμείς λίγο την απολάψαμε, ότι, μόλις εδιώξαμε τους Τούρκους, αρχίσαμε να τρώμε ο ένας τον άλλον κι έτσι μας βρήκαν διαιρεμένους οι Μπαυαροί και μας τζαλαπάτησαν.

Μα ο Θεός, το έλεός του μεγάλο, δεν συνερίστη τα κρίματά μας και στέριωσε το έθνος, όπου καταφανίστηκε τόσους χρόνους στη σκλαβιά και ήρθε ο καιρός πάλι να δικαιωθεί. Ότι το δίκιο μας μάς το ‘δινε ο Θεός και το χαλούσαμε εμείς. Κι απ’ το λίγο που δεν προκάναμε να χαλάσουμε εστερεώθη το έθνος αυτό, που εγέννησε κι εσάς. Εσείς τώρα μάθατε και γράμματα, ότι σκολάσατε από τις αγγαρείες και τους κιντύνους και κατατρεγμούς οπού ‘χαμεν εμείς – εγώ

Το τελευταίο παράσημο (συνέχεια, προς συμμαθητές και συνέλληνες)

Αυτά, όσον αφορά τους κριθέντες συμμαθητές.

Κυκλοφορεί η παρακάτω φωτο, με τα εξής σχόλια:

Με χρηματοδότηση Αράβων απο Σ.Αραβία, Η.Α.Ε. Κατάρ, Κουβέιτ κτλ, εγκανιάζονται τα νέα hot spots, σε όλη την Ελλάδα. Η ισλαμοποίηση της Ελλάδας και κατ επέκτασιν της Ευρώπης, ολοκληρώνεται. Βέβαια απο αριστερή κυβέρνηση, δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο εκτός απο προδοσίες όπως έκαναν πάντα! 

Εσείς ρε γαλονάδες...που έχετε ορκιστεί για την υπεράσπιση της πατρίδας, θυσιάζοντας την ζωή σας, δεν ντρέπεστε να καμαρώνετε δίπλα στους τζιχαντιστές και τους προδότες πολιτικούς;;; Για μια καρέκλα θυσιάζετε το μέλλον των παιδιών σας;;; Φτου σας!!! ξεφτύλες...

Μια ‘’αντικειμενική’’ άποψη μας απαγορεύει επειδή ανήκουμε σε αυτήν την οικογένεια να θεωρούμε εαυτούς υπεράνω κρίσης (και κατάκρισης εδώ). Ανάλογη ‘’φθορά’’ με πρόσχημα την ‘’υπακοή’’ [κακώς εννοούμενη αν είναι αντισυνταγματική ή καταπατά τον δοθέντα όρκο (σε κοινωνία, θρησκεία, στρατό – μόνο και μόνο επειδή καλείται να είναι ‘’στρατιώτης’’ - παιδεία, ιατρική, δικαιοσύνη…)] βλέπουμε να ισχύει και σε άλλες ‘’οικογένειες’’ επαγγελμάτων.

Αβραάμ Λίνκολν – Τζον Κένεντι: Οι «περίεργες» συμπτώσεις γύρω από την ζωή τους

Ο ένας είναι ίσως ο σημαντικότερος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άλλος θα μπορούσε να γίνει αν δεν τον δολοφονούσαν. Ωστόσο και τον πρώτο τον δολοφόνησαν. Οι συμπτώσεις γύρω από την ζωή του Αβραάμ Λίνκολν και του Τζον Κένεντι δεν ξεκινούν εδώ, ούτε σταματούν εδώ.

Ας δούμε μία λίστα σχετικά με γεγονότα και πράξεις των δύο ιστορικών προέδρων η οποία προκαλεί ερωτηματικά και εξάπτει την φαντασία των απανταχού συνομωσιολόγων.

Ο Αβραάμ Λίνκολν εκλέχθηκε στο Κογκρέσο το 1846

Ο Τζον Κένεντι εκλέχθηκε στο Κογκρέσο το 1946

H απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη είναι μιά τεράστια αγκαλιά, είναι "νύμφη", "μάνα", "φτωχομάνα", είναι η αγκαλιά που δέχθηκε τον τεράστιο αριθμό των προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Είναι πόλις πολύπαθη.

Αλώθηκε από τους Οθωμανούς το 1430 και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σφαγιάστηκε από τους κατακτητές, σε σημείο που να είναι πλέον έρημη πόλη. Με απόφαση του Σουλτάνου Μουράτ, μεταφέρθηκαν από άλλα σημεία της επικράτειας κυρίως Μουσουλμάνοι, αλλά δόθηκαν και προνόμια στου διασωθέντες Ρωμιούς, ενώ τους αποδόθηκε και η περιουσία τους. Κατα τον 17ο αιώνα δέχθηκε ένα τεράστιο κύμα Εβραίων προσφύγων από την Ισπανία, μετά το διωγμό του Βασιλιά Φερδινάρδου, και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη μαζικά περίπου 30.000 Εβραίοι που κατοίκησαν στο ιστορικό κέντρο της πόλης, από την Εγνατία μέχρι την παραλία. Σιγά σιγά ξαναέγινε κέντρο εμπορίου και στις αρχές του αιώνα μας αριθμούσε περίπου 65.000 Εβραίους, 45.000 Μουσουλμάνους, 30.000 Ορθόδοξους και 6.500 Βούλγαρους. Πολυπολιτισμική κοινωνία.

Η αγιασμένη επανάσταση, Φώτη Κόντογλου

Η ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη.

Η επανάσταση γίνεται τις περισσότερες φορές από κάποιες υλικές αιτίες, που είναι η σκλαβιά, η στέρηση, η κακοπέραση, τα βασανιστήρια, η περιφρόνηση. Η λευτεριά είναι η θεότητα που λατρεύει ο επαναστάτης, και για αυτή χύνει το αίμα του. Μα τη λευτεριά, πολλές φορές, σαν την αποχτήσει ο επαναστάτης, δεν την μεταχειρίζεται για πνευματικούς σκοπούς, αλλά για να χαρεί την υλική ζωή μονάχα. Κοντά στην υλική ζωή έρχεται και η πνευματική, μα τις περισσότερες φορές ως πνευματική ζωή θεωρούν οι άνθρωποι κάποιες απολαύσεις που είναι και αυτές υλικές, και ας φαίνονται σαν πνευματικές. Ένας επαναστάτης της Γαλλικής Επανάστασης, για παράδειγμα, θεωρούσε ως πνευματικά, πράγματα που, στην πραγματικότητα δεν ήταν πνευματικά. Αυτός ήθελε να αποχτήσει τη

το τάμα του Γένους...

Όταν πληροφορηθήκαμε αυτό το ανεκπλήρωτο συγκινητικό Τάμα του Γένους, θεωρήσαμε καθήκον να το δημοσιεύσουμε και να το κάνουμε και δικό μας χρέος! Χρέος κάθε Έλληνα που Νοιάζεται, ως τα πέρατα του κόσμου και των αιώνων… Επειδή η Ιστορία μας είναι ζωντανή και συνεχίζεται www.NOIAZOMAI.net TO ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ   Τάμα του Γένους προς τον Ελευθερωτή μας Κύριο ημών Ιησού Χριστό, που μας ελευθέρωσε από τον φρικτό Τουρκικό ζυγό στα 1821! Σε ώρες απόλυτα κρίσιμες και καθοριστικές, σε ώρες εθνικής μοναξιάς και ευθύνης, σε ώρες που με επέμβαση θεία, σταμάτησε το διάταγμα γενικής σφαγής των Χριστιανών Ελλήνων, σε ώρες που κρέμασαν οι Αγαρηνοί τον άγιο Πατριάρχη μας, σε ώρες που δεν βάνει ο νους, που ήρωες και άγγελοι σμίγουν στην αντάρα και τη μαυρίλα της μάχης και ρίχνονται με αυτοθυσία και πίστη στον αιώνιο εχθρό, ώρες που από τα φυλλοκάρδια και τα χείλη των θρυλικών αγωνιστών ξεπήδησε μιαν προσευχή και ένα Τάμα στη Χάρη Του Σωτήρα μας! Ποιο;    Το χτίσιμο μιας υπέρλαμπρης Εκκλησιάς αφιερωμένης στο Σωτήρα Χριστό, σαν ελευθερωνόμασταν τελικά και τα καταφέρναμε με τη βοήθειά Του! Μιας Εκκλησιάς αντάξιας

ΑΡΘΡΟ ΠΡΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΥΣ!!!

Της Θεώνης Μαρίνου Μπούρα, θεολόγου-ἐκπαιδευτικοῦ, Master στὴν Πατερικὴ θεολογία

«Χάρη στοὺς μοναχοὺς καὶ τὸ ἀντιγραφικό τους ἔργο ὑπάρχουν οἱ φιλόλογοι. Οἱ φιλόλογοι δὲν θὰ εἶχαν ἀντικείμενο, ἐὰν οἱ μοναχοὶ μὲ τὸ ἀκούραστο ἔργο τους δὲν εἶχαν φροντίσει νὰ διασώσουν ὣς σήμερα τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων». 

Αὐτὰ περίπου εἶναι τὰ λόγια τοῦ καθηγητῆ μου καὶ ὁμότιμου πιὰ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κυρίου Σπυρίδωνα Κοντογιάννη. 

Δὲν σᾶς κρύβω ὅτι ἀρχικὰ (ὅταν ἀγνοοῦσα τὴν ἱστορική ἀλήθεια) θεώρησα τὶς διαπιστώσεις τοῦ καθηγητῆ ὑπερβολικὲς καὶ ἕνα εἶδος «ἀλληλουίσματος» ἡμῶν τῶν θεολόγων πρὸς τὰ μοναστήρια. Ἂς παραθέσουμε τὰ ἱστορικὰ δεδομένα ποὺ συναντήσαμε ἐρευνώντας τὸ θέμα, καὶ ἐσὺ ἀναγνώστη θὰ ἀποφανθεῖς.

20.000 χειρόγραφα φυλάσσουν οἱ βιβλιοθῆκες τῶν μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ μονὴ Μεγίστης Λαύρας διαθέτει 2.242 χειρόγραφα κατέχοντας τὴν 3η θέση σὲ χειρόγραφα παγκοσμίως, ἐνῷ ἡ 1η θέση ἀνήκει ἐπίσης σὲ μοναστήρι, τὴ μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης στὸ Σινὰ ποὺ διαθέτει 4.500 χειρόγραφα ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὸ 75% εἶναι ἑλληνόφωνα. (Τὴ δεύτερη θέση ἔχει τὸ Βατικανὸ μὲ 3.500 χειρόγραφα.)

Συγκεκριμένα ἡ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἀρχαιοελληνικῶν χειρογράφων, φυλάσσει 4 χειρόγραφά του Γαληνοῦ Ω69, Ω70, Ω71, Ω72, 2 χειρόγραφα Ἱπποκράτους «Ἀφορισμοί» Ω68 καὶ Ω69, 3 σπάνια χειρόγραφα τοῦ Ἀέτιου Ἀμηδινοῦ, προσωπικοῦ γιατροῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, Ω63, Ω64 καὶ Ω65, 2

η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης...

Η Θεσσαλονίκη είναι μιά τεράστια αγκαλιά, είναι "νύμφη", "μάνα", "φτωχομάνα", είναι η αγκαλιά που δέχθηκε τον τεράστιο αριθμό των προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Είναι πόλις πολύπαθη.

Αλώθηκε από τους Οθωμανούς το 1430 και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σφαγιάστηκε από τους κατακτητές, σε σημείο που να είναι πλέον έρημη πόλη. Με απόφαση του Σουλτάνου Μουράτ, μεταφέρθηκαν από άλλα σημεία της επικράτειας κυρίως Μουσουλμάνοι, αλλά δόθηκαν και προνόμια στους διασωθέντες Ρωμιούς, ενώ τους αποδόθηκε και η περιουσία τους. Κατά τον 17ο αιώνα δέχθηκε ένα τεράστιο κύμα Εβραίων προσφύγων από την Ισπανία, μετά το διωγμό του Βασιλιά Φερδινάρδου, και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη μαζικά περίπου 30.000 Εβραίοι που κατοίκησαν στο ιστορικό κέντρο της πόλης, από την Εγνατία μέχρι την παραλία. Σιγά σιγά ξαναέγινε κέντρο εμπορίου και στις αρχές του αιώνα μας αριθμούσε περίπου 65.000 Εβραίους, 45.000 Μουσουλμάνους, 30.000 Ορθόδοξους και 6.500 Βούλγαρους. Πολυπολιτισμική κοινωνία.

Τον Οκτώβριο του 1912, μόλις μερικές εβδομάδες μετά την κήρυξη του Α' Βαλκανικού πολέμου με συμμάχους της Ελλάδας την Σερβία και την Βουλγαρία, εναντίον της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο Ελληνικός στρατός εφορμώντας από τη Λάρισα Βόρεια, απελευθέρωσε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΦΡΑΚΟ και οι κομσομόλοι

Φαίνεται πώς είχαν σχεδιάσει από καιρό να κάνουν αντιπερισπασμό στη νυχτερινή ακολουθία της Αναστάσεως. Ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα ήταν αναρτημένα πλακάτ σ’ όλα τα κεντρικά και πολυσύχναστα σημεία της πόλης:

Όρθρος της Κομσομόλ! Ακριβώς στις 12 τα μεσάνυχτα! Ελάτε να δείτε τη νέα κωμωδία του Αντώνη Ίζιουμωφ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΦΡΑΚΟ

Στον κεντρικό ρόλο ο ηθοποιός του θεάτρου ΜόσχαςΑλέξανδρος Ροστόβτσεφ. Χείμαρρος ευφυολογίας! Τρελό γέλιο!

Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, η δημοτική μπάντα πέρασε απ’ όλους τους δρόμους της πόλης, καλώντας το λαό στην παράσταση. Μπροστά από τους οργανοπαίχτες πήγαινε ένας σωματώδης νεαρός με Ιερατική αμφίεση και καλυμμαύχι. Κρατούσε ένα πλακάτ σαν λάβαρο, οπού ήταν ζωγραφισμένος ο Χριστός με φράκο και ψηλό καπέλο! Στα πλάγια βάδιζαν κομσομόλοι με αναμμένες δάδες. Όλη η πόλη είχε σηκωθεί στο πόδι.

Πλήθος άρχισε να καταφθάνει στο θέατρο. Πάνω από την κεντρική είσοδο του έγραφε με κόκκινα φωτεινά γράμματα: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΦΡΑΚΟ

Στη μεγάλη αίθουσα τα μεγάφωνα μετέδιδαν ραδιοφωνική ομιλία από το σταθμό της Μόσχας με θέμα: «Ο αισχρός ρόλος του χριστιανισμού στην Ιστορία των λαών». Όταν σταμάτησαν τα μεγάφωνα, η χορωδία των κομσομόλων, με συνοδεία ακορντεόν, άρχισε να τραγουδάει:

Με την προσευχή δε βλέπω προκοπή. Σβησμένο είναι το χέρι μου.

Δε θέλω, όχι, τον προφήτη Ηλία! Δώστε μου το φως του Ηλία!…

[Υπονοούν τον Λένιν, του οποίου ο πατέρας λεγόταν Ηλίας] 

Το πλήθος ξέσπασε σε αλαλαγμούς, βρισιές και χαχανητά. Έβαλαν τα χέρια στους γοφούς, έτριξαν τα

ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ!

Για να μην μαθαίνουν τα παιδιά πως ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ αποικήθηκε από Έλληνες!

Χάρτες όπως ο παραπάνω ενοχλούσαν κι έτσι αφαιρέθηκαν από τα "σύγχρονα" βιβλία "Ιστορίας"...!

Δεν έχει όριο πλεον ο αφελληνισμός του Υπουργείου παιδείας στα εγχειρίδια του δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου... Συγκεκριμένα στα βιβλία της ιστορίας έχουν αφαιρεθεί οι χάρτες των Ελληνικών αποικισμών της κλασσικής εποχής στις περιοχές της Μεσογείου, Ευξείνου Πόντου και Βαλκανίων με αποτέλεσμα ο Ελληνικός κόσμος εκείνης της εποχής, αντί να φαίνεται ως μια κραταιά αυτοκρατορία φαντάζει πλεον ως μια κουκίδα στα μάτια των μαθητών!!!

Για ποιόν λόγο και απο ποιούς όμως επιτελείται αυτή η σταδιακή αποξήλωση της ιστορίας μας; 

Μήπως προσπαθούν κάποιοι κύκλοι να σταματήσουν να καλλιεργούν στο υποσυνείδητο των μαθητών τη μεγαλειώδη κληρονομιά του Ελληνισμού και να την αντικαταστήσουν με μιζέρια και ηττοπάθεια;

ΠΗΓΗ.

...ΝΤΡΟΠΗ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ, ΣΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Α - ΠΑΙΔΕΙΑΣ! 

Ο υπ.Άμυνας της Κύπρου ζήτησε να κατέβει η Ελληνική σημαία,λόγω ευρωπρωτόκολλου!

Ιστορία που σοκάρει από τη Κύπρο,η οποία δεν προέρχεται από κάποια ανώνυμη πηγή αλλά από ιδιοκτήτη ταβέρνας ,τον κ.Βάσο Φτωχόπουλο ο οποίος αισθάνεται πολύ Έλληνας και αυτό φαίνεται ότι δεν το σηκώνουν κάποιοι στη Κύπρο.

Την ταβέρνα του την έχει ονομάσει ΑΙΓΑΙΟ ,έχει υψωμένη την ελληνική σημαία και φωτογραφίες από τον αγώνα της ΕΟΚΑ.Και φυσικά φωτογραφία του Αυξεντίου.Όλα αυτά του ζήτησαν να κατέβουν για το γεύμα των υπουργών Άμυνας της ΕΕ το Σεπτέμβριο.Λόγω πρωτοκόλλου! Και ποιος το ζήτησε; Ο Κύπριος υπουργός Άμυνας Δ.Ηλιάδης,ο οποίος όταν ο ιδιοκτήτητης της ταβέρνας αρνήθηκε ακύρωσε το γεύμα.

Όλη η ιστορία όπως τη διηγείται ο ίδιος ο κ.Φτωχόπουλος:

«Ο υπουργός Άμυνας, αφού φιλοξένησε μία Γαλλίδα επίσημο

Ιωάννης Βαρβάκης

Ο Ιωάννης Βαρβάκης ήταν Mέγας εθνικός ευεργέτης από τα Ψαρά.Ο Βαρβάκης γεννήθηκε στα Ψαρά στις 24 Ιουνίου 1745 ή 1750 και ήταν γιος του Ανδρέα Λεοντή (Λεοντίδη) και της Μαρώς Μόρου.

Πως ο Λεοντής έγινε Βαρβάκης 

Στα Ψαρά υπήρχαν και υπάρχουν πολλά πουλιά τα οποία έχουν μεγάλα και αυστηρά μάτια και ανήκουν σε είδος γερακιού Ιέραξ ο οξύπτερος. Τα πουλιά αυτά οι Ψαριανοί τα ονόμαζαν και τα ονομάζουν Βαρβάκια. Οι συνομήλικοί του, βλέποντας τα μεγάλα και πολύ αυστηρά του μάτια, καθώς και την ορμητικότητα που τον χαρακτήριζε τον φώναζαν Βαρβάκι. Φαίνεται ότι η προσωνυμία του άρεσε και την διατήρησε ως επώνυμο. Έτσι πέρασε στην ιστορία με το όνομα Βαρβάκης και το επώνυμο του έγινε τίτλος ευγενείας την τσαρική Ρωσία.

Τα πρώτα χρόνια 

Ο πατέρας του ήταν σπουδαίος καραβοκύρης. Ο μικρός Γιάννης ήταν γύρω στα οκτώ όταν ο πατέρας του άρχισε να του μαθαίνει τα της ναυτιλίας και στα δέκα

Ο ήρωας Νικηταράς ο Τουρκοφάγος - ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΙ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΗΣ

Η Ελληνική κυβέρνηση, επί Όθωνα, τον συνέλαβε το  1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, με τη κατηγορία της «προδοσίας». 

Μετά από 1,5 χρόνο τον ελευθέρωσαν και κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά.

Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε πόστα είχε ορίσει μια ορισμένη μέρα στον ήρωα επαίτη μια θέση μια μέρα της εβδομάδος κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε (!) να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Αυτή ήταν η ανταμοιβή του.

Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Μεγάλης Δύναμης ( Ρωσίας), αυτός απεστάλθη από την Ρωσική κυβέρνηση του, στο πόστο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός.

Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.
"Τι κάνετε στρατηγέ μου;" ρώτησε ο ξένος
"Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα" απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.
"Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;" επέμενε ο ξένος.
"Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος" απήντησε περήφανα ο Νικηταράς.

Ο ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες.
Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο:" Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!!!"

Στις 25(ή 27) του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος.

Αυτή ήταν η ελληνική υπερηφάνεια που έκανε την Ελλάδα ελεύθερη.

ΤΥΦΛΟΣ, ΝΑΙ, ΠΑΜΦΤΩΧΟΣ, ΝΑΙ, ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΟΧΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ....

Πρώτα πρέπει να πούμε ότι στη Χριστιανική Εκκλησία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΕΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ. Το τι κάνει το Ισλάμ, ή ο Παπισμός, δεν έχει την παραμικρή σχέση με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κακώς λοιπόν όσοι αγνοούν βασικά πράγματα, τα βάζουν όλα σε ένα τσουβάλι.

Και για να περάσουμε στον Παγανισμό: Λογικά θα έπρεπε να μη γίνονταν θρησκευτικοί πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα, αφού όλοι πίστευαν στην ίδια θρησκεία, στο ίδιο πάνθεον. Όμως όπως θα δούμε ούτε αυτό συνέβαινε.

Όταν οι Πέρσες ήρθαν στην Ελλάδα, έκαψαν τους ναούς των ξένων (για αυτούς) θεών. Το ίδιο έκαναν και σε άλλες χώρες κατακτημένες, όπου καταπίεζαν τη θρησκεία τους. Το ίδιο έκαναν και οι Έλληνες όταν πήγαν στις περιοχές τών Περσών. Το ίδιο έκαναν και τα ελληνιστικά κράτη που προσπάθησαν να κάνουν τους Εβραίους να απαρνηθούν τη θρησκεία τους για χάρη του εθνισμού, με αποτέλεσμα αιματηρούς πολέμους. Εξάλλου, οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτοί που θέλησαν να κάνουν τους Ιουδαίους με το ζόρι Εθνικούς, απαγορεύοντας με

..μια συγκλονιστική ιστορία

 Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.

Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.

Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανολευκή σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω.

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Στο μέτωπο, σ' όλη τη γραμμή, από τη γαλανή θάλασσα του Ιονίου μέχρι ψηλά τις παγωμένες Πρέσπες, ο Ελληνικός στρατός άρχιζε να βλέπει παντού το ίδιο όραμα: Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να προβαδίζει ψηλόλιγνη, αλαφροπερπάτητη, με την καλύπτρα της αναριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από παλιά, του την είχαν τραγουδήσει όταν ήταν μωρό κι ονειρευόταν στην κούνια. Ήταν η μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στην δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η υπέρμαχος Στρατηγός.

Γράμμα από τη Μόροβα

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.

«Αδελφέ μου Νίκο.

Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της

απελευθέρωση Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη είναι μιά τεράστια αγκαλιά, είναι "νύμφη", "μάνα", "φτωχομάνα", είναι η αγκαλιά που δέχθηκε τον τεράστιο αριθμό των προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Είναι πόλις πολύπαθη.

Αλώθηκε από τους Οθωμανούς το 1430 και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σφαγιάστηκε από τους κατακτητές, σε σημείο που να είναι πλέον έρημη πόλη. Με απόφαση του Σουλτάνου Μουράτ, μεταφέρθηκαν από άλλα σημεία της επικράτειας κυρίως Μουσουλμάνοι, αλλά δόθηκαν και προνόμια στου διασωθέντες Ρωμιούς, ενώ τους αποδόθηκε και η περιουσία τους. Κατα τον 17ο αιώνα δέχθηκε ένα τεράστιο κύμα Εβραίων προσφύγων από την Ισπανία, μετά το διωγμό του Βασιλιά Φερδινάρδου, και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη μαζικά περίπου 30.000 Εβραίοι που κατοίκησαν στο ιστορικό κέντρο της πόλης, από την Εγνατία μέχρι την παραλία. Σιγά σιγά ξαναέγινε κέντρο εμπορίου και στις αρχές του αιώνα μας αριθμούσε περίπου 65.000 Εβραίους, 45.000 Μουσουλμάνους, 30.000 Ορθόδοξους και 6.500 Βούλγαρους. Πολυπολιτισμική κοινωνία.

Τον Οκτώβριου του 1912, μόλις μερικές εβδομάδες μετά την κήρυξη του Α' Βαλκανικού πολέμου με συμμάχους της Ελλάδας την Σερβία και την Βουλγαρία, εναντίον της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο Ελληνικός στρατός εφορμώντας από τη Λάρισα Βόρεια, απελευθέρωσε την Ελασσόνα, την Κατερίνη, την Βέροια. Αρχηγός του Ελληνικού στρατού ο διάδοχος Κωνσταντίνος και Πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, γνωρίζοντας ότι οι Βούλγαροι ήδη κατέλαβαν την Καβάλα και τις Σέρρες, θέλησε να προχωρήσει ο στρατός προς ανατολάς, προκειμένου να προλάβει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ενώ η βασιλική οικογένεια επιθυμούσε να προχωρήσει ο στρατός βόρεια, προς απελευθέρωση του Μοναστηριού για να προλάβει τους Σέρβους που κατέβαιναν νότια.

Ο Βενιζέλος, με την διπλή ιδιότητα του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, ήρθε σε ρήξη με το παλάτι και επέμεινε στην άποψή του, στέλνοντας τηλεγράφημα στον αρχηγό του Στρατού Κωνσταντίνο να στραφεί ανατολικά προς Θεσσαλονίκη χωρίς να χάνει χρόνο.

Πραγματικά, ο Ελληνικός Στρατός, μετά την απελευθέρωση της Βέροιας, στις 20 Οκτωβρίου πολιορκεί την πόλη των Γιαννιτσών και ύστερα από σφοδρότατη μάχη εναντίον 25.000 Οθωμανών που υποστηρίζονταν και από πυροβολικό, κατορθώνει και διασπά το Τουρκικό μέτωπο και εισέρχεται στα Γιαννιτσά.

Οι Τούρκοι, με κίνδυνο την ολική αιχμαλωσία, παίρνουν εντολή να οπισθοχωρήσουν προς τον τελευταίο θύλακα αντίστασής τους, τη Θεσσαλονίκη. Στο διάβα τους, προκειμένου να καθυστερήσουν τον προελαύνοντα Ελληνικό στρατό, καταστρέφουν τις γέφυρες του Λουδία, του Αξιού και του Γαλλικού.

Ο καιρός βροχερός, οι στρατοί εξουθενωμένοι από τις διαρκείς μάχες και τα ποτάμια φουσκωμένα από τα νερά. Η διάβαση του Λουδία εύκολη μετά από ενέργειες του Ελληνικού μηχανικού. Αγγελιοφόροι αναφέρουν ότι η ΙΙ Βουλγαρική μεραρχία βρίσκεται στην πεδιάδα του Λαγκαδά.
Ο Αξιός τεράστιος και αδιάβατος. Τη νύχτα της 23ης προς 24η Οκτωβρίου οι Ελληνικές εμπροσθοφυλακές απελπίζονται καθ΄όσον η κατασκευή γέφυρας απαιτεί τουλάχιστον τρείς μέρες και υλικά δεν υπάρχουν.
Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να χαθεί διαπαντός. Σε μιά κίνηση απόγνωσης, στρατιώτες απευθύνονται στα γύρω χωριά, τα Μάλγαρα, τα Κύμινα, τη Χαλάστρα και τη Σίνδο.
Η ανταπόκριση των κατοίκων είναι άμεση. Έξαφνα χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν ότι ξύλινο υπάρχει στο σπίτι τους και στο βιός τους, τις βάρκες τους, τα ξύλινα βαρέλια, τις πόρτες από τα σπίτια τους, ακόμα και τις κάσες. Δουλεύουν ασταμάτητα χιλιάδες κόσμου και στρατιωτών, άυπνοι και το πρωί της 24ης Οκτωβρίου η γέφυρα είναι έτοιμη.
Περνάνε πρώτα αποσπάσματα της Ελληνικής χωροφυλακής, η προελαύνουσα VII Μεραρχία που θεωρητικά μόνο ήταν πιό ξεκούραστη μιάς και οι άντρες της είχαν μόνο τέσσερις μέρες να κοιμηθούν ενώ των Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV είχαν ακόμα περισσότερο και ήταν μισοδιαλυμένες από την μάχη στα Γιαννιτσά.
Η διάβαση των ποταμών κρατάει μέχρι το πρωί της 26ης Οκτωβρίου, και από το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οι προφυλακές της VII είναι ορατές πλέον από τους πανικόβλητους επιζήσαντες Τούρκους που βρισκόταν σε ακόμη αθλιότερη κατάσταση. Το απόγευμα της 26ης διάσπαρτες ομάδες της VII μπαίνουν στο Χαρμάνκιοϊ (Κορδελιό) και στα υψώματα του Ευόσμου.
Αντίθετα, η Ελληνική χωροφυλακή προωθείται και εισέρχεται από τη Δυτική πύλη στη Θεσσαλονίκη. Γίνονται αντιληπτοί από τους ξένους ανταποκριτές, των Times και το Reuters, που είναι οι πρώτοι που αποστέλλουν τηλεγράφημα για κατάληψη της πόλης από τους Έλληνες.

Βόρεια, η Βουλγαρική ΙΙ Μεραρχία βρίσκεται 4,5 χιλ. μακριά από το κέντρο της πόλης και στρατοπεδεύει τη νύχτα στην περιοχή του σημερινού Τιτάν.

Εν τω μεταξύ ο διοικητής της Θεσσαλονίκης, Ταξίμ Πασάς, διαπραγματεύεται την παράδοση της πόλης στους Έλληνες, λέγοντας "από τους Έλληνες την πήραμε, στους Έλληνες θα την παραδόσουμε". Διαπραγματεύεται τους όρους παράδοσης και τελικά την νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου υπογράφεται το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Την επομένη, ο Ελληνικός στρατός εισέρχεται πανηγυρικά στην πόλη, ενώ από το πρωί αρχίζουν να δημιουργούνται προβλήματα με τις διεκδικήσεις των Βουλγάρων που επιθυμούν την "συμπαράδοση" και θέλουν να εισέλθουν και ο δικός τους στρατός στην πόλη.

Η VII μεραρχία διατάσσεται να παραταχθεί Βορείως της Θεσσαλονίκης, μεταξύ της πόλης και του Βουλγαρικού στρατού, προς αποτροπή εισόδου των Βουλγάρων, πράγμα που γίνεται.
Ο Βουλγαρικός στρατός στρατοπεδεύει στην Βόρεια είσοδο της πόλης στο σημερινό στρατόπεδο Παύλου Μελά, αλλά δεν τους επιτρέπεται να εισέλθουν ένοπλοι στην πόλη.
Οι Βούλγαροι ανεφοδιάζονται και στρέφονται προς τα πίσω. Εν τω μεταξύ όλος ο Ελληνικός Στρατός έχει πλέον εισέλθει στη Θεσσαλονίκη, και έχει εγκατασταθεί φρουρά στο Καράμπουρνου (Καλαμαριά). Τελείται πανηγυρική δοξολογία στον ιερό ναό του Αγίου Μηνά. Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες ανθρώπων από την υποδοχή του στρατού. Η πόλη ανοίγει τις πύλες της στους απελευθερωτές, φτιάχνουν πίττες και γλυκά, φιλεύουν και φιλοξενούν τους κουρασμένους φαντάρους στα σπίτια τους.

Στην Ελλάδα, ελλείψει των σημερινών τηλεπικοινωνιών καταφθάνει το νέο μετά από δύο μέρες, από έναν τηλεγραφιτή στη Λάρισα. "26η Οκτωβρίου, ο Ελληνικός στρατός ηλευθέρωσε την Θεσσαλονίκη". Λίγες ώρες αργότερα καταφθάνει στην Ελληνική κυβέρνηση η επιβεβαίωση της είδησης. Συγχαρητήριο τηλεγράφημα από την Αυστρία για την ελευθέρωση της Θεσσαλονίκης". 28η Οκτωβρίου, η απελευθέρωση της πόλης πρωτοσέλιδο στις Ελληνικές εφημερίδες. Ο λαός πανηγυρίζει.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης είναι η αρχή του οράματος της μεγάλης Ελλάδας, όραμα που κατέληξε στην μεγαλύτερη τραγωδία του Ελληνισμού μετά την Άλωση της Πόλης στην Μικρασιατική καταστροφή.
Λίγα χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη θα ανοίξει την αγκαλιά της για να δεχτεί τα ξεσπιτωμένα παιδιά του Πόντου και της Μικρασίας.

Θα γεμίσει με προσφυγιά, προσφυγιά που δεν την έδιωξε όποια πόλη τους θεωρούσε ''Τούρκους''. Η περιοχή γεμίζει από προσφυγικά ονόματα, Κορδελιό (προάστιο της Σμύρνης), Μενεμένη (προάστιο της Σμύρνης), Κουκλουτζάς (συνοικία της Σμύρνης), Επτάλοφος (η Πόλη).
Η Θεσσαλονίκη θα αγκαλιάσει σα στοργική μάνα τα νέα παιδιά της, το μεγαλύτερο μέρος από το 1.065.000 πρόσφυγες που δεν κουβαλάνε τίποτα πάνω τους, οι περισσότεροι μόνο με τα δισάκια τους, ρακένδυτοι, αλλά που κουβαλάνε μαζί τους μιά τεράστια αγάπη για την Ελλάδα και ακόμα μεγαλύτερη για την Ορθοδοξία.
Τους δέχτηκε στοργικά η Θεσσαλονίκη, αλλά και αυτοί της το ανταπέδωσαν. Με την αγάπη τους και την πίστη τους, ξαναζωντάνεψε το Βυζάντιο στη Θεσσαλονίκη και είναι ακόμα ζωντανό μέχρι σήμερα.
Οι εκκλησίες της είναι μόνιμα ασφυκτικά γεμάτες, μέχρι σήμερα σπανίως υπάρχει νύχτα που να μην τελείται τουλάχιστον μιά αγρυπνία στη Θεσσαλονίκη.
Η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη ξαναβρίσκει την αίγλη της, η πόλις του Αγ.Δημητρίου, του Αγ.Νέστωρα, του Οσίου Συμεών, του Οσίου Δαβίδ, της Αγ.Θεοδώρας, του Αγ.Φιλόθεου Κόκκινου, του Αγ.Γρηγορίου του Παλαμά, των δεκάδων μαρτύρων και νεομαρτύρων, εβδομηνταεννέα στο σύνολο Αγίων της πίστης μας, μας έχει κάνει την τιμή να μας φιλοξενεί, να μας τρέφει και να μας ανατρέφει μας έχει αφήσει ανεξίτηλα τα στίγματά της, μας έχει μπολιάσει το δικό της πνεύμα δεκτικότητας και αγάπης.

Εμείς (αναφέρει ο εκ Θεσσαλονίκης συγγραφεύς) της είμαστε υπόχρεοι για όσα έχει κάνει για μάς και ελπίζουμε να φαινόμαστε αντάξιοί της.

Ο Αγ. Δημήτριος έχει συνδέσει το όνομά του με την πόλη αυτή και τιμάται ως πολιούχος, καθ' όσον υπάρχουν μαρτυρίες από θαύματα του Αγίου, που κατα την περίοδο πολιορκίας της πόλης από αλλοφύλους πολύς κόσμος έβλεπε τον Άγιο Δημήτριο στα τείχη της πόλης. Ένεκεν αυτού δικαίως αρμόζουν τιμή και ευχαριστία στους αγίους, μεγαλομάρτυρα Δημήτριο και του αθλητού Νέστωρα και τους αξίους (φιλόπατρεις, φιλέλληνες και φιλόχριστους) ήρωες προγόνους μας.

Το ιστορικό του Τιμίου Ξύλου

ανάμνηση εγκαινίων ΙΝ Αναστάσεως

Το Τίμιο Ξύλο αποτελείται από κέδρο, πεύκο και κυπαρίσσι, το οποίο οι προσκυνητές των Αγίων Τόπων, το συναντούν και στις δύο μορφές του: την φυσική σαν δέντρο και στον Ι.Ν. της Αναστάσεως, σαν προσκύνημα, το εμποτισμένο Τίμιο Ξύλο, με τις θείες ρανίδες αίματος Του Σταυρωθέντος Χριστού. (Ζωντανό καθώς αφομοιώνει θαυμαστά, το φυσικό ξύλο από έτος σε έτος, οπότε δεν ελαττώνεται), Ζωοδόχο (γιατί δέχτηκε το Αίμα της Ζωής=Χριστός) και Ζωοπάροχο, εκ του πρώτου θαύματος (και όχι μόνο) στην ανεύρεσή του από την Αγία Ελένη, της αναστάσεως της νεκρής διερχόμενης Ιουδαίας).

Την εποχή του Σολομώντα, κόπηκαν ξύλα από όλη την περιοχή μαζί με πολλά κλαδιά αυτού του τρίκλωνου δέντρου, για να κατασκευαστεί με διαταγή του, η σκεπή του γνωστού ναού του Σολομώντα. Οι μάστορες όμως, όπως και να έβαζαν το συγκεκριμμένο ξύλο, δεν ταίριαζε στην σκεπή, και για την αιτία αυτή, ονομάσθηκε από τους εργάτες, άτιμο. Έτσι οι Ιουδαίοι, ξεχνώντας (ως συνήθως), την ίδια τους την παράδοση, όταν φώναζαν να σταυρωθεί ο Κύριος, διάλεξαν τον