Η πρόταση ανάστασης, δεν είναι μια περιορισμένη χρονικά θρησκευτική γιορτή (σαν πάσχα), που μόνο τότε (40ήμερο χαιρετιόμαστε με το Χριστός Ανέστη) αλλά τρόπος ζωής που αφορά όλον τον κύκλο ενιαυτού, όλον τον κύκλο βιολογικής ζωής… Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν.
‘’παράλληλα’’ για τον καθένα μας στο πρόσωπο του απ.Πέτρου, που άγγελος πατάσσει την πλευρά αυτού και παραινεί τον αλυσοδεμένο απ.Πέτρο ανάστα εν τάχει… τον φυλασσόμενο από τον ηρώδη (δερμάτινο) … ὃν καὶ πιάσας ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν φυλάσσειν αὐτόν… (Πραξ.ιβ’), έτσι πατάσσει και την δική μας πλευρά… αφού ο απ.Πέτρος αντιστοιχεί στην πρακτική, σε σχέση (και συνδυασμό) με τον απ.Ιωάννη που δηλώνει την θεωρία…
Όμοια σιδηροδέσμιος είναι και ο δίκαιος Ιωσήφ ο πάγκαλος, φυλακισμένος από τον φαραώ στην αίγυπτο (κόσμο). Όμοια σιδηροδέσμια είναι η πράξη του καθενός μας (αλλά και η θεωρία αν δεν έχουμε ορθόδοξο φρόνημα και πίστη).
Κι ο τρόπος λύσης, διαχρονικός, αφού στον δίκαιο Ιωσήφ (ΠΔ) απ.Πέτρο (ΚΔ) και το ‘’τώρα’’ μπορούμε να διακρίνουμε την ίδια νοηματική συνάφεια…. Ο Κύριος θέλοντας να μας κάνει κυρίους του οίκου μας.... (ε-αυτού)… σημειώνει στον ρδ’ ψαλμό, ‘’ειδικό’’ για την εξομολόγηση …. ἐταπείνωσαν ἐν πέδαις τοὺς πόδας αὐτοῦ, σίδηρον διῆλθεν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ μέχρι τοῦ ἐλθεῖν τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸ λόγιον τοῦ Κυρίου ἐπύρωσεν αὐτόν. ἀπέστειλε βασιλεὺς καὶ ἔλυσεν αὐτόν, ἄρχων λαοῦ, καὶ ἀφῆκεν αὐτόν. κατέστησεν αὐτὸν κύριον τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ ἄρχοντα πάσης τῆς κτήσεως αὐτοῦ τοῦ παιδεῦσαι τοὺς ἄρχοντας αὐτοῦ ὡς ἑαυτὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους αὐτοῦ σοφίσαι. καὶ εἰσῆλθεν ᾿Ισραὴλ εἰς Αἴγυπτον, καὶ ᾿Ιακὼβ παρῴκησεν ἐν γῇ Χάμ. καὶ ηὔξησε τὸν λαὸν αὐτοῦ σφόδρα καὶ ἐκραταίωσεν αὐτὸν ὑπὲρ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ.
Ανάσταση από την γη στον ουρανό, σε δύο φάσεις ομότροπες. Από την αίγυπτο (και αιχμαλωσία), προς την βηθλεέμ μέσω ερήμου και ασκήσεως και νόμου (σινά) και από την γη (Κυριακή Βαΐων) ιδού αναβαίνομεν εις ιεροσόλυμα έως την Κυριακή της αναστάσεως, ως εις ουρανόν, μέσω της κλίμακος της μεγ.Εβδομάδος (με σχετικούς δεσμούς, στο τέλος) και περνώντας εύστοχα ανά μεγάλη ημέρα τα κομβικά σημεία που παρατίθενται… όπως της αποταγής και μη δουλεύσας ταις ηδοναίς της αιγυπτίας, της ακάρπου συκής, των μωρών παρθένων…
Χαρακτηριστικό και των δύο ‘’αναβάσεων’’, εξόδου (νομικού πάσχα) και ανόδου (ορθόδοξης αναστάσεως), εντοπίζεται Ο επί πώλου όνου Κύριος που σηματοδοτεί τον χριστοφόρο νου, που, χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν. Ούτε έξοδος ούτε ανάβασις.
ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τόν υἱόν μου…, και με κεφαλαίο, Τον Άνθρωπο και με μικρό, για κάθε άνθρωπο, ως ‘’υιό’’ Μου. … και σκιωδώς από την αίγυπτο (από υπόγειο στην γη) και ουσιαστικώς (από την γη στον ουρανό) από Κυριακή Βαΐων... δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ, πλυνεῖ ἐν οἴνῳ τὴν στολὴν αὐτοῦ, καὶ ἐν αἵματι σταφυλῆς τὴν περιβολὴν αὐτοῦ, χαροποιοὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀπὸ οἴνου....
Ερχόμενος Ο Κύριος και Η Θεοτόκος στην ζωή μας, σαν Λόγος, υμνούμε στον οίκο ‘’λ’’ … λάμψας εν τη αιγύπτω φωτισμόν αληθείας… μια καλή ευκαιρία για να ακολουθήσουμε Αυτήν (την Ζωή και Αλήθεια και Ανάσταση), από τώρα, γιατί το θέμα είναι, σε ποια κατάσταση θα μας βρει η κρίσις. Γιατί, όπως συνέβη ιστορικά η ανάσταση, όπως συνέβησαν ιστορικά όλα τα προκαταρκτικά εφόδια και ‘’σημεία’’ που την ενδεικνύουν, θα μας ζητηθεί ο λόγος από Τον Λόγο πόσο Τον ωμοιάσαμε (δλδ ενήργησε εν ημίν το καθ’ωμοίωσιν από την εικόνα που όλοι κατέχουμε).
Κρίση που απεικονίστηκε και την Μεγ.Παρασκευή με τους δύο εκατέρωθεν ληστές του μεν καταγομένου εις άδην τω βάρει της βλασφημίας του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας (θ’ώρα) μεταθέτοντας την ζωή εκάστου σε μια άλλη διάσταση που ναι μεν είναι αόρατη αλλά απολύτως υπαρκτή. Άνω μαζί Του (σήμερον μεθ’ εμού έση) αντί μακράν Του στον αντίποδα, ως βλάσφημοι, αντίθετοι των ζωηφόρων εντολών Του Κυρίου, ακόμη και αυτής της αυτοσυντήρησης της φύσης....
Νομοτελειακά, κάθε ένας που έλαβε την πρώτη ανάσταση (ύπαρξη) θα τύχει και δευτέρας αναστάσεως, αλλά ανάλογα της ζωής (πράξης και θεωρίας) οι μεν προς ανάσταση Ζωής, οι δε προς ανάστασιν κρίσεως. [ κατά το αγιογραφικό… 28 μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, 29 καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως.(Ιωαν.ε’)].
Οι μεν ένεκα σαρκολατρείας και ειδωλολατρείας, ένεκα συμ-περι-φοράς (αρνητικής) προς εξοστρακισμό (6) … απέλθετε απ’Εμού οι δε προς ενσωμάτωση (9) συμ-περι-φοράς (θετικής και θεϊκής) με το έλθετε προς με οι ευλογημένοι. Οι μεν εκ της δυναστείας του αντιδίκου φερόμενοι βιαίως εκ της φυγοκέντρου (Ι) οι δε ελευθέρως σταυροφόροι μετά της κεντρομόλου (Ι).
Κι εμείς, μέσα στην εκκλησία, τον ουρανό επί της γης και συμπυκνωμένη φύση με την υπερφύση, ως κυτταράκι Αυτού (Σώμα Χριστού) με την εξομολόγηση (στον τύπο φλέβας και μεταφοράς βαρών από εκεί που είμαστε σε όποιο μέλος, προς την Καρδιά), θεία κοινωνία (στον τύπο της αρτηρίας, ως μάννα εξ ουρανού προσαρμοζόμενου στις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός) και προσευχή (ως άλλο ενωτικό νεύρο) υλοποιείται η δόμηση του εν ημίν ναού, λιθαράκι λιθαράκι κατά τάξη και ετοιμότητά μας, αρχίζουμε να ζούμε εσωτερικά, δια XC και εν XC.
Μια θεία κοινωνία (και επικοινωνία) υπό προϋποθέσεις, (το πυρ της κοινωνίας και επικοινωνίας με Τον Θεό) που ενεργεί πέραν των φυσικών μας αντιληπτών ορίων κατά τον Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ : … ''Όταν κάποιος κοινωνεί, η χάρη της Κοινωνίας επεκτείνεται σε ολόκληρη την οικογένειά του, και στους ζωντανούς και στους νεκρούς...''
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει για την Θεία Χάρη
- Για να πλησιάσει έναν άνθρωπο πρέπει να τον βρει χωρίς λόγο κατάκρισης.
- Για να κατασκηνώσει μέσα του πρέπει να τον βρει χωρίς σαρκικούς λογισμούς.
-Για να μπορέσει να φαίνεται σ' έναν άνθρωπο πρέπει να είναι ταπεινός.
-Για να μεταδίδει τη Χάρη ο άνθρωπος πρέπει να είναι προσευχόμενος.
Αν κάποιος χωρίς να έχει πετύχει τα παραπάνω νιώθει για λίγο Χάρη είναι επειδή ο Θεός του επιτρέπει να δει μια ακτίνα μήπως και ποθήσει όλον τον Ήλιο
Κατά την ετοιμότητά μας και πρόοδο οικοδομής, το ένα λιθαράκι προστίθεται πάνω στο άλλο, αρχής γενομένης από τον αβραάμ, όπως ξεκινά η γενεαλογία Του Κυρίου, (κάτι σαν σύλληψη Αυτού στην ψυχή και ζωή και σώμα μας) και αν Ο Κύριος έχει ήδη προσθέσει το ‘’α’’ της αγάπης και αλήθειας Του στην κεφαλή (από άβραμ σε αβραάμ) και το ‘’ρ’’ της δικαιοσύνης Του στο σώμα (από σάρα σε σάρρα) και όπως φαίνεται στο Γεν.ιζ’5, 15.
Κι επειδή η σάρκα εναντιώνεται στο πνεύμα, ‘’έστησε’’ ο καλός Θεός το σχέδιο της σωτηρίας κάθε ανθρώπου και όλης της ανθρωπότητος από την πρώτη στιγμή της πτώσης (και απομάκρυνσης)… 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν… (Γεν.γ’) αμήν γίνουμε δεκτικοί αυτής της θείας θέλησης, που θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, συνεργαζόμενοι οικειοθελώς.
Προοδευούσης της ανάστασης, θα βρεθούμε σε ακόμη ένα κομβικό σημείο… που αντικαθιστά την αρά με χαρά και την αφωνία στην λύση της… αυτό που γράφηκε στην Η Ουράνια Λειτουργία.(Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς) :
… Τη δυστυχία τους έκλαιγαν οι Σέρβοι,
αλλ’ ο ζωντανός Θεός δεν τους θυμήθηκε-
γιατί εκείνοι δε θυμήθηκαν το Θεό,
ούτε τις αμαρτίες τους.
…μόνο που επιβάλλεται για άλλη μια φορά η αναλογική ‘’μετάφραση’’ ... αυτός που θυμάται τον Θεό και ο Θεός τον θυμάται... είναι το όνομα Ζαχαρίας, που έτσι μεθερμηνεύεται. … και με την αφωνία του, να λύνεται με την γέννηση του αγ.Ιωάννη Προδρόμου, να σηματοδοτεί την εξομολόγηση και οικείο ψαλμό (ρδ’), χάρι που έρχεται από το έμεινε Η Παναγία στον οίκο Ζαχαρίου, ωσεί μήνας τρεις… (όχι κοσμικά μετρούμενο αλλά ως πνευματική ωριμότητα και μέστωση της κυοφοριας του πνεύματος της μετανοίας (Ιωάννη) εν ημίν. Αμήν να βάλουμε αρχή, αμήν δι ευχών και ενεργείας Της
Το ίδιο Φως, το Ιλαρό, της Γεννήσεως (και Σάρκωσης) το Ανέσπερο, το Θαβώρειο, το Αναστάσιμο, της Αναλήψεως, της Πεντηκοστής, προσθέτουν κατά την ετοιμότητά μας το λιθαράκι οικοδομής μας.
---
συνειρμικοί δεσμοί…
ΦΩΣ. Από το εξωτερικό ίχνος έως της εσωτερικής πληρότητος
Η ανάβασις της Μ.Εβδομάδος, η μετά την ευθεία της μεγάλης τεσσαρακοστής
Οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος ως βαθμίδες της κλίμακος της κρίσεως, με κορυφή την ανάσταση …
η ζωή μας μέσα στην μεγ.εβδομάδα και η μεγ.εβδομάδα μέσα στην ζωή μας…
από την αίγυπτο στην άνω ιερουσαλήμ…
το μυστικό πάσχα και το σύνολο των μυστικών βιωμάτων της Ορθοδοξίας (και της έσω Ζωής)
πότε αρχίζει επί του πρακτέου η ανάληψις…. και πως τελειούται
πως λειτουργούν στον άνθρωπο, τα δώρα της αναστάσεως, αναλήψεως και πεντηκοστής…
η εις άδην κάθοδος και η συνανάσταση με Τον Κύριο, των 120 προσώπων
από την ανάσταση στην ανάληψη και διάνοιξη ‘’ουρανών’’ ουρανών και οφθαλμών.
Η σχέση του νοός με τα σχήματα και ουσία … επί πώλου όνου, χερουβείμ, Ανάσταση και Ανάληψη
Η Γέφυρα μέσα στην Αγία Γραφή … και οι προϋποθέσεις δόμησής Της, μέσα μας...
ανάσταση και ανυψοποιά μυστήρια
πως λειτουργούν στον άνθρωπο, τα δώρα της αναστάσεως, αναλήψεως και πεντηκοστής…
Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου - ὅσιος Νήφων
Η Εκκλησία είναι σαν
πλοίο στο πέλαγος:
" Ο κόσμος είναι "θάλασσα", όπου η Εκκλησία, σαν πλοίο στο
πέλαγος, ταλαιπωρείται αλλά δεν χάνεται. Γιατί έχει μαζί της ως έμπειρο
κυβερνήτη το Χριστό.
Στο κέντρο της υψώνεται το σημείο της νίκης κατά του θανάτου, που είναι ο
Σταυρός του Κυρίου.
Η πλώρη της είναι η ανατολή και η πρύμνη της η δύση... το πηδάλιό της οι δύο
διαθήκες και τα τεντωμένα σκοινιά της η αγάπη του Χριστού, που αγκαλιάζει την
Εκκλησία, και η αντλία της το βάπτισμα, με το οποίο ανανεώνονται αυτοί που
πιστεύουν.
Σ'αυτή σαν φωτεινό καραβόπανο βρίσκεται το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο
σφραγίζονται όσοι πιστεύουν στο Θεό.
Μαζί της φέρνει και σιδερένιες άγκυρες, τις άγιες εντολές του ίδιου του
Χριστού, που είναι δυνατές σαν σίδερο.
Δεξιά και αριστερά της έχει και ναύτες, τους άγιους αγγέλους, με τους οποίους
πάντοτε στηρίζεται και φυλάγεται η Εκκλησία.
Σ'αυτήν υπάρχει και ψηλή σκάλα που οδηγεί στη σε σχήμα σταυρού κορφή του
πλοίου, εικόνα του πάθους του Χριστού, που τραβάει τους πιστούς για να ανέβουν
στον ουρανό.
Στην κορφή των ιστίων υπάρχουν οι φάροι που ενώνονται και αποτελούν τους χορούς
των προφητών, των μαρτύρων και των αποστόλων, που αναπαύονται στη βασιλεία του
Χριστού". (Ιππολύτου, Περί Χριστού και περί του Αντιχρίστου)
συνειρμικές σκέψεις, σχετικές με την θάλασσα του κόσμου
Το σκίρτημα Ζωής μέσα στην αμορφία μας….
μετανοίας αρχή και ανεύρεση του Θησαυρού…
διακρίνοντες τα σημεία παρουσίας του Τιμίου προδρόμου στην ζωή μας…
Η είσοδος της Ζωής στην ζωή μας...
ο
εν ημίν ήλιος
κύκλος
Αληθείας και κύκλος ασεβείας…
Επί του πρακτέου η Κυριακή της Ορθοδοξίας ήτοι, περί αναστήλωσης των εικόνων
οι δύο αγιογραφικοί άνθρωποι και Ο Ένας εν μέσω αυτών…
αίσθηση Χριστού μεγάλου Αθανασίου
διαίσθηση αίσθηση και θέα Θεού
είναι πρώτιστο θέμα παιδείας (και νουθεσίας Χριστού) σε αντίθεση με την απαιδεία του κόσμου τούτου …
Η ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ ΚΑΙ ΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ Αγίου Νεκταρίου
Άνθρωπος. Θεοπτία στον νόμο και στην χάρι…
για τους σκοπούς που θέτει ο άνθρωπος και ο έρωτας σαν ρυθμιστικός παράγων …
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου