Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προτρέχει σε βοήθεια.
Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό.
Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.
Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:
«Ναι», απάντησε ο μοναχός
«Και γιατί δεν είναι εδώ;», ξαναρώτησε ο γέροντας.
«Τον έδιωξα…».
Ο γέροντας τον κοίταξε και του είπε:
«Δεν σκέφτηκες ό,τι ίσως αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία του ανθρώπου αυτού;».
Ο νεαρός μοναχός ταραγμένος, ζήτησε από το γέροντα να ικετεύσει το Θεό να του αφαιρέσει το διορατικό χάρισμα που είχε λάβει. Όμως ο γέροντας του απάντησε:
«Όχι, ο Θεός δεν παίρνει πίσω ό,τι δωρίζει. Θα Του ζητήσω όμως, όταν θα βλέπεις το κακό σε κάποιον άνθρωπο, να το βιώνεις σαν να ήταν δικό σου, επειδή και αυτός και εσύ είστε μέλη ενός μοναδικού σώματος, του σώματος της ανθρωπότητας…»
Ο ίδιος αυτός μοναχός, στα πλαίσια των περιοδειών του, έφτασε κάποτε έξω από ένα σπίτι, όπου και ζήτησε φιλοξενία ή πιο συγκεκριμένα να του επιτρέψουν να μπει και να του παραχωρήσουν ένα μικρό χώρο για να προσευχηθεί. Δεν ικέτεψε για καταφύγιο και στέγη, παρά μόνο για το δικαίωμα να κάνει την προσευχή του.
Ο οικοδεσπότης ξαφνιάστηκε, και όταν ο φιλοξενούμενος του μπήκε στο δωμάτιο και άρχισε να προσεύχεται, έστησε αυτί. Ξαφνικά άκουσε τον μοναχό να προσεύχεται κλαίγοντας και να εξομολογείται στο Θεό τα αμαρτήματα του οικοδεσπότη (που ήταν άνθρωπος κακός, φορτωμένος με πολλά αμαρτήματα) σαν να τα είχε διαπράξει ο ίδιος.
Ακούγοντας όλα του τα αμαρτήματα, ο οικοδεσπότης είδε τον εαυτό του. Μέσα από τα μάτια εκείνου του δίκαιου ανθρώπου, κοίταξε τον δικό του εαυτό. Τρόμαξε, άρχισε να μετανοεί και να κλαίει. Εξομολογήθηκε στο μοναχό εκείνο και μόλις τελείωσε, είχε πια θεραπευτεί.
Από το βιβλίο του Μητροπολίτη Anthony Bloom (1914-2003) – «Το μυστήριο της ίασης»
---
Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνον εγώ και ο Θεός (αββάς Αλώνιος)
μετανοώ... αγ.Νικόλαος βελιμίροβιτς
---
...διαβάζοντας για χαρίσματα, για διόραση, για ασκητές... μοιάζουν να είναι μακρυά από μας, ανακούμπητα ασυνήθιστα και που τελικά δεν μας αφορούν... αλλά το θέμα εκτιμώ έγκειται στην νοοτροπία. Στο οποιοδήποτε χάρισμα που μας δίνει καθημερινά ο καλός Θεός, σαν διάκριση καλού και κακού. Μπορεί να ζητάμε τα ανώτερα και ευγενέστερα, αλλά η αρχή της διαχείρησης γίνεται από τα μικρά και τάχα ευνόητα (όχι όμως για όλους). Δι αυτής ''κρίνουμε'' τι είναι το καθένα, τα διαχειριζόμαστε, μακάρι προς διόρθωση και κατά Θεόν βελτίωσή μας και τελικά οικείωση ΚΑΙ Θεού ΚΑΙ ανθρώπου (+) κι όχι το αντίθετο σαν πολέμιοί Του.
Οι άγιοι συμβουλεύουν κάθε καλό να το αποδίδουμε Στον Αγαθοδότη Θεό, δοξάζοντες Αυτόν και να μην το οικειοποιούμαστε εγωιστικά, για δε το κακό, μετά το Κύριε ελέησον, (και πανίσχυρο όπλο) να το αναλαμβάνουμε ως σταυρό μας κατά το βαστάζετε βάρη αλλήλων, (όσο μπορούμε χωρίς να συνθλιβόμαστε) κατανοώντας και συμπονώντας για τον σταυρό του άλλου, μη κατακρίνοντες, ως κάτι έξω από εμάς, αλλά όλα εντός (όπου και η βασιλεία) στο σύνολο συμ-περι-φορά (9 κι όχι 6) κατά την προτροπή του απ.Παύλου... καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος, σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. 2 ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ. (Γαλ.ς'). Αμήν δι ευχών να βάλουμε αρχή χρηστής διαχείρησης του δοθέντος ταλάντου (και καρπού γνώσης καλού και κακού), ώστε να ακούσουμε ...εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου (Ματθ.κε')!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου